Californication LT & LJ

I love Brüno

2009-08-07T01:50:00.000-07:00

Terug achter mijn laptopje. Terug in the US&A. Het is al weer een tijdje geleden dat ik nog inspiratie heb gekregen om iets te zeggen, schrijven of ook maar iets van mij te laten horen... De insiders weten wel waarom, de outsiders hebben er het raden naar, maar dat is een ander verhaal.

Terug in het appartement, in Mountain View, California, terug sinds een kleine 2 weken. Alles lijkt hetzelfde, maar veel is veranderd sinds we naar hier zijn verhuisd, twee jaar terug. Zoals vroeger schrijf ik meestal in de nachten, als de nacht hier valt en het terug ochtend is in België. Soms lijkt het alsof ik op verschillende plaatsen tegelijkertijd op deze wereld leef, om nog maar te zwijgen dat het nog maar avond is in Korea.

Vandaag ben ik Brüno gaan kijken. Het was weer een tijdje geleden dat LJ en ik nog samen naar de film zijn geweest, iets dat we wel vaker deden toen we vroeger nog in België woonden. Resultaat is een boeiende discussie over de film, weer nieuwe inzichten en hopelijk nieuwe ideeën die ons in het leven verder helpen. Eigenlijk hebben we dit wel vaker moeten doen, maar het is er nooit van gekomen, door praktische omstandigheden.

Om dan maar meteen met de deur in huis te vallen, de reden van dit schrijven : deze film was gewoonweg brilliant ! of zal ik beter zeggen deze film VOND IK gewoonweg hilarisch brillliant !! Het kan misschien wel liggen aan mijn karakter om overenthousiast te zijn over alledaagse tot bijzondere dingen, waardoor ik altijd wel probeer het positieve te zien in alles wat niet zo positief of goed of zo brilliant lijkt; het kan ook liggen aan mijn gebrek aan een neutraal beoordelingsvermogen omdat ik de vorige film 'Borat' al zo goed vond; het kan ook gewoon liggen aan mijn gebrek aan goede smaak... Maar ziehier toch mijn ongezouten mening over bovenvernoemde film.

Wat voor sommigen een wansmakelijke tot aanstotelijk aannemende manier van humor wordt aanzien, is voor mij een brilliante manier om de problemen en stereotypen in de hedendaagse - zij het vooral Amerikaanse - maatschappij aan te kaarten. Sacha Baron Cohen is een genie - zowel letterlijk als figuurlijk met ballen - die door zodanig absurde situaties te creëren, reacties uitlokt van de 'modale' dagdagelijkse mens. Mensen zoals jij en ik. Eigenlijk zijn de situaties - als je het vanop afstand bekijkt - bijna zo absurd dat je je kan afvragen of ze niet te geënsceneerd zijn om waar te zijn, maar doordat mensen hierop reageren omdat ze geloven dat het 'echt' is, kan je je bijna afvragen hoe het komt dat mensen zo 'serieus' reageren. Is het niet een aanklacht op onze maatschappij, hoe zot deze soms is doorgedraaid dat normale mensen dergelijke 'absurde' situaties als 'waar' aannemen? Is zijn film niet een aanklacht op de maatschappij, door iets te creëren dat net boven de grens van wat 'aanvaardbaar' reëel wordt geacht, waardoor men denkt dat het reëel is? Eigenlijk zijn de situaties soms zodanig absurd, dat je je begint af te vragen hoe mensen eigenlijk dit echt kunnen aanvaarden als reëel, misschien omdat je tegenwoordig de meest schokerende dingen tegenkomt in het nieuws, media en misschien zelfs in ons dagelijkse leven tegenkomt - of is dat misschien alleen hier in the US?

Echtheid. De zoektocht naar echtheid. Het enige wat echt is in deze film, zijn de reacties van de mensen op deze absurde situaties die hij geënsceneerd heeft. Reacties die misschien wijzelf ook zullen hebben bij het zelf meemaken ervan. Toch vraag ik me af, de manier waarop wij als mensen reageren op bepaalde situaties, is dat niet maatschappelijk bepaald? Zijn wij mensen zo maatschappelijk geconditioneerd, dat we zelfs geen vat meer hebben op een eerlijke reactie die puur vanuit ons eigen overtuiging uitgaat, eerder dan wat maatschappelijk geconditioneerd is door een bepaalde groep in de samenleving? Het meest frappante voorbeeld in de film vind ik toch de scenes waarin Brüno naar een 'gay convertor' gaat om zichzelf helemaal hetero te laten maken, door zogenaamd Jezus in zijn ziel te laten. Wie gelooft nu in hemelsnaam, eerlijk gezegd in deze tijden, dat homoseksueel zijn een soort afwijking is die je kan genezen? Niemand toch, of toch? Toch niet door Jezus in je ziel toe te laten? Nog frappanter is de reactie van de 'gay convertor' te zien - die met hart en ziel probeert te geloven in zijn eigen 'niet gay zijn' of is dit ook al in scene gezet - op de rechtoe rechtane provocerende vraag van Brüno "Are you seducing me?"en de onschuldige ziel te complimenteren over zijn 'blow job lips'. Je lacht je een deuk of je zou bijna medelijden krijgen met die brave gast omdat zijn verrekkende ooghoeken verraden wat hij al heel zijn leven heeft proberen te onderdrukken en als een zonde ziet : gay te zijn.

Moeten we Brüno hiervoor afschieten, zijn provocerende houding waardoor mensen van hun stuk geraken? Ik denk het niet. We mogen blij zijn dat er nog artiesten als Sasha Baron Cohen zijn, die op een ietwat controversiële - op het eerste zicht wat luchtige - manier de meest stereotype reacties op alles wat niet 'normaal' gevonden wordt in onze maatschappij probeert aan te kaarten. Doordat Brüno zo extreem en tegelijkertijd ook rechtoe rechtaan provoceert, laat hij de ware aard van de mensheid zien, zoals deze geconditioneerd is geraakt.
Maar tegelijkertijd, zou je ook kunnen stellen, hoe komt het dan dat mensen zo serieus reageren op bijna absurde situaties die zo goed als 'abnormaal' zijn? Is men in deze hedendaagse - Amerikaanse of gewoon algemene - samenleving al zo ver gevorderd dat men het verschil al niet meer ziet tussen wat 'normaal' en 'abnormaal' geënsceneerd is? Zijn we al zoveel 'abnormaliteit' gewoon door de tv, nieuws en media dat we Brüno's cases als 'werkelijk' aanzien? Eigenlijk ligt wat Brüno voorschotelt al heel dicht bij de 'absurde' realiteit waarin we leven... Misschien nog niet in ieders leven maar al wel bestaande in bepaalde levenssferen.

Ik vraag me af waar heel deze redenering van mij naartoe leidt. Zoektocht naar de essentie van het leven? Neen, denk het niet echt. Zo diepzinnig raakt de film nog niet... Of wel? Zijn film eindigt wel zo, Brüno die - aanvankelijk op zoek gaat naar faam en glorie in Fantastisch Hollywood - uiteindelijk faam en glorie verwerft op het moment dat hij er niet op zoek naar is, maar zijn liefde uit voor zijn seutige bijna schoothond-assistent Lutz in bijzijn van honderden 'Anti-gay' fans... Gedurfd, provocerend, brilliant :-)... gevaarlijk.

Zelf heb ik nog niet zoveel gelezen over Sasha Baron Cohen... ik weet wel dat hij Joodse roots heeft en dat hij getrouwd is en zelfs met kindje of kindjes - verbeter me als ik het fout heb, heb het niet meer opgezocht maar doet er niet toe - zijn vrouw moet toch ongelooflijk dapper zijn om met hem in zee te gaan en in hem te geloven, want hij zal waarschijnlijk al doodsbedreigingen hebben gekregen vanwegen zijn provocerende houdingen. Zijn vrouw moet toch ongelooflijk trots zijn.
Denk niet dat hij provoceert, gewoon voor de fun en om te schokeren en achteraf om er een goede portie over te lachen, maar weldegelijk omdat hij als artiest, acteur, filmmaker, producer en vooral als mens zich toch vragen stelt en bekommerd is over hoe de hedendaagse maatschappij aan het evolueren is. Hoe wij als mens geconditioneerd zijn in onze reacties op alles wat niet 'normaal' is en toch 'abnormale' situaties als 'werkelijk' kunnen aanvaarden. Zijn we allemaal niet een beetje hypocriet en niet in staat om de waarheid gewoon te vertellen zoals het staat?

Denk wel, dat hij weldegelijk op voorhand zorgvuldig iedere situatie zou moeten bestudeerd hebben, welke reacties hij mogelijk zou kunnen verwachten en bij momenten toch ook wel oprecht naar verzoening streeft, door bijvoorbeeld een absurd belachelijke 'vredeslied' te zingen in het bijzijn van Palestijnse en Joodse vertegenwoordigers, al is het maar om hen te verzoenen in hun gezamenlijke eenswording over het feit dat 'hummus' geen politieke organisatie is maar voedsel; al is het maar hen te verzoenen in hun gezamenlijke eenswording dat Brüno's vredeslied en lyrieken quasi belachelijk zijn. Wie is er nu belachelijk? Brüno of de Palestijnen en Joden die vechten om... ja... om wat eigenlijk? Iets zinvols?

Denk wel, dat Sasha Baron Cohen ook wel bij momenten beseft, dat hij zijn leven riskeert wanneer hij reacties uitlokt die hij niet kan inschatten, zoals zijn provocerende klederdracht in het Midden-Oosten en zijn bezoek aan een 'terrorist' om zich te laten gijselen door Osama te beledigen. Op een of andere manier, blijft hij misschien toch wel beschermd in zijn leven, doordat zijn abnormaal gedrag op bepaalde situaties het 'normale' gedrag overstijgt, waardoor mensen als reactie zich na een tijd misschien toch niet gaan gedragen zoals ze zich normaal zouden gedragen... Ik vraag het me af...

Kan hierover nog uren en uren leutelen, als ik dat al misschien niet aan het doen ben; maar Brüno is een goede film voor mensen die houden van wansmakelijke humor, maar ook voor mensen die een goede portie van relativering hebben, zonder onverschillig te zijn.

Wil hierbij niet zeggen dat ik anders zou reageren dan de mensen in de film, hoe zou ik dit durven beweren, maar ik weet dat ik wel open sta voor heel wat absurde situaties in het leven. Zeker als het terug op de essentie komt waar ieder mens op zoek naar is : de essentie van het leven en om te leven. Is dit nog altijd de stereotype gedachte van 'liefde' en 'voortplanting'? Of ben ik weer te kortzichtig bezig?

Eerlijk gezegd, zoals iedereen wel een beetje ben ik zelf terug op zoek naar de essentie van het leven, of misschien is het weer een bezigheidstherapie van iemand die teveel tijd heeft om na te denken - waarschijnlijk wel - en al meer dan een jaar zonder werk zit - zij het niet voor lang meer. In alle eerlijkheid moet ik ook toegeven dat ik zelf ook niet altijd volg wat ik zelf schrijf of geloof. Een mens heeft het immers het meest moeilijkst om bepaalde bepaalde levensvisies op zichzelf toe te passen... Maar daar begint nochtans de verbetering van de wereld, niet?

Ook IK ben iemand die zich laat leiden soms door stereotype meningen, verwachtingen... we leven immers in een maatschappij die zonder bepaalde regels een totale chaos zou zijn. Maar die regels laten soms niet toe, eerlijk te zijn naar elkaar toe, zonder elkaar te kwetsen. Toch geloof ik dat als iedereen - al is het weer superidealistisch van mij om dit te geloven - het werkelijk goede voorheeft met elkaar in zijn kleine kring van leven, dat het leven er al een stuk beter zal uitzien voor iedereen, en een stuk gelukkiger. Neen, het leven dat enkel geluk is, daar geloof ik ook niet in, want geluk is er maar als je ook ongeluk ervaart. Anders heb je geen vergelijkingspunt. Het gras kan alleen maar vergeleken worden, als het ergens anders ook groener is, maar tegelijkertijd moet je ook weten dat het groenere gras ooit terug gewoon groen wordt.

Neen, ik ben geen profeet of zelfverbeteraar, noch ben ik een therapeut of zelfanalyst. Zelf zit ik nog vol fouten - ik ben en blijf maar een mens. Meer nog, ik ben en blijf maar een vrouw. Een vrouw die vandaag weer heeft ontdekt dat ze eigenlijk toch teveel kleren heeft en ineens afvraagt waarom ze eigenlijk 10 stuks min of meer dezelfde zwarte t-shirts heeft... Ooit gekocht in een opwelling zeker? Of gewoon verzameld met de jaren omdat ze het niet over haar hart kreeg om de oude versletene weg te gooien? Of misschien toch teveel zichzelf omringd met alles dat superflue is om niet na te denken over wat de essentie is van het leven of gewoon wat de meesten toch vaak wel herkennen - althans vrouwen onder ons - shoppen om daarna gelukkiger te voelen? Shoppen om dingen die niet compleet zijn te verbergen?

Neen, ook ik trap in de valkuil van al het superflue en de valkuil van de aanlokkelijke consumptie, in de waan van een tijdelijk geluk. Maar ik beloof plechtig vanaf nu wat beter op mijn stappen proberen te letten en hieraan te weerstaan. Het is toch moeilijker hier in de USandA, want alles is hier voorhanden. Kan niets garanderen, maar een mens leert uit zijn fouten. Want ik ben toch maar een mens. Ik ben toch maar een vrouw die net als alle anderen op zoek is naar betekenis in dit leven van me. Misschien tijd om voor Sasha Baron Cohen na zijn homo-perikelen eens in de huid van de stereotype vrouw te kruipen. Vraag me af hoe hoe de helft van de wereld, feministen incluis, hierop gaan reageren... Hopelijk met dezelfde relativeringsvermogen als op de vorige films. Hoewel... zijn wij vrouwen niet gevoeliger en rapper op onze tenen getrapt? Ik vraag het me af... of geef ik ons eigen geslacht al op voorhand te weinig krediet omwille van mijn stereotype denken... Laat het me weten als je het er niet mee eens over bent. Ik sta open voor alle reacties. Of geen ;p.

H1N1

2009-05-02T13:39:00.001-07:00

OK. Ik geef toe dat deze blog een beetje verwaterd is de laatste tijd. Door de familiale gebeurtenissen in Belgenland was ik niet echt in de mood om te schrijven.

Hoe gaat het leven hier? Nog altijd zijn gewone gang.

Een aardbevingtje hier en daar. California wacht nog altijd op de Big One. Volgens sommige scientists is de kans zeer reeel dat we hier binnen een periode van 30 jaar een mega-aardbeving gaan meemaken, zo eentje die minstens 10 keer straffer is dan de recente aardbeving in Italie.

Een faillissementje hier en daar. Of op zijn minst wat ontslagen. Hier op ons bedrijf hebben ze recentelijk nog eens 1725 man op straat gezet en twee fabrieken gesloten. Pfft, ik ben er weer aan ontsnapt. Laten we hopen dat betere tijden in zicht zijn.

H1N1: men is hier in de ban van het virus.
Dit plakt aan de elke buitendeur van ons bedrijf:

The Pandemic Preparedness Team ordered these
precautions because confirmed cases and suspected
outbreaks have been reported in Bay Area communities...
The World Health Organization Wednesday raised the Swine
Flu alert level to Phase 5, which indicates a pandemic is imminent

The criteria for staying home is any of the following:
You have been to Mexico in the last 10 days
You have any flu symptoms (100+°F fever, lethargy,
lack of appetite, coughing. Some people with
swine flu also have reported runny nose,
sore throat, nausea, vomiting and diarrhea.)
Any person in your household has flu symptoms

If you have symptoms, you need to stay home for
10 days. If you have been in Mexico in the last 10 days,
or if you have been in contact with anyone with flu-like
symptoms, you should stay home for three days. That covers
the incubation period; if you have been infected, you should
develop symptoms within that time. If you remain in contact
with an ill person (for example, you remain in a home with
an ill housemate), you need to stay out of the office at least
10 days. That time frame should take you beyond the period
when the other person would be contagious.

Da's gene zever maar men overdrijft een beetje. 'k Laat jullie wel iets weten als we allemaal met een face mask moeten rondlopen.

Wie zijn de winners?
Als we naar phase 6 gaan, slimmeriken op zoek naar cheap deals voor vliegtuigtickets
Kuisploegen: toiletten, openbare faciliteiten, metros,...
Pharma-bedrijven: vooral degene die griepvaccins op de markt hebben gebracht. In feite hebben de bestaande vaccins geen enkel nut, maar probeer dat maar eens duidelijk te maken aan de gewone man. Zolang men maar paniek zaait, krijgt men alles verkocht, hoe denk je anders dat Bush zijn War of Terror aan de man heeft kunnen brengen? Veel effectiever is gewoon thuis blijven.

Wie zijn de losers?
Als we naar phase 6 gaan, de kwetsbaren
Onschuldige biggetjes en hun baasjes
Mensen zoals ik die af en toe wel een stukske varken lusten: voor de zekerheid ga ik een voorraadje spek en ribbekes hamsteren...

In flight gedachten

2009-01-30T14:00:00.000-08:00

Alweer in de lucht. Het lijkt alsof ik zelf vliegen kan. Ergens tussen Europa en mijn tussenstop in Philadelphia. De zon weerkaatst op de vleugels van het vliegtuig door het raampje tot mijn zitje aan de middengang recht op mijn gezicht. Heel even waan ik mij in de hemel. Mijn eigen wereld van gedachten en herinneringen, met mijn rustige muziek in de oren. Op weg naar degene bij wie ik thuishoor, maar tegeijkertijd zoveel mensen achterlatend die ook een deel van mijn thuis vormen : onze familie en vrienden in België. Toevallig of niet. Net nu op dit uiterste moment klinkt het openingslied van mij en LJ in de oren. Zoveel fijne herinneringen komen weer naar boven, de dag dat we in bijzijn van julie hebben beloofd met elkaar het leven door te brengen. Mooie, fijne herinneringen waarvan velen onder jullie deel van hebben uitgemaakt.
Zo ook deze laatste 1,5 maand terug in thuisbasis België. Samen met jullie de feestdagen te hebben mogen doorbrengen was beter dan we ooit hadden durven verwachten. De vele bijeenkomsten, etentjes, gesprekken. De gewone trouwe bende van vrienden die we gewoon waren voordat we voorgoed België verlieten een dik jaar geleden. LJ zijn blitsbezoek van 2 weken. Ik die wat vroeger toekwam en nu wat later is vertrokken.

Maar er is veel veranderd sinds dat we vertrokken zijn. Goede dingen. Minder goede dingen. Zoals het er aan toe gaat in het leven. Mijn leven in de VS loopt weliswaar nog altijd niet op wieltjes, hoewel LJ het wel naar zijn zin heeft wat zijn werk betreft. Zelf moet ik nog mijn draai vinden en ik zal mijn draai wel vinden, omdat ik zoals altijd mijn best zal doen.

Mijn leven in de VS heeft zich nog niet vorm gegeven voor mij, mede doordat ik vorig jaar al meer dan dan de helft van het jaar in de lucht of in het buitenland zat. Ik heb mijn hart verloren aan Korea vorig jaar, aan de mensen, de cultuur en in het bijzondere de taal. Benieuwd hoe ik hiermee zal omgaan en of ik iets hiermee kan doen eens terug in het land van Obama. Net als vele Amerikanen, kijk ik ook uit naar een nieuw begin. Een nieuwe lei. Nieuwe moed, nieuwe hoop om mijn leven gelukkig te kunnen leven, zoals ik heb kunnen leven in Seoul, in België. Een warm leven onder mensen die om elkaar geven. Een warm leven onder vrienden.

Alles in het leven heeft zijn voor en na. Het gras is altijd groener aan de andere kant. Het laatste jaar ben ik letterlijk op de dool geweest zo een beetje overal tussen VS, België, Korea en ja zelfs eventjes Canada. In het buitenland vertoeven, is boeiend, fascinerend, ik spreek dat zeker niet tegen. Je komt allerlei nieuwe mensen tegen, aan jou de keuze om aan ze te hechten of niet. Maar na hechting, komt altijd steevast afscheid. Omdat je dient terug te keren naar de plek waar je thuishoort. Hoe zeer ik ook gewend ben geraakt de laatste tijd op eigen benen te staan, om een klein deeltje van mijn leven te leven zonder LJ, tot zelfs een vreemdeslaappatroon ontwikkeld – mijn beide ellebogen boven de deken uitstekend naast mijn oren – het is niet altijd zo gekozen. Het was niet altijd even makkelijk. Het was bij momenten ook wel eenzaam. Het was soms verwarrend thuisloos te zijn. Maar ik genoot dan ook wel van die eenzaamheid met mijzelf. Vooral als ik zelf op reis was. Met enkel mijn gedachten, herinneringen, mijn impressies op zak.

Voor de eerste keer sinds lang, kijk ik echt uit om terug naar de VS te vliegen. Het werd tijd na 4,5 maand het land uit te zijn. Benieuwd of er veel veranderd is. Althans een nieuwe president. Nog eventjes. Kan niet wachten om in LJ zijn armen te vliegen en niet meer lost te laten. Niemand rond ons heen. Enkel ons tweetjes. Gewoon bij LJ rond te hangen, hem dag in dag uit terug te zien. Op hem wachten als hij van het werk komt. Mijn stille dagelijkse leven die ik gewend was te leven. Verandering is er op komst. Zicht op werk. Zicht op waar we ons uiteindelijk al dan niet gaan vestigen. Zicht op een normaal leven zonder teveel te dolen. Zicht op een kleine LT of LJ...?

Nog even en ik ben thuis.

bad news

2008-11-12T22:12:00.000-08:00

Het is nog altijd goed weer hier, maar het regent slecht nieuws. Laatste update, National heeft 5% van zijn werknemers ontslagen. Van de ene ogenblik op de andere. Onmeedogenloos. Even na middag heeft de CEO een mailtje rondgestuurd om het nieuws aan te kondigen. De meeste slachtsoffers vallen hier in Santa Clara. Het wordt wel heel griezelig als je die mensen ook effectief kent. De ene ogenblik werk je met hen samen aan een project, de andere ogenblik maakt die persoon zijn cubicle leeg. No time to waste.

Pfft...
Afwachten...

't is weer zo ver

2008-11-10T21:39:00.000-08:00

Even voor middag vandaag was het weer zo ver. In the office luidde het:
"Did you feel it?"
"Oh, that has been a while..."

Een 3.2tje, niets vergeleken met de 5.6 van vorig jaar, die was 250 maal straffer, maar toch duidelijk voelbaar.

anno 2008

anno 2007

Quasi rond dezelfde periode in't jaar en pal op dezelfde plek, niet al te ver van 't werk. Nog maar eens een herinnering dat de mens de nietige speelbal is van Moeder Aarde en dat de plek waar we wonen drijft op gelatine.

so far: 338 vs 159

2008-11-04T22:39:00.000-08:00

Ongelofelijk.

De Amerikanen hebben massaal gestemd voor verandering. Voor de eerste keer zal een Afro-American man hen hoop geven. Het zal nodig zijn want de moraal in dit land is diep weggezakt. Weldra een einde aan acht jaar politiek bewind onder leiding van een arrogante baviaan die de geschiedenis zal ingaan als "war president" van een zinloze oorlog die Amerika bankroet heeft gemaakt (prijskaartje: $600000000000, das een 6 met 11 nullen).

Bij het zien van de reactie van de mensen op tv op het ogenblik dat de president-elect bekend werd gemaakt, de emoties, de tranen... ging er bij mezelf ook spontaan een snaartje trillen. Zou ik meevoelen met dit volk? Hmm, 't zal eerder zijn zoals bij ne maat van ons die emotioneel wordt telkens bij het horen van de hymne van de Champions League.

De uitdagingen voor de nieuwe president zijn gigantisch. Zijn taak begint morgen. Verkozen worden tot toekomstig leider van een land is een ding. Er werk van maken een ander. Deze man kan er van meespreken.

H20

2008-11-01T19:00:00.001-07:00

Zonder water overleef je geen 3 dagen...

It's raining man, hallelujah. Voor het eerst sinds 7 maanden regent het hier. En stevig nogwel, met donder en bliksem. Dit betekent dan ook meteen het einde van het droge seizoen. En het doet eigenlijk wel goed. Niet dat ik als een zot naar buiten ben gestormd om te gaan dansen in de regen, maar 'k heb onze Chevy wel uitgereden voor een gratis carwash beurt :) Nu, een beetje regen schrikt me absoluut niet af, dus ik zal nog altijd met het fietske naar werk gaan, enkel oppassen voor de extra vettige bladeren op het wegdek.

Dit jaar is officieel uitgeroepen tot een jaar van extreme droogte in California. Het heeft niet al te veel geregend/gesneeuwd dit jaar en de voorraad in de waterbekkens is serieus gekrompen. De oogst is bedreigd en de risico op bosbranden reeel. Niet zo tof voor Arnie, want de staat California is al zo goed als bankroet... En op TV zie je geregeld spotjes die mensen moeten sensibilizeren om een keer niet TE veel water te gebruiken om je gazon te besprinkelen of de tuinslang NIET te laten lopen terwijl je de wagen wast. Common sense zou ik zeggen.

De toekomst belooft niet beter te worden. Het zal hier nog droger worder door global warming en de sneeuw op de toppen van de Sierra Nevada, wiens smeltwater essentieel is voor California's watervoorziening, zal verder inkrimpen. Drinkbaar water wordt het thema van de eeuw, als de mensheid tegen dan de wereld nog niet verschroeid heeft en op tijd is overschakelt van fossiele brandstoffen naar solar, wind en geothermal. En laten we hopen dat de US en zijn nieuwe president hier een prominente rol in gaat spelen en niet afkomt met nieuwe zever zoals Clean Coal (de nieuwe hype om steenkool 'proper' te verbranden en zelfs om te zetten tot gas en naft om op die manier minder vaatjes ruwe aardolie te moeten importeren en dus minder dollars naar het buitenland sturen)

Halloween

Gisteren was het weer Halloween geweest. Dit is American culture op zijn best. Als kleine totters onder het wakend oog van hun ouders aankloppen van huis tot huis om snoep in te zamelen, dan is dat schattig (trick-or-treat is redelijk vergelijkbaar met nieuwejaartje-zoete-varken-heeft-vier-voeten). Als jongeren zich sminken als marilyn manson, dan is dat uit de bol gaan. Als volwassen mensen verkleed rondlopen alsof het carnaval is, dan is dat helemaal te gek. James S bij ons op werk liep rond met een pompoen over zijn kop getrokken. Komaan zeg...

't Zijn harde tijden

2008-10-18T18:49:00.000-07:00

Dit landje zakt verder weg in de put. Banken gaan over kop. De mensen maken zich zorgen over de veiligheid van hun spaargeld. De pensioenfondsen zijn gekeldert en dat is een ramp want men moet hier zelf voor de oude dag zorgen en als je dan de jarenlang opgespaarde centjes op een paar dagen tijd ziet wegsmelten dan heb je reden om je zorgen te maken. En ik word langzamerhand mottig bij het volgen van de op-en-neer bewegingen van de beurskoers. Nog erger dan de Sirocco in Bobbejaanland.

De handelaars klagen over kalme dagen in hun winkels. Wagens geraken niet meer verkocht. De consumptiemolen draait niet meer goed. Dat heeft dan weer gevolgen voor de arbeidsmarkt. Dagelijks hoor je berichten over bedrijven die hun personeel in grote getale het roze formuliertje aanbieden. En van alle sectoren doet de technologiesector het slechts. En van alle technologiesectoren beuren de semiconductors het slechts. Slik... Oproep aan alle lezers om massaal gsms te blijven kopen ...

In het midst van deze woelige tijden wordt er bovendien een nieuwe president gekozen. De campagne duurt nu al een jaar en het wordt tijd dat ze er een einde aan maken. Als niet-burger heb ik uiteraard geen vinger in de pap te brokken over wie de volgende man in the White House wordt maar volgens de opiniepeilingen zou die man wel eens zwart kunnen zijn. Het valt echter nog te zien of de Amerikanen wel echt klaar zijn voor hun eerste black president. In ieder geval zal die man voor een enorme uitdaging staan. Niet enkel om het economische tij te doen keren maar bovendien de energiecrisis te bedwingen en de competiviteit van de US and A in de wereld te verbeteren.

Maar voor de rest gaat het leventje hier in de SF Bay Area zijn gewone gang.

Zoals de meesten onder jullie al wel weten is LT momenteel weer voor drie maanden in Seoul. Vanwege praktische redenen eigenlijk waar ik even niet verder op inga maar ook om de kennis van de taal verder uit te bouwen. Het is ongelofelijk hoe snel een vreemde taal beheerst kan worden als je erin ondergedompelt wordt. Langs de andere kant hoop ik niet dat mijn Engels teveel geAmerikanizeerd is.

Dus is het weer een klein beetje eenzamer hier. Maar niet getreurd want eind van het jaar vlieg in terug naar Belgie. Genoeg vakantie gespaard, hehe. Het eerste wat ik ga doen is waarschijnlijk bij de fritkot achter de hoek ne grote met stoofvleessaus gaan halen :) En LT vliegt ook terug eind van het jaar. Het wordt trouwens oppassen als LT terug in Belgie is want:

Gehaald op 9/11 nog wel. En eigenlijk niet helemaal goed voorbereid. Bovendien de nacht ervoor niet al teveel geslapen want tot vroeg in de ochtend zitten babbelen met de jongens. Vlak voor de behind-the-wheel driving test een dubbele shot espresso genomen om de ogen op te houden. Met als gevolg shaky hands... En toch gehaald! Nou, rijden in Amerika is niet zo moeilijk en hier werken de examencentra tenminste niet met een quota van zoveel percent moeten er vandaag gejost worden. Enfin, de dag daarna heeft het voorzichtige defensieve rijstijl die leermeester LJ heeft aangeleerd reeds plaatsgemaakt voor het meer assertievere out-of-my-way rijstijl. Vroem!

De tijd vliegt

2008-09-19T23:19:00.001-07:00

De tijd vliegt.

Ondertussen is het al een jaar geleden dat LT en ik vanuit Belgie naar de US verhuisd zijn. Het is ongelofelijk hoe snel een zo'n jaartje voorbijvliegt. Het was dan van tijd tot tijd ook een hectische tijd geweest. De periode voor ons vertrek naar de US staat nog steeds vers in het geheugen gegriefd. De herinneringen aan het afscheid zij nog altijd even intens en de gedachte dat ik en LT alles en iedereen hebben achtergelaten in Belgie overwelmt ons van tijd tot tijd nog met heimwee.

Gelukkig kregen we een aantal weken geleden bezoek uit Belgie waar we naar uitgekeken hebben: LTing, Alan, WK en PL. Het deed goed om weer wat contact te hebben met echte Belgen... ahum en Hollanders. Wij zijn weer wat op de hoogte van wat er zich aan de andere kant van de wereld afspeelt en omgekeerd hebben de bezoekers een beter beeld gekregen van hoe ons leventje hier in de US eruit ziet.

California is een echt een paradijs voor eters en onze vrienden zullen het geweten hebben. Van een good old fashion American diner en een steakhouse waar vooral het gewicht van het lapke vlees op de schotel primeert, tot serene Chinese veggie food... en weird Indian dishes.
Bovendien is America een en al natuur. We zijn blij dat we deze pracht waar wij aan gehecht zijn geworden, hebben kunnen delen met onze vrienden tijdens een boeiende roadtrip. Van een laatavond hike in Yosemite met zero visibility tot een zinderend hete tocht door de vlakte van Death Valley. En klauterend aan de rand van de Grand Canyon, beleefden we onze stoute kindertijd voor een twee keer Voor sommigen was de inspanning een ultieme victory... ... anderen hebben er letterlijk en figuurlijk hun huid aan afgeschraapt Terug thuis op ons apartement, welke we door middel van luchtmatrassen tijdelijk omgebouwd hebben tot motel, was het tijd om even uit te blazen van de achteraf gezien toch loodzware roadtrip. Op de vooravond van 9/11, genietend van een steengoeie slice mooncake van een van de betere Chinese bakeries in SF en van een glaasje Merlot, welke we een aantal dagen ervoor voorgeproefd en goedgekeurd hebben tijdens een bezoek aan een lokale wijnboer in de Napa Valley, beseften we ineens dat we elkaar binnenkort tien jaar zullen kennen.

Tien jaar. Ongelofelijk. Een vriendengroep ontstaan rond het CLT. Twee groepen Chinese jongeren die, gedreven door een natuurlijke behoefte om hun roots in de Chinese taal te versterken, besloten hebben een cursus Chinees te volgen in Leuven. Een groep die in de loop der jaren hechter aaneengegroeid en uitgebreid is geworden. Dit is uniek.

LT en ik hebben sind vorig jaar besloten om een eigen koers te varen en de wereld te verkennen. Ondanks de afstand is de band met de andere kant van de wereld niet vervaagd, integendeel. Dus, we gaan hier nog wel een tijdje blijven maar we gaan jullie zeker op de hoogte blijven houden van onze avonturen in deze f*@%!#$ country die met de loop der tijd voor een stuk ook ons thuis is geworden.

Pack 'n go

2008-08-28T10:06:00.001-07:00

Pay 'n go, wash 'n go... en voor mij "pack 'n go"... Haha... ik leer het nooit... op voorhand netjes inpakken en een nachtrust zonder zorgen tegemoet. Eigen schuld. Het is een eigenschap die ik niet verleren kan... Op tijd inpakken. Meestal is het de dag zelf dat ik inpak. Met alle vertragingen vandien. Net alles ingepakt, nog de laatste dingen in mijn koelkast proberen op te eten, zoals een lekkere tapioca taro dessert dat ik voor het allerlaatste moment wilde overhouden. Dacht nog wat te gaan souvenirshoppen MAPLESYRUP maar dat zal ik wel in de luchthaven doen aangezien het weer dit niet echt toelaat. Beter op mijn gemakje in de luchthaven wat rondstrollen. Mijn vlucht vertrekt pas iets voor 16u en ik moet uitchecken om 11u. Mijn backpack is loodzwaar en nochtans heb ik niet veel bij. Het waren maar een 10 dagen Vancouver. Deze intermezzo was enigszins vreemd maar wel nodig. Bovendien heb ik een vriendin kunnen bezoeken en veel interessante gesprekken kunnen voeren.
Nu is het tijd om terug naar sunny California te gaan. Ik mis het mooie weer eigenlijk wel, maar Vancouver heeft die charme die ik een beetje mis in de steden in de USA...

Alles heeft zijn voor en na. Maar er is geen plek als de plek waar mijn wederhelft is. Hmmm... ik mis ons zwembad ook. Vanavond er toch wel in gaan duiken. Het is weer prachtig weer in California. En vanavond komt ook mijn zusje aan uit België. En overmorgen een aantal jongens van onze bende vrienden uit België. Het beloven een supertoffe 2 weken te worden :)... Ik heb er zin in :))

Deze laptop gaat dus de rugzak in. Goodbye rainy Vancouver. I will be back.

Nothing is free baby...

2008-08-26T19:28:00.001-07:00

... except for the internet in the Vancouver library :) ... blijkbaar lukt het me niet meer om hier en daar draadloze signalen op te pikken zoals de eerste dagen, maar gelukkig bestaat er ook zoiets als community service betaald door de Canadeze taksen :)
Het is dinsdagavond. Regen. Vandaag wilde ik een toertje Zuid Vancouver doen, te voet, maar het weer heeft het niet echt toegelaten : regen. Ik wilde ook een aantal foto's trekken van de jogparcours die ik enkele dagen heb gedaan, maar het zal misschien voor een andere keer wezen.
Mijn maag knort : ik heb honger, maar toch wel gauw even een postje zetten.

Laatste dagen hier in Canada. Jammer dat het weer een beetje tegenvalt, anders had ik veel meer kunnen doen. Bovendien ben ik mijn paraplu gisteren ergens kwijtgeraakt, waardoor ik nu met zeer modieuze zwarte KW rondloop in trendy Vancouver... hahaha. Liever droog en flets dan nat en modieus ;p.

Gisteren was een fijne dag. Met mijn Japanse vriendin Naoko afgesproken en sushi gegeten. Het is hier net als in California een paradijs voor internationale keuken, vooral Aziatische keuken, maar ook Mexicaanse, Griekse,.. en noem maar op. In de avond ben ik met haar naar het huis van haar gastgezin gegaan, omdat de gastfamilie mij heeft uitgenodigd om daar te komen eten. Ik heb dan maar een doosje Belgische Godiva chocolade gekocht, kon toch niet met lege handen aankomen he...
Twas ongelooflijk fijn om daar tussen die mensen te zijn. De gastouders zijn Portugezen die 40 jaar geleden naar Canada zijn geëmigreerd en hebben hier hun leven uitgebouwd. Joe and Grace. Een tof huizeke met voor- en achtertuin en allerlei eetbare planten : courgetten, tomaten, druiven, VIJGENbomen... Ah ja, de vader maakt zelf zijn eigen wijnen, hij komt oorspronkelijk van Madeira.

Toffe en interessante gesprekken, lekkere wijn, lekkere zalm (BBQ) en geroosterde groentjes en likeurtjes als achterafje. De gastouders zijn echt wel levensgenieters en gastvrij. Ben gisteren van hen teruggekomen met een warm gevoel. Het gevoel van een thuis. Een warm thuis. Tis altijd fijn, onderweg warme mensen tegen te komen.

En sinds gisteren, heb ik voor de eerste keer 'verse' vijgen gegeten in heel mijn leven. Tot noch toe alleen maar gedroogde gegeten. En ik denk dat ik het te graag lust en min of meer verslaafd zal worden. De gastmoeder had zoveel vijgen aan haar bomen hangen, dat ze de vijgen systematish in de oven droogt, met vijgensiroop als bijprodukt. Gisteren ging de helft van het gesprek over eten en 'vijgen'. Waaah... fijn om met mensen met liefde over voedsel te praten.

Mijn maag knort. Ik heb vandaag mijn laatste granenbar aan een zwerver gegeven. Omdat hij mij om geld vroeg voor eten, dus heb ik maar een granenbar gegeven. Tot mijn verbazing was hij toch wel heel blij. Meestal hebben ze liever geld, dacht ik. Maar ik geef meestal gewoon eten. Als ik er bij heb.

Deze gezegd zijnde : mijn maag knort. Ik ga rap nog naar Chinatown om wat eten te halen voor het te donker wordt. Men zegt dat je in de avond beter weg blijft uit Chinatown. Niet dat het gevaarlijk is, maar onaangenaam. Ach ja, er gebeurt vanalles op de wereld. Je kan het niet altijd tegenhouden. Maar voorkomen is altijd beter, niet?

Vanavond gezellig met de regen tegen mijn raam wat lezen en voorbereiden om bijna te vertrekken. Morgen is mijn laatste dag Vancouver, misschien nog wat maple syrup inslaan en maple syrup koekjes en zo... Ik ben verzot op maple syrup.

Tijd om door te gaan, mijn tijd in de bib zit er weer op. Misschien morgen nog een postje.

Vancouver Peak : bear territory

2008-08-23T23:16:00.000-07:00

Vandaag was het een prachtige dag in Vancouver. Aangename zomerzon, niet te warm, niet te koud, geen regen. Goed uitgerust opgestaan – want de nacht van donderdag op vrijdag heb ik amper 3u geslapen – en neen, ik ben niet tot laat uitgeweest of zo – het was de administratie in België die me parten speelde. Gezien het uurverschil kan ik enkel in de nacht bellen hier, als ik iemand voor de middag wil spreken. En ik had geluk. Want ik had netwerk op mijn kamer. In tegenstelling tot de laatste twee dagen : geen gratis draadloos netwerk te spotten, maar met een betaalde toegangscode voor 2 uur proberen zoveel mogelijk gedaan te krijgen. Ofwel in de bib van Vancouver vertoeven. Of ergens op cafe. Het is niet goed, niet meer kunnen leven zonder het internet. Nochtans, hebben we dit vroeger altijd gedaan. Onbereikbaar zijn : geen gsm, geen internet on the road.

Vandaag had ik eigenlijk helemaal geen idee wat ik ging doen. Tegen een uur of 10 is in mij opgekomen om misschien toch een beetje buiten de binnenstad te verkennen, richting Noord Vancouver, waar het groener en bergachtiger is. Lunch pakket klaargemaakt, comfortabele kleren aangedaan met de bedoeling een ontspannend dagje wandelen in de bossen.

Om richting het noorden te gaan, pak je de Seabus, een ferry die op regelmatige tijdstippen tussen de twee Vancouvers vaart om daar dan nog eens over te stappen op een bus die de bergen in gaat. Mijn bestemming zou Capilano worden, bekend voor zijn lange hangbrug over een rivier in het midden van een bos. En ergens op de bus, heb ik maar besloten om toch maar verder te rijden richting de eindbestemming : Grouse Mountain ofwel de Vancouver Peak. Je raad het al : de drang om naar een of andere bergtop te klimmen kwam naar boven.

De kabellift naar de top kostte rond de 35 CA$. De klim te voet was gratis. Maar ik was totaal niet voorbereid. Nochtans ging ik het niet meer doen, alleen op mijn eentje gaan hiken. Hoewel echt op mijn eentje was het niet. Ik werd vergezeld van tientallen puffende klimmers, die net als mij de eerste trappen van de helling te enthousiast zijn opgestormd. Wat eigenlijk een hike zou moeten zijn, recht naar de top, was eigenlijk een stijle trap van afwisselend rotsen, hier en daar aangelegd hout, en dan weer wortels van bomen die door het v4$ele betreden van voorbijgangers te contouren van een trap lieten blijken. Ik ben geen fan van trappen tijdens een hike. Veel vermoeiender dan gewoon schuin omhoog stappen. In de Lonely Planet noemde noemt deze hike ‘The Stairmaster’. En inderdaad. Ik heb nog nooit zoveel gepuft als vandaag.

En vloeken in mijzelf, de eerste kwart van de klim. Waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan? Misschien omdat ik alleen was, leek de klim zwaarder dan verwacht. Bovendien, was ik vandaag allesbehalve uitgerust voor een klim : geen bergschoenen (ik had gelukkig wel mijn botten aan waarmee ik in België altijd naar de werven ging) – geen comfortabele broek om te klimmen (beter gewoon joggingkleren van gisteren aangedaan als ik op voorhand wist dat ik van gedachten ging veranderen) – geen comfortable Tshirt - geen hydrapak (ik had weliswaar mijn Camelbak bij maar mijn waterzak thuis gelaten). Dus absoluut geen ideale omstandigheden.

Bovendien niemand om mee te praten. Gewoon op mijzelf. Maar wel mijn favoriete muziek in de oren. Overal puffende mensen. Ben ik eigenlijk beetje blij dat ik min of meer een conditie heb. Ik moet er niet aan denken, hoe anderen zonder conditie zich zouden moeten voelen. Volgens mij, voelden die mensen hun hart er bijna uitbonken. Het deed me denken aan die ene keer in Korea, toen ik ineens besloot om op mijn eentje te gaan hiken. Een ongelooflijk vriendelijke man toen tegengekomen in de bergen, die mij dan een 4-tal uren lang, na het bereiken van de eerste bergtop rondgidste.

Vandaag heb ik niemand leren kennen. Eens aan de top gekomen, de beloning : mijn mijn meergranen boterhammetjes met humus en groentjes en een prachtig zicht naar Vancouver en het water rondom. Boterhammen smaken altijd beter op de top van een berg. Echt waar. Dat is altijd mijn motivatie om naar boven te gaan : mijn lunch. Om daar te zitten en te genieten. En klein en nietig te voelen, de prachtige natuur aanschouwend. Dan voel ik mij ineens de meest innerlijk rijke persoon van de hele wereld. Gewoon omdat ik dan volop zit te genieten. Ondertussen mijn kletsnatte rug laten opdrogen in de zon...

Na de lunch dacht ik nog even wat rond te wandelen op de site. Van daaruit vertrokken een aantal paden naar andere toppen in de buurt. Maar halfweg mijn bestemming, riep de parkwachter mij terug, omdat er een zwarte beer was gespot die richting het bergpad ging komen. Aanvankelijk mocht ik nog naar boven gaan, met als waarschuwing dat ik bij een eventuele encounter mij rustig moet terugtrekken en wegstappen. In de buurt van waar wij wonen in de US leven bovendien mountain lions in het wild. Als je daar gaat hiken, krijg je die waarschuwingen ook maar dan gewoon op een bordje. Misschien zijn beren wel gevaarlijker dan mountain lions. Hoewel ik heb gehoord dat ze niet agressief zijn, als je niet raar begint te doen. In ieder geval, de toegang tot ‘bear territory’ werd afgesloten tot het einde van de avond. Vond het toch wel jammer.

En toch “zag ik twee beren” vandaag... Ze liepen wel vrij rond op hun terrein maar waren gescheiden van de bezoekers via stalen hekken.

Tegen valavond dacht ik mijzelf te belonen met een kabelliftje richting beneden, maar er stond een rij van minstens 1,5 uur. Mensen stonden allemaal netjes in een rij van naar schatting toch wel een 100m, als het niet meer was. Bovendien mocht je de berg wel de opwaarts klimmen, dalen moest je met de kabellift. ‘Downwards travel prohibited’. Uiteindelijk ben ik toch maar terug te voet langs dezelfde weg naar beneden gegaan. Ik was gelukkig niet de enige. Heb onderweg wel een opmerking gekregen ‘You’re going against traffic’...Veel puffende en dappere klimmers in de tegenrichting. Was ik content dat ik aan het dalen was :).

De hike van vandaag heeft me weer geleerd om door te zetten op momenten dat ik het wilde opgeven. Vreemd waar ik overal terecht kom door pure impulsiviteit. Maar voortaan, ga ik toch wat bedachtzamer te werk gaan. Dat kan het pad dat ik beloop een stuk gemakkelijker maken.

Last but not least : voordat ik terugkeerde richting hotel, heb ik mijzelf een "matcha latte" beloond. Omdat ik meteen ook een gratis 2 uren toegangscode kreeg die ik ook op het netwerk van het hotel kon gebruiken. Dit gezegd zijnde, heb ik meteen dan ook deze blog gepost.

Friday evening in Vancouver

2008-08-22T20:31:00.000-07:00

Vrijdagavond in Vancouver. Ik zit hier op mijn kamer op een na hoogste verdieping van mijn hotel-hostel met een prachtig zicht op de lichtjes en gebouwen van de stad. De hemel kleurt donkerblauw, het sportstadium voor het hotel is vanavond de scene van een voetbalwedstrijd, mensen verzamelen zich in massa voor mijn hotel. Er hangt ambiance in de lucht.

Net terug van een FANTASTISCHE jog langs de waterkant van het schiereiland dat eveneens de binnenstad van Vancouver is. Adembenemende zichten van prachtige gebouwen, bergen op de achtergrond, het water van de baai, de jachthavens met bootjes en rondvarende ferries, het schone volk dat zich klaarmaakt om buiten te gaan eten of al aan de terrasjes op hun eten zit te wachten bij glaasje wijn, koppeltjes, wandelaars met hun hond, de ondergaande zon.... eindigend op een stukje strand met rotsen... Prachtig, adembenemend, onbeschrijfbare scene voor de perfecte jog bij valavond in een mooie stad die Vancouver heet. Een metropool die zich klaarmaakt voor het weekend. Je proeft de synergie en vibe van een vrijdagavond. Het is magisch...

Het minisportveldje in Seoul waar ik altijd ging lopen is daar niets vergeleken mee : ik had toen enkel de lichtjes van de gebouwen bij middernacht rondom de rechthoekige leegte van het veldje, maar zelfs dat vond ik fantastisch. Zelfs de wijdse vlakte rond NASA Ames in onze buurt van Mountain View is hier niets vergeleken mee. Vandaag is het de eerste keer dat ik echt in een metropool jog, langs de waterkant, bevolkt met mensen, appartementen, parken. Het gevoel van leven. Het gevoel ergens bij te horen. Het gevoel mee deel te maken van een scene. Een stadscene. Een schouwspel. De Canadezen zijn echt heel vriendelijke mensen. Wandelaars die je gewoon 'goeiedag' knikken als je voorbijloopt. Ik beantwoord deze mensen met een glimlach terug. Ben dat eigenlijk niet echt gewoon, sinds ik verhuisd ben in de USA. Zo een echte, gemeende spontane vriendelijkheid. En dat voor een grootstad. In de USA, lijkt iedereen zo paranoia. Canada, voelt aan als wat ik gewoon ben. Thuis.

Na de jog ben ik gewoon richting downtown gestap om daar wat groenten en fruit te kopen voor de komende dagen. Decadent vind ik het, vol bezweet en klam, na een serene jog gewoon downtown betreden met joggingpak om boodschappen te doen in een winkel die veel doet denken aan de biowinkelachtige Wholefoods in USA.

Mijn vrijdagavond is perfect. Meer heb ik niet nodig. Ik voel de vibe van de stad en de mensen om me heen en heb zin om uit te gaan. Ik heb vooral zin om te bewegen, dansen. Maar mijn Japanse vriendin is al naar huis dus heb ik besloten om vanavond gewoon op mijn kamer te blijven, wat te lezen en te schrijven, nagenieten van mijn indrukken van deze avond. Morgen ga ik de omgeving van mijn route vastleggen op foto... beelden zeggen meer dan woorden bij momenten... Kon ik gewoon maar op video vastleggen wat mijn indrukken waren van vandaag en met jullie delen.

Het is vreemd, waar ik dit laatste jaar overal ben terecht gekomen. Had nooit verwacht, dat dit de route ging zijn die ik ging bewandelen. Had nooit verwacht dat ik ooit gewoon ging joggen in een stad die niet de mijne is en toch een klein moment het gevoel geeft van 'ergens' thuis te horen. Alleen jammer, dat LJ er niet is. Het is ongelooflijk, hoe ik elke keer op een ander stukje van de wereld dichter bij mezelf kom en nieuwe dingen mag zien en meemaken. Ik ben zo dankbaar, dat ik nog steeds in staat ben om mooie dingen te ontdekken, zien, bewonderen.

Vancouver captured my heart. Ik ben hier graag.

Vancouver

2008-08-18T17:34:00.000-07:00

Aangekomen in Vancouver... Huh... wat doet LT in Vancouver.. ?!! Lang verhaal. Aangekomen in de namiddag, bus richting downtown gepakt, blijkbaar is mijn backpack toch wat zwaarder dan ik had verwacht. Half gevallen in de bus omdat de chauffeur een beetje bruusk aan het rijden was - ik een beetje schaamrood op mijn wangen - want zo vallen in een bus met een backpack is niet zo stoer en ik ben ook niet meer een van de jongsten meer ;p.
Mijn eerste exploratie van deze stad en eerste indruk : wat ligt alles dicht bij elkaar, alleszins vergeleken met wat ik gewoon ben in de US... De afstanden zijn hier terug 'Europees' formaat en ik heb het gevoel dat ik me hier wel kan thuisvoelen in deze 'kleinschaligheid'.
Op zoek naar een prepaid wireless internet kaart zodat ik op mijn hostel-hotel internet access kan hebben. Zit nu in een koffieshop, mijn dubbele espresso te drinken, beetje bekomen van al dat heen en weer gereis. Gratis wireless internet op een blijkbaar onbeveiligd netwerk. En bovendien nog een code gekregen om eender waar 2 uur lang gratis te surfen. Ik ben aan het overwegen om misschien hier elke dag mijn mail te komen checken... Ik zie nog wel.

Goh, ja, wat doe ik hier in Vancouver? Een vriendin opzoeken met wie in in Korea in dezelfde klas zat. Naoko. En een beetje exploratie opnieuw op mijn eentje. Wees gerust, tussen mij en LJ alles goed. Het is een beetje om praktische redenen dat ik terug een tijdje buiten de US vertoef. Ik blijf hier 10 dagen en dan terug richting US. Want dan begint de echte FUN pas : mijn zus en een drietal jongens komen af om van het Californisch mooie weer te genieten.

Het zou de hele tijd regenen in Vancouver tot deze week donderdag. Gelukkig valt de regen hier wat mee. Een paar superlichte druppels en niet meer en een beetje bewolkt. Ik voel em weer super gezegend met het weer en met deze stad die al een goede eerste indruk op me aan het achterlaten is. En de Canadezen hier : beleefd en ongelooflijk vriendelijk. Ik waan me terug een beetje in Europa. Ja, Canadezen zijn echt wel helemaal anders dan Amerikanen.

Goed, ik ga maar eens afsluiten en mijn avondmaal gaan sprokkelen. Vooraleer ze gaan vermoeden dat ik hier gratis aan het surfen ben op een ander netwerk :)).

Laat mij even raaskallen...

2008-08-13T03:17:00.000-07:00

... in een taal die ik gewoon ben... Nederlands. Vlaams... of wat er nog van overschiet. Geen Engels nu, op dit vroege uur van de dag... 3.18u lokale tijd, nu ik dit eerste zinnetje post.
Wat doe ik hier, zo laat in de nacht en vroeg in de ochtend? Zonet een aantal telefoontjes en emails gepleegd richting België : mijn bank en het belastingkantoor van Leuven. Een aantal administratieve problemen zijn opgedoken, omdat ik mijn aanslagbiljet van 2007 nog niet had ontvangen - eigenlijk nooit had ontvangen waardoor ik niet wist welke som mij nog te betalen stond aan de Belgische Staat... Stom eigenlijk, want ik had mijzelf voorgenomen vorig jaar dat ik dit toch in het oog moest houden, moest ik het niet ontvangen om er zelf achter te vragen, maar met mijn 3 maanden Korea ben ik het helemaal uit het oog verloren...

Voor degenen die het niet weten van mij, als zelfstandige betaalde ik wel voorschotten op de belastingen maar ik krijg de volledige rekening meestal in de eerste helft van het volgende jaar gepresenteerd.. Met uitzondering van dit jaar dan. Gevolg : wegens 'nalatigheid' van betaling, zonder enige waarschuwing - misschien was dat er wel geweest maar ondertussen met de post verloren gegaan ergens in de lucht tussen België en Californië in - heb ik vandaag een aangetekende brief ontvangen waarin staat dat mijn rekening is geblokkeerd als het ware 'in beslag genomen' door de dienst Financiën.
Paniek, natuurlijk en beetje slecht gezind ook. Bovendien zou ik vandaag naar mijn avondles Koreaans gaan, die op de valreep werd afgelast wegens te weinig leerlingen vandaag - 2 van de 4 zouden maar kunnen komen... GRRRR.... en ik had mijn huiswerk nog wel gemaakt en de les nog voorbereid... 5 uren heb ik hieraan besteed vandaag. 5 uren... 아....진짜 짜증나 !!!!

Uit miserie ben ik maar gaan uit eten in een klein Filippijns eethuisje in downtown Mountain View, naar de bib gegaan en daarna 3 uur lang aan een stuk een nieuwe Koreaanse drama met LJ aangesneden...

En ondertussen, middernacht voorbij heb ik mijn nodige telefoontjes maar gepleegd naar de voornoemde instellingen om het ongemak op te lossen en mijn bank de toestemming gegeven om mijn rekening in België nog maar eens leeg te plunderen ten dienste van de Belgische Staat en zo vlug mogelijk te deblokkeren.
Begrijp mij niet verkeerd. Belastingen moeten betaald worden, ik vind het een goed systeem, we profiteren daar allemaal van - op lange termijn - maar jammer genoeg heb ik daar tot nog toe als kleine zelfstandige daar niet veel van gemerkt. En neen, als kleine zelfstandige, haal je geen profijt uit 'zelfstandig' zijn... Enfin. Klagen heeft geen zin. Dus gewoon betalen.

In tijden als deze, is gelukkig vlugge communicatie zoals internet, e-mail en Skype toch wel handig. Wel beetje verwarrend als ik 'goedenavond' aan de telefoon zeg i.p.v. 'goedemorgen'. Nog steeds last van jetlag, tijdsverwarring en tijdreizen ;-)

Administratieve rompslomp en buitenlandse verhuis... ik wens het niemand toe, maar het gebeurt.
Ik begeef mij nu richting bed. Heb enorm fijne glas Koreaanse bessenwijn uit Jeju-do naast mij liggen, genoeg om mijn gedachten op 'nul' te zetten als ik straks naast LJ neerplof.

Zalig toch... razen in de taal die ik gewoon ben. Wees gerust. Ik heb in al 4 of 5 weken geen glas alcohol meer gedronken. Moet mij terug trainen, want binnenkort zal ik op schok gaan met vrienden en een zus die gaan afkomen :)). Jippie hey :)). Eindelijk terug op cafe :))

Goedemiddag voor België en Europa. Goedenacht voor mij.

A car called LT

2008-07-27T22:35:00.000-07:00

Hoe kan je overleven in Amerika zonder wagen? Perfect mogelijk! We doen bijna alles met de fiets. Het weer is hier altijd goed (het heeft hier al meer dan vijf maanden niet meer geregend). De afstanden zijn hier wel allemaal een pak groter. De dichtstbijzijnde deftige supermarkt ligt op 25 minuten afstand. Je wordt wel raar bekeken als je fietst, zeker als je rondcrosst met een iets alternatievere fiets zoals een vouwfiets. En bij de meeste collega's op het werk worden de wenkbrauwen spontaan gefronst als ik vertel dat we nog geen auto hebben. Of je krijgt commentaar zoals they are from Europe ... Als de afstanden wat groter zijn nemen we de bus/tram/trein. Of we huren een wagen als we nog verder weg willen. En als we dan een wagen gehuurd hebben, dan beginnen we meestal als zotten te hamsteren.

Enfin, na tien maanden hebben we uiteindelijk besloten om vooruit te gaan. Het is toch wel handiger om een auto te hebben en mobiel te zijn. En wie weet waar we in de toekomst terecht gaan komen, niets is zeker... Het was in ieder geval zeker de moeite waard geweest om te wachten tot nu want rond deze periode van het jaar smijten de car dealers met kortingen. De aanschaf zelf was een fluitje van een cent en op 1-2-3 geregeld. Vrijdagavond na het werk naar de car dealer. Over de prijs moest niet meer onderhandeld worden, dat was al gebeurd via email. Testdrive. Wagen inspecteren. Papieren tekenen. Terug naar huis, autoverzekering aanschaffen via internet. Volgende ochtend met een cheque terug naar de dealer. Klaar. Op minder dan 24h tijd reed ik weg met de auto. Nog nooit zo snel een wagen gekocht.

Het is uiteindelijk een Chevrolet geworden. Bij een Chevy denken de meesten spontaan aan die grote bakken van de jaren 50 en 60.

Maar jullie weten allemaal dat LT en ik een voorkeur hebben voor de kleinste en gezelligste wagens. Dus hebben we de zo kleinst mogelijke Chevy gepakt, althans naar Amerikaanse normen, want deze wagen is echt een pak groter dan onze oude Ford Fiesta. En jawel hoor, LT was heel tevreden met de naam van de wagen. Een wagen is voor mij geen tweede vrouw, maar in dit geval wel een tweede LT. Dezelfde dag nog zou Lai Tjong voor het eerst sinds acht jaar terug acher het stuur zitten.

Garlic festival

Inderdaad, hoe bedenken ze het? Een festival gewijd aan look. Er is hier een stad in de buurt (Gilroy) dat bekend staat voor zijn lookplantages. Een keer per jaar wordt hier een festival georganizeerd om de look te vereren. Het was enorm druk toen we daar aankwamen. Er waren verschillende podia waar muziek werd gespeeld maar de nadruk lag duidelijk op de massa's eetkraampjes aan de kant waar garlic food geserveerd werd. Look is geweldig en we hebben ons daar tegoed gedaan aan lookfrieten, lookloempia's, lookijscreme (!), gegrilde lookmaiskolven,...

Met heimwei verlang ik plots naar de nachtelijke vettige kebabs met looksaus van de Oude Markt in Leuven...

Yama wa ikite iru ! The mountain is alive.

2008-07-17T16:51:00.001-07:00

"Yama yo Yama yo..... Yama yo Yama yo..... Yama wa ikite iru..... " The mountain is alive. Unbelievable very funny song - and I love the choreography - from one of the most peculiar and sublime Japanese movies we have ever seen "Cha no aji" - The taste of tea. A very suitable introduction for this entry, I think...

Thursday late afternoon. I took my laptop, some instant coffee, a mug and my thermos can to go sit outside at the swimming pool for doing some writing. I just got fed up with sitting inside all the time, but on the other hand, I can't go outside to downtown all the time and drink coffee on my own, can I? Anyway, it's a good thing, close to the apartment, some children playing in the swimming pool, nice music in my ears, my 'own' isolated world of thoughts, as always.

Today it will be 3 weeks that I have been back from Korea. Almost one month. Time is passing by so fast... *sigh*

Two weeks ago, it was Friday the Fourth of July : Independence Day. National holiday here in the USA, but for me it meant one day of weekend more to spend with LJ and jippie hey - going on a short road trip to Northern California. For the occasion I even wore my funky USA top :).
Our main destination was Lassen Volcanic National Park. LJ wanted to go there for quite some time, because he has always been fascinated by volcanoes - while I just love hiking and want to eat my 'boterhammen met choco' on the mountain top :)).

Up till now, we have been traveling to some volcanic destinations in the world - Taupo , Rotorua and Tongariro (New Zealand), Taveuni (Fiji Islands, scattered sleeping or dead volcanoes), Mount Fuji (Japan), Hallasan (Jeju-do, South Korea) - except for the last one, all being part of the Pacific Ring of Fire : "an area of frequent earthquakes and volcanic eruptions encircling the basin of the Pacific Ocean". LJ has set up some kind of 'life goal' for us : to visit all the places on the Pacific Ring of Fire. And of course living in the area close to the San Andreas fault makes it even more exciting for him to experience earth quakes in person...

So as I was telling, destination Lassen.... As usual, we did not really do a lot of preparations : just rented a car, packed some stuff in a rush and just left like that. Going on holidays is easy, if you have nothing really planned in your head except for the destination. No stress, just one goal :).

Bumpass Hell and Cold Boiling Lake

Bumpass Hell is a geothermal site in the park, where you can find terminal geysers, mud pools, boiling lakes,... as THE evidence that miles and miles underneath our feet the heart of mother earth is still alive and kicking. Imagine yourself walking around in an environment surrounded with the odor of rotten eggs and stinky damps ;p. In our opinion, not as worse as in Rotorua - the city that really smells like rotten eggs - New Zealand, where the people actually are living in that kind of stench day in day out.

After the geothermal site, we headed for some lakes in the surrounding area, most of them formed by melting water from the mountains. Beautiful landscapes with yellow, red and purple wild flowers :).

We got back by dawn after being bit - actually after "I" was being bit - by an army of blood thirsty tiny mosquitoes. At dawn, those tiny flying animals are at their worst : they even managed to stabbed me through my clothes... Anyway, did not really matter... I was willing to sacrifice my body for a nice scenery :-)

By the evening, we headed back to a town called Red Bluff - famous for its annual Rodeo riding contest - I thought such things were held in and around Texas or something - where we found ourself a cheap motel to spend the night. We ate dinner in a typical American 'diner' : meat with sauce, fries and fried shrimps. Not exactly my kind of food but once in a while, I don't mind. Ended with a the most sweetest cheese cake I have ever eaten in my whole life - soOOO much sugar in it that I don't find it hard to believe that a lot of children nowadays suffer from 'sugar-addiction'....

Mount Lassen Peak and crater - 3187m

The main goal of the next day was hiking to the top of Mount Lassen and to visit the crater. Departing from Red Bluff in the late morning, temperature already reached some 37°C - almost 100°F. We just found out that we were in one of USA's most hottest areas and we were lucky that we did not come to Red Bluff a few days later, where the temperature hit the 40°C and over. Moreover we were also in the 'wild fire' area, it hasn't been raining here for more than 4 months. Not a drop.

During the hike we could see some of the smoke hanging low above the mountains, as we heard it from someone, that those were not clouds but smoke from the fires. (The annual firework for the 4th of July in Red Bluff was even postponed because of fire hazard. ToOO bad, because there was nothing else to do in Red Bluff but sleeping in our motel room :))

Lassen Peak was really a very nice hike : the landscape surrouding the mountain was really impressive as it was for the crater itself. Even climbing up to an elevation higher than 3000m, it was not cold at all that day.

Most of the snow already melted but some of the glaciers were still intact. As for climate is changing and because of global warming, we might not see some of these glaciers anymore within a few years. We could hear the melting water streaming 'invisibly' underneath the glacier blanket; for us it was the first time to experience a melting ice mass like that.

From the peak, you could see some dead wasteland - an area with almost no vegetation around the volcano - resulted from the last volcanic eruption back in 1915. Although the last eruption was almost 100 years ago, in 'earth' terms, this is a quite recent one. The most know recent eruption known in the States is the 1980 Mt. Saint Helens, still being active today.

After the peak - and having lunch there of course - we walked to the crater : a large rough moonscape landscape - no words to describe how it feels to be at the edge for what was once a living volcano. I will just leave the impressions to the pictures, but even then the scenery was too big to really capture the essence of it on image.

Back to normal in Mountain View

2008-07-03T18:07:00.000-07:00

I am sitting outside at the Bean Scene Cafe, downtown Mountain View, enjoying my cafe Mocha... Yeah - outside - right and having wireless internet access as well because this is MOUNTAIN VIEW, home town of Google Headquarters... Actually it is the first time that I am doing this, don't ask me why I didn't come out earlier the last half year before I left for my three months Korea, don't ask. I don't really have a clue... maybe it was not time yet...

BUT now, my experiences in Korea did change me. Especially in the way I want to spend my 'free' time here. Have been doing a lot of sports lately, as the weather here is really fantastic : inline skating, jogging, swimming.... Yesterday, I went jogging, followed by a nice evening dive in our swimming pool and ended with jacuzzi under the stars... There I met a British architect who has been living here for almost 30 years - and passionate about foreign languages like me - and we talked a lot about our profession, making me reconsider to maybe continue my job as architect here, when I get my Green Card. So that's a good perspective too... Not having to give up everything I have worked for in Belgium... But now, I just want to focus on language study...

It is actually the first time, that I realized I am living some kind of 'Californian' life... enjoying weather, enjoying my time on my own. Trying to get used to this kind of life and see the positive side of it. Although, I am a really social person, too, liking to be surrounded by friends and family... That was actually the main reason, I could not really adapt to my new life here in the States... I missed everybody so much...

And now? I feel much better now. Adapting to this kind of life... after 'ever bright light and living city' of Seoul. It is true... the further you go sometimes, the more you can see 'through'....
And there are nice prospects here too for me... Some friends and my sister are coming over in September and meanwhile I started my Korean class at Adroit College again. Too bad it's only two hours per week. It's really nice : my class mates are Americans Korean and the teacher is speaking Korean all the time, so I am really happy to be surrounded by 'full' Korean conversations again. By the way, the class is held in Palo Alto - much closer than Milpitas - and I only have to take my bike and train to get there. So no strange conversations with ex prisoners at 'I-880' Light Rail Station in Milpitas any longer... Although I found it very fascinating to meet different kinds of people :).

As for the rest, I spend my time studying Korean, bought a lot of new books so I can keep myself busy.
I have also been looking for some other activities. Next Wednesday I am going to start a course 'dance the way you want improvisation'... I should have done this earlier, now I think. But everything has it's own timing in life I think. I danced a lot in Seoul : outside in the grass at the DJ world Festival, at Jane's Groove - best rock and 80's bar in Seoul, in a studio during a photo shoot - yeah, I still have to tell about this in my Korea blog... - ... That's when I really realized, I really have to do something with this. Although my sister and my best girl friend have been pushing me for years to do this.... So, this is step one...

Waiting for my husband now to come off from work. Tomorrow will be the 4th of July, Independence Day. Tonight there is a small 'evening' market in downtown Mountain View. We might get some dinner outside today. And this weekend, we will be road tripping for Lassen Volcanic National Park (for sure), Lake Tahoe and Yosemite. Can't wait to hike and reach the mountain tops again :)).

So... dear people at home... Don't worry about me. I think, I changed, became more positive and am adapting myself eventually to life in the States... AT LAST...

And erhm... as you noticed, from now on I am going to write in English, for my friends in Korea and else where in the world can follow me around :).

Van Korea terug naar USA

2008-06-30T11:51:00.001-07:00

Terug in Korea sinds donderdagnamiddag... Heb sindsdien eigenlijk geen mensen meer gezien, buiten LJ natuurlijk :)... Heb heel de ervaring van mijn 3 maanden in Korea laten bezinken, eigenlijk is dit proces nog steeds bezig...
3 maanden Korea hebben mij goed gedaan, mijzelf leren ontdekken opnieuw en mijn eigen grenzen leren verleggen. Soms tot mijn eigen verbazing toe. Ik hoop die goede spirit hier te kunnen blijven houden, aangezien ik weer een rustige periode tegemoet ga, zonder 'fysiek' contact met mensen, met vrienden...
Heb ontdekt, dat ik eigenlijk een heel sociaal persoon ben. Eigenlijk is dit niet echt een ontdekking, ik wist dit allang, maar eigenlijk was dit toch wel de belangrijkste struggle voor mij hier in de USA. Dat ik redelijk geïsoleerd leefde, bij gebrek aan een dagelijks leven, zoals iedere dag les volgen, een dagelijkse routine waarin mensen voorkomen. In plaats daarvan was ik blij dat ik een tot twee keer per week 3 uur avondles had en nog enkele rare mensen op de tram tegenkwam, vaak ex-gedetineerden, hahaha...

Hmmm... ik ga het nu proberen anders aan te pakken hier. Ben al goed begonnen. Donderdagnamiddag nadat we terug zijn gekeerd, direct een duik gepakt in het zwembad van ons complex en in jacuzzi gezeten... en gisteren gaan inline-skaten, fietsen en in de avond nog eens gaan zwemmen. Ik moet gewoon bezig blijven. Want ik wil niemand missen...

Gisteren een aantal dierbare vrienden uit België gesproken... De basis van mijn bestaan in België. De reden waarom ik gelukkig was in België, samen met mijn dierbare familie. Zelfs al zien we elkaar niet zo vaak meer, de band is er nog steeds, omwille van de jaren die we samen hebben doorgemaakt, omwille van de veranderingen die we hebben doorgemaakt, samen... Vrienden voor het leven. Geen twijfel meer mogelijk. Ik mis ze. Maar ze zijn er.

En nu, de nieuwe vriendschappen dan? Gisteren heb ik een Koreaanse vriend in Seoul opgebeld, omdat ik nog niets van me had laten horen sinds ik terug was... Een unieke persoon uit duizend. De connectie was er. De band was er, want ik was toch bang, dat het allemaal 'shallow' was geweest. Integendeel. Toch beetje traantjes aan het einde van het gesprek, dat ik hem ging missen, alsook de andere mensen die ik daar heb ontmoet in Seoul. LJ heeft me maar getroost... hij weet hoe ik ben. Volgens LJ zou hij perfect in ons 'bende' van vrienden uit België passen, beetje excentriek bij momenten en heel.. ja... heel open en spontaan en impulsief... Absoluut niet-Koreaans. Sang-yul is zijn naam. Uniek. En zo nog een paar van deze....

Ondertussen proberen contact te blijven houden met een paar Japanse vriendinnen en een of twee uitwisselingsstudenten uit Europa...

Ja, het is tijd, om afscheid te nemen, los te laten en te geloven dat mensen op hun weg af en toe aan elkaar blijven denken, de blije momenten die ze samen gedeeld hebben. Vriendschap kan er maar zijn, als je op die manier in elkaar gelooft, niet? Anders lijkt alles zo maar te vervliegen in het niets....

't Zit erop ... of toch bijna

2008-06-09T00:29:00.000-07:00

Het werkjaar FY08 zit erop. Het was een woelig jaar geweest. In het midst van de economische crisis, slaagt ons bedrijfje er dan toch nog in om winst te boeken. Afgelopen vrijdag heeft onze CEO de fiscale resultaten van het laatste quartaal bekend gemaakt tijdens een Steve Jobs-achtige show in het amphiteater in het park. De beurs heeft goed gereageerd en de stocks zijn omhooggeschoten. Meteen even reclame maken voor de waaghalzen onder jullie, dit is de ticker NSM, volledig onder eigen risico! Maar het blijft oppassen voor de toekomst. Als het tijd keert, kan je bij wijze van spreken van de ene dag of de andere op straat belanden. En werknemers met een tijdelijke werkvisum zijn een makkelijk slachtoffer...

Nog een weekje werken en dan eindelijk VAKANTIE. Niet voor heel lang, want de verlofdagen hier worden heel zuur verdiend, a ratio van ongeveer een dag verlof per maand, da's ongeveer een derde van het verlof dat ik in Belgie had. Enfin, negen maanden in dit land is effie genoeg geweest. En alhoewel het weer hier de laatste tijd geweldig is ('t heeft hier niet meer geregend sinds LT vertrokken is en mijn armen en gezicht zien er als chocolat uit), heb ik de behoefte aan wat meer diepgang en cultuur. Een reisje naar Belgie zal pas voor het eind van't jaar zijn, deze keer vlieg ik naar Korea.

Meteen ook het einde van de tien weken dat ik en LT gescheiden zijn. De tijd is voorbijgevlogen. Het is een aparte ervaring geweest. Het heeft ons beide goed gedaan om tijd voor zichzelf te hebben. En via Skype zijn we altijd verbonden. Maar we voelen dat het tijd is om terug samen te zijn. Het apartementje is opgeruimd en gekuisd. Mijn handen stinken nog naar de javel. De wattekes stof zijn verdwenen.

Dit is toch niet meer serieus ... 100°F !

2008-05-13T23:27:00.001-07:00

... Heat advisory remains in effect from 12 PM to 8 PM PDT Wednesday...
... Excessive heat watch remains in effect from Thursday afternoon through Thursday evening...

A heat advisory remains in effect from 12 PM to 8 PM PDT Wednesday. An excessive heat watch remains in effect from Thursday afternoon through Thursday evening.

This excessive heat watch is being issued utilizing a new heat health warning system. It is specific to the areas included in this heat watch. It is targeted at the elderly or infirmed... who might be much more sensitive to heat and thus at greater risk. Individuals who fall into this category should be especially careful by drinking plenty of water and seeking a cooler location for the day if no air conditioning is available. It is very important that friends or relatives check frequently on those who might be prone to heat sensitivity.

Also... never leave children... elderly or pets unattended in enclosed vehicles... even for a short time. Temperatures quickly rise to life-threatening levels even when the windows are partially opened.

A heat advisory means that a period of hot temperatures is expected. The combination of hot temperatures and high humidity will combine to create a situation in which heat illnesses are possible. Drink plenty of fluids... stay in an air-conditioned room... stay out of the sun... and check up on relatives and neighbors.

Ondertussen zijn we het weertje al wel gewoon geworden hier in California, maar komaan zeg, dit is toch niet meer serieus.

Er wordt hier een heat wave verwacht voor de komende dagen, met temperaturen rond de 100°F op donderdag en vrijdag, geen wolkje te bespeuren maar veel erger nog, op een doordeweekse werkdag. De hitte is er snel bij dit jaar. De oudjes worden aangeraden om verkoeling te gaan zoeken in de air-conditioning gekoelde shopping malls.

Snel de GFT effie buitenzetten...

Slijmballen

2008-05-10T18:41:00.000-07:00

Mijn werk gaat goed hier. Werken in de US is toch net iets anders dan in Belgie. Er wordt veel belang gehecht aan resultaatgerichtheid. Er wordt zelden een blad voor de mond gehouden en men is ook geen bal geinteresseerd in excuses, enkel in 'getting the job done'. Wat erg opvalt, is dat mensen op het werk enorm hun best doen om in de schijnwerpers te staan. Nu zal het niemand echt verbazen als ik vertel dat de gemiddelde Amerikaan nogal extravert is, maar een aantal dingen vallen echt wel hard op.

Roepen
Er wordt af en toe stevig in de office geroepen. Waarom? Om duidelijk te laten merken dat je aan het werken bent en dat het werk dat je doet o zo belangrijk is. Er wordt overigens niet enkel luidop gepraat over werk maar ook prive zaken. Persoonlijk ben ik eerder gesteld op mijn privacy als ik bijvoorbeeld een telefoongesprek maak, maar mijn buren hechten daar niet al te veel aan. Totaal ongewild ben ik op de hoogte van hun prive leven en hun American Express credit card number.

Slijmballen
Jep, er wordt hier stevig geslijmt bij de bazen. Van tijd tot tijd een gesprek met je baas kan nooit kwaad, maar om goed te scoren, zeker wanneer de jaarlijkse evaluatie nadert, kan je maar beter extra je best doen om een goed figuurtje te slaan bij je baas. En welke methode is beter dan good old fashion hielenlikken? Bij voorkeur niet enkel die van je baas, maar ook die van de baas van je baas.

De hardwerkende Aziaat die stilletjes zwoegt in zijn cublicle? Overtime werken terwijl iedereen al naar huis is om de held uit te hangen? Forget it! It's all about visability. Less is more, maar tijdens de werkuren wel duidelijk laten merken dat je goed bezig bent. Een meevaller is wel dat tegen een uur of zes de meeste collegas al naar huis zijn, dus niet zoals in Japan of Korea waar eerder 9-to-9 gewerkt wordt.

Dus hier en daar toch een aantal dingen in de werkcultuur waar ik me aan ga moeten aanpassen alhoewel de inhoud van de job in se niet zo veel verschilt van mijn vorige job op IMEC (it's about chips and wafers). IMEC wordt hier trouwens uitgesproken als iMac.

Apple draait hier enorm goed. Waar in Belgie en Nederland vooral liefhebbers rondlopen met een MacBook, loopt hier de helft van de mensen met zo'n bakje rond. Nja, Apple is dan ook een meester in het marketen van hun producten, hun design is cool en trendy en tegenwoordig zeer affordable, zeker in termen van dollars. Maar toch nog altijd lichtjes overgeprijst. My two cents :)

Food!

Ik kook nog altijd mijn eigen potje. Je zou haast denken dat het de moeite niet is om nu voor een persoon te koken. Vind ik helemaal niet erg, 'k deed dit ook al tijdens mijn studententijd en you know, koken is een van mijn passies. De wekelijkse inkoopjes doe ik bij Trader Joe's. Als je rondloopt in de winkel, heb je eerder de indruk dat je in een omhooggevallen Aldi rondloopt, meer ze hebben een degelijk keuze aan verse ingredienten. Ook veel organic food trouwens, niet te duur en qua size redelijk.

Maar waar we het gelukkigst mee zijn is...Korean food! Deze week is Sam, een oude bekende uit Belgie, overgevlogen naar de Bay Area. Aangezien hij ook gek is op Korean food, hebben we ons verlekkerd met een seafood casserole (haemul jeongol) in een van de betere tenten hier in de buurt.

Spicy wel, zoals de meeste Koreaanse schotels, en die nacht zou ik zwetend rondrollen in bed...

Recession? No way!?

2008-04-27T17:37:00.000-07:00

Het is ongetwijfeld the story of the year. Je hoort het op TV, je leest het in de krant, het staat op het Web... de US zit in een recession. Wat is er aan de hand? Het is allemaal begonnen eind vorig jaar, met het instorten van de housing market. Afgelopen jaren zijn de prijzen van de huizen spectaculair gestegen. Heel wat Amerikanen hebben hier een graantje van meegepikt, ook degenen die er financieel minder goed voorstonden. Die konden via het subprime lending system toch een lening krijgen, echter tegen hogere rentes. Maar als de waarde van het huis 300K$ is op het ogenblik dat men de lening aanging en een jaar later is het 330K$, dan maak je winst, toch? En bovendien kan je, met het huis als waarborg, die extra 30K$ lenen bij de bank. Da's dus perfect voor de gemiddelde Amerikaan die meer op krediet leeft dan hij verdient. Die 30K$ is een extra "inkomst".

Maar eind vorig jaar is de housing bubble dus geexplodeert, heel wat mensen waren niet meer in staat hun lening af te betalen, hebben hun huis opgegeven, de banken die hen geld geleend hebben zijn failliet gegaan, de mensen die belegd hebben bij die banken zitten met de gebakken peren... Diegene die hun huis nog wel hebben, zagen de waarde van hun huis ineenkrimpen en voelden zich ineens een heel pak minder rijk. Koppel dit met de inflatie waar niets aan gedaan wordt, stijgende voedselprijzen, benzineprijzen die naar de 4$ per gallon schieten (naar Nederbelgische normen toch nog altijd een miezerige 70eurocent per liter...), de zwakke dollar, hogere werkloosheid,... dan zakt de consumer confidence tot een dieptepunt. En dus gaat men besparen op de extraatjes waar men wel controle over heeft zoals uit eten, kleding, electronics, meubels, een haircut, health and beauty, Starbucks,... En da's een ramp voor de US. Als de Amerikaan niet meer consumeert dan zit de US economy, welke voor 75% draait op consumptie, met een zwaar probleem. Deze baviaan ontkent nog altijd dat de US in een recessie zit ...

Wielertoerist

Eind april, het is mooi weer, de temperaturen stijgen. De woonkamer in ons apartementje is naar het oosten gericht en eigenlijk ben ik daar best wel tevreden mee. Hadden we er eentje gepakt met ligging naar het zuiden, wat oorspronkelijk ons gedacht was, dan had het hier binnenin een heel pak warmer geweest want van isolatie hebben ze hier nog nooit gehoord. Ideaal weer om de wielertoerist uit te hangen dit weekend. Ik had een route gepland langs de rand van de heuvels en blijkbaar was ik niet de enige. Maar in vergelijking met de snelheidsduivels op hun koersfietsen leek ik een complete amateur op mijn plooifietske. Met de stralende zon en de droogte in de vallei ben je direct uitgedroogd op een fietstocht. Je kan gemakkelijk een liter vocht per uur verliezen zonder dat je zweet en zonder dat je er iets van merkt. Zoals altijd had ik te weinig water bij en tegen de avond zou ik door dehydration met een barstende hoofdpijn zitten...

Halverwege op mijn route ben ik langs de campus van Stanford University gefietst. Best wel indrukwekkend. De campus is ongelofelijk groot, ik schat zo'n twee keer zo groot als Leuven. Ongetwijfeld is dit een van de meest prestigieuze universiteiten ter wereld en hier afstuderen heeft wel iets. Maar er hangt natuurlijk wel een prijskaartje aan vast. De tuition fee is zo'n 40K$ per jaar... Maar aan het sjofele geslenter van de studentjes op hun flip flops denk ik niet dat zij zich daar zorgen om maken of iets merken van een recessie. Even kreeg ik bijna heimwee naar de zorgeloze studententijd...

Op de terugweg effie langs de Costco geweest. In tegenstelling tot WalMart en Target, heeft Costco wel een iets uitgebreidere keuze aan vers eten. Ik kom hier om mijn voorraad fruit en vlees voor de komende weken in te slaan. Costco is het typisch voorbeeld van American consumerism. Alles is in grote hoeveelheden hier. Je kan het best vergelijken met de Makro, naar naast die pot frietsaus van 10 liter, kan je hier ook diamanten ringen van 50K$ vinden. Het is een formule die aanslaat bij de klant en niet enkel hier. Volgens Lai Tjong hebben zelfs Costco in Seoul. Ook hier is weinig te merken van de recessie. De karretjes zijn goed volgeladen. Uit voorzorg hebben ze echter wel een limiet gezet op de hoeveelheid rijst die je kan inslaan. Naar het schijnt zijn er al wat Aziaten beginnen hamsteren uit schrik voor stijgende rijstprijzen...

Three weeks

2008-04-15T23:15:00.000-07:00

Hoe gaat het nou met Li Jen? Hoe overleeft die nu zonder Lai Tjong, drie maanden lang? Moest dat nu vijf of zes jaar geleden geweest zijn, dan zou dit een verschrikkelijke periode zijn. Zowel voor mij als voor Lai Tjong.

We hebben deze beslissing uiteraard samen genomen en besloten dat dit een goede stap is voor ons beiden. Het zou natuurlijk fijner geweest zijn als we samen in Korea zouden zitten, wat ook oorspronkelijk het plan zou geweest zijn moest de US niet doorgaan.

Het gaat goed met ons. We bellen elke dag en dankzij de wondere wereld van de modern telecommunicatie zijn de afstanden zeer klein geworden: email, gsm, skype,... het kost bovendien ook geen bal meer. Lai Tjong heeft het druk: les volgen, studeren, socializen met klas- en kotgenoten,… Mijn werk hier is momenteel een beetje crazy, met late avonden in the office als gevolg. Dus de tijd vliegt snel voorbij. De eerste drie weken zijn bijna om. Drie maanden zullen sneller voorbij zijn dan we denken.

Wilde beesten

Het afgelopen weekend is het nogal warm geweest, met temperaturen tegen de "mid eighties" (30°C). Ideaal om te gaan hiken in de hills om de ontsnappen aan de hitte in de vallei. Hebben we al verteld dat California een paradijs is voor hikers? Er is hier een overvloed aan National Parks, State Parks en County Parks. Deze keer is de keuze is gevallen op Rancho San Antonio, een vlakbij gelegen 3800 acres County Park aan de voet van de Santa Cruz Mountains welke de Silicon Valley omringen.

Aan de ingang van het park hangt een bordje dat de wandelaar waarschuwt voor mountain lions die hier in de mountains leven. De kans dat je er een tegen het lijf loopt is zeer klein, maar voor de zekerheid legt men toch gauw even uit hoe je een encounter met een mountain lion moet aanpakken. Mountain lions zijn niet de enige wilde beesten die hier rondhangen. Aan de begin van de hike werd ik al direct lastig gevallen door een paar bijen. Blijven stilstaan zegt men altijd als er eentje een landing maakt op je arm, been of nek. Een not-so-amusing ervaring uit mijn jeugd leert me dat ze toch steken, zelfs als je stilstaat. Nu ben ik niet allergisch voor bijensteken, maar met een angel in mijn kuit zou ik mijn hike wel naar de maan kunnen schieten. En jawel hoor, prik, recht in mijn been. Maar het beestje bleef rustig verder vliegen. Oef, het was maar een wesp...

Wat later hoorde ik geritsel in de bosjes. Poes poes? Nee, geen big cats maar een bende squirrels, druk aan het vechten voor territorium. Deze eekhoorns zijn nog wild, in tegenstelling tot hun supertamme fatte soortgenoten die rondhangen in de steden en zich te goed doen aan fastfood-restjes. Om de vijf botten is het trouwens oppassen om geen hagedissen te vertrappelen. Deze beestjes worden occasioneel ook gespot in home-sweet-home leuven, maar de jukkels hier zijn een pak groter en veel kleurrijker. By the way, Lai Tjong heeft de digicam meegepakt naar Korea, dus moet ik het stellen met de ingebouwde prutsVGAcamera in mijn gsm.

Bij het afdalen wordt de wandelaar beloond met een spectaculair zicht over de Silicon Valley. Vanuit de heuvel lijken de Intels, Googles, Apples,... Nationals totaal onbenullig en onbeduidend.

See you in Seoul

2008-03-27T07:46:00.000-07:00

Bijna tijd om te vertrekken. Alles nog eens gedubbel checked. Hoop dat ik niets vergeten ben. Besef het nog niet, dat ik straks weg ben uit de US. Het lijkt alsof ik terug naar België keer... Heb niet iedereen kunnen bellen voor mijn vertrek, maar eigenlijk maakt het niet veel uit vanwaar ik bel op de wereld he? Soit, een kortje deze keer. Hopelijk lekker eten op het vliegtuig, niet te veel heimwee naar Li Jen en een boeiende periode tegemoet daar... Ik hou jullie op de hoogte op de andere blog. Tot in Seoul!!!

Studeren in Seoul

2008-03-25T16:17:00.001-07:00

Nog maar net terug van België, mijn koffers gisteren nog maar net uitgepakt en nu terug bezig met inpakken.... Heh? Inpakken? Ik heb het nog niet expliciet in de blog vermeld, maar het wordt nu hoog tijd, eigenlijk weten de meesten het ondertussen al : ik ga voor 3 maanden Koreaans studeren aan Korea University in Seoul, Zuid-Korea. En mijn vlucht vertrekt overmorgen al. Momenteel bezig met het inpakken en eigenlijk net terug van boodschappen doen. Vanavond nog afspreken met Jennii van mijn Koreaanse klas in het restaurant waar 진 오빠 werkt en haar de Belgische steen afgeven die ik haar beloofd had. En Belgische pralines natuurlijk :).
Waarom studeren in Seoul? Wel, ik wilde een full time bezigheid hier overdag hebben buiten huishouden doen - zelfs daar was ik niet eens goed in - en studeren hier in de US is pokkeduur... zeker als je geen US resident bent. Mijn avondschool Koreaans en het huiswerk dat ik krijg, kan mijn tijd hier niet voldoende doden, dus hebben we in een opwelling sinds november vorig jaar eens gekeken naar buitenlandse studies. Die opwelling leek na een tijdje nog niet zo'n gekke gedachte en de trein ging aan het rollen. Ons budget bekeken en vergeleken met een kwartaal full time studeren hier in de US aan de universiteit, ... en ja, eigenlijk kan je voor hetzelfde geld naar Seoul gaan. Uiteraard hebben Li Jen en ik hierover uitgebreid gebabbeld, en hij vond dat het een opportuniteit was voor mij om erop uit te trekken, nu ik de tijd heb, werkloos en nog geen moeder.
Eigenlijk wilde ik op het einde van mijn architectuurjaren in Leuven een buitenlandse thesis doen in China, waarbij ik in het vierde jaar ook lespakketten had genomen om me hierop voor te bereiden. Maar door de ziekte van mijn vader, is dat niet meer doorgegaan en heb ik maar een thesis gedaan over de wederopbouw van Rotterdam na WOII... wat technisch gezien ook een buitenlandse thesis is, zij het wel direct aan de deur ;-).
Dus voila, dat is er dus uit. Ik ben ondertussen aan een nieuwe blogpagina begonnen voor de periode in Korea, zal gedeeltelijk Engels en gedeeltelijk Nederlands worden (misschien zelfs Koreaans), maar momenteel staat er nog niets in. Over het verdere verloop en de voorbereidingen zal ik later nog wel schrijven, nu heel heel druk inpakken en nog dingen opzoeken en zo... De grote afreis komt dichterbij :-)

Terug in the USA II

2008-03-24T01:33:00.000-07:00

Het is weer nacht. Weekend is eigenlijk voorbij, maar ik verleng het een beetje door wat langer op te blijven. Na mijn laatste blog-entry van vorige week, ben ik eigenlijk terug gaan slapen na mijn smoothie, bovendien ook nog na een portie organische tortillachips. Supergezond zou ik zeggen....Mijn record 16 uren slaap heb ik toen dan verlengd met een extra 9 uren tot een 4.30u volgende ochtend - om wat mails te schrijven en te eten - om dan een uur later terug in mijn bed te kruipen tot een uur of 8.30u - dezelfde ochtend weliswaar ;-). Ik had toen quasi gans donderdag 20 maart 2008 overgeslagen. Ondertussen is mijn jetlag en slaaptekort van België allang opgelost, alleen voel ik me bij momenten een beetje gedesoriënteerd bij het tellen van de tijden : moest ik nu 8u optellen of aftrekken voor België?

Morgen moeten we naar de dokter, wees gerust, niet omdat we ziek zijn, maar omdat we voor onze Green Card procedure een medische screening moeten doen. Voorbije vrijdag hebben we onze eerste screening gehad, waarbij we meteen 3 prikjes in de armen kregen : de eerste voor een TBC-test, de tweede voor bloed te laten trekken, de derde voor tetanus. Morgen krijgen we de resultaten van ons bloedonderzoek en wordt onze TBC-test bekeken. Hopelijk ontdekken ze geen rare dingen in ons bloed. Waarschijnlijk krijg ik nog een extra prik tegen Rhubella... BWEEEEK... Ik mag dan bij momenten een dappere dame wezen, maar als er een ding is waar ik niet tegen kan, dan zijn het wel kleine puntvormige pijntjes en bloed. Een stoot tegen mijn kop, een blauwe kets en zo, daar kan ik nog tegen, maar geen naalden. Bweeek. Li Jen zijn hand heeft vrijdag eigenlijk meer afgezien dan mijn arm. Ik heb zijn aders quasi fijn geknepen ;-).

Voorbije weekend was heel fijn geweest. We hebben zaterdag afgesproken met een oude bekende uit België : Dann, die bij mij in de klas Japans heeft gezeten aan het CLT in Leuven. Eigenlijk best wel een grappig verhaal hoe ik hem heb leren kennen. Een 6-tal jaren geleden zat ik naast hem in de les, volgens mij was het misschien zelfs een van de eerste lessen, en ik vond toch wel dat hij heel erg op een bepaalde Amerikaanse soapster leek. Misschien was het weer tijd om de glazen van mijn bril te laten versterken, maar ik was eigenlijk bijna ervan overtuigd dat die Amerikaanse soapster Nederlands had geleerd om 'incognito' in België te vertoeven om weet ik veel om welke reden Japans ging studeren... Hehehe, mijn fantasie sloeg een beetje hol, zo ook mijn hart om naast een mogelijke 'beroemdheid' te zitten, dus kon ik niet veel meer uitbrengen dan de volgende woorden: "Ik kan er toch niets aan doen, maar jij lijkt echt wel heel erg op Joshua Jackson"... Voila, dat was de eerste zin die ik ooit tegen hem zei :-). Niet echt een fantastische eerste indruk zou ik zeggen...

Ondertussen zie ik het verschil al beter tussen Dann en Joshua Jackson - en ondertussen heb ik brilglazen van zodanige sterkte dat de kost hiervoor aftrekbaar is bij de mutualiteit - en ondertussen is het ook zovele jaren later... Dus deze zaterdag hebben Li Jen en ik met hem in San Francisco afgesproken onder een prachtige zon, dim sum, een lange wandeling door de stad, Japantown en afgesloten met Korean food. Onze indrukken : wat is de tijd toch snel voorbijgevlogen, het gaat niet goed met the USA, zo ook niet met politiek België, met Dann zijn spitsvondige opmerkingen over vanalles-en-nog-wat valt altijd wel te lachen al heeft hij geen ambities om stand-up comedian te worden... Ja, het was een hele fijne aangename en verrijkende dag geweest voor ons allen... En bij deze bevestig ik dat hij de eerste 'echte' Belg is met wie we hier in de States hebben afgesproken... Talking about social isolation....

Terug in the USA

2008-03-20T18:05:00.001-07:00

Wauw! Het is al 18u in avond, net wakker en 'klop klop' Li Jen aan de deur want hij is net terug van het werk... Heb mijzelf net een smoothie gemaakt om mijn energiepeil een boost te geven. Mijn hoofd bevindt zich nog een beetje in een waas, deels door de jetlag, deels door mijn onafgebroken slaap van 16u lang. Onafgebroken is misschien veel gezegd, ik ben meerdere malen in een schok wakker geworden om naar de klok te kijken : rond 11u, 15u en 17u, maar mijn kop plofte telkens weer in dat zalige kussen van mij om verder in dromenland te vertoeven =). De laatste twee weken in België sliep ik nooit meer dan 5 a 6u per nacht, zeker doenbaar hoor, omdat ik altijd rond 3 a 4u in de nacht belde als Li Jen net terug van het werk was. En in de ochtend altijd rond 9 a 10u op omdat ik veel op het programma had staan. Mijn terugkeer in België heeft me enorm deugd gedaan. Onze familie, onze vrienden. Zoveel gesprekken gevoerd en dingen gezegd geweest die nog steeds bij mij blijven hangen. Dingen die mijn visie over hier in the USA hebben veranderd of een andere wending hebben gegeven. Het besef van hoeveel geluk we hebben, mensen te mogen kennen als jullie. Afstand maakt uiteindelijk toch niet zoveel in vriendschap. Al zie je elkaar fysisch niet meer, je draagt elkaar in het hart.

Terug in België

2008-03-12T06:49:00.000-07:00

Fijn om even terug in België te zijn. Vrijdagochtend om 6.30u geland in Zaventem na een vermoeiende vlucht met overstap in Washington. Het is eigenlijk de eerste keer dat ik alleen vloog en eigenlijk is alleen vliegen toch niet zo plezant als ik dacht. Zelfs de vliegtuigmaaltijden konden mij niet echt troosten, hoewel ik daar tot nog toe elke keer met veel plezier naar uitkijk. In mijn laatste vlucht zat ik tussen twee mensen in, wat een beetje lastig was als je naar het toilet moest. Bovendien zat ik naast een vrouwtje uit Wallonië van 77 jaar, die net een 3 tal maanden in Florida heeft vertoefd bij een 'oude' vriend van haar. Zij had een beetje last van vermoeide benen in het vliegtuig, vandaar dat ze aan het gangpad zat. Ik durfde haar vaak niet wakker te maken om naar toilet te gaan, met als gevolg ferme maagklachten. Voortaan probeer ik ALTIJD een stoel aan het gangpad boeken.
Toegekomen in België, ben ik eigenlijk maar om middernacht gaan slapen en had ik een goei 48u niet echt geslapen. Omdat ik zo moe was, was jetlag eigenlijk niet zo een probleem voor mij. Dus meteen aangepast aan Belgische tijd :).
Ondertussen is het nu al woensdag. Ik heb besloten om deze voormiddag gewoon thuis te blijven. Heb net mijn tekst voor mijn kwartaalpresentatie voor Koreaanse les gemaakt en opgestuurd. Mijn leerkracht heeft mij gevraagd om de presentatie op film op te nemen en door te sturen tegen deze zaterdag, zodat ze mij op school op die manier kunnen evalueren. Ik weet nog niet waar en hoe ik het ga opnemen, maar dat zien we tegen dan wel.
Mijn moeder heeft net met mijn grootouders in Hong Kong gebeld. Ze heeft mij laten praten met oma en opa. Ik was een beetje schuchter omdat mijn grootouders 'Hakka' spreken - een soort Chinees dialect die ik in jaren niet meer heb gesproken. Ik spreek tegenwoordig Cantonees met mijn moeder, maar tot mijn 9 jaar was dat altijd in het Hakka geweest. Maar blijkbaar blijft dit nog in je gebakken zitten, de eerste taal die je ooit hebt leren spreken als kind. Best wel grappig. Het was fijn met mijn grootouders te spreken. Ik heb een hele schattige oma. Mijn moeder begint meer en meer op haar te lijken. Laatste keer dat ik in Hong Kong was met Li Jen, kocht ze elke dag warme gestoomde broodjes voor ons als ontbijt... Zo lief :). Tegenwoordig kost bellen naar het buitenland met telefoonkaart of pc niet meer zoveel als vroeger en zijn de afstanden tussen mensen 'kleiner' geworden. Blij dat tegenwoordig MSN en webcam en Skype bestaan, anders had ik me echt eenzaam gevoeld in de USA.
De laatste dagen heb ik geen dag stilgezeten en ik moet zeggen ik enorm van mijn terugkeer geniet. Ik barst van de positieve energie door iedereen terug te zien. Het doet goed om terug te zijn, zelfs kon ik genieten van het Belgische storm- en regenweer op de Antwerpse Meir waar mijn paraplu gesneuveld is geraakt. Het is fijn om terug onder bekenden te zijn, fijn om de 'Vlaamse' taal te horen, fijn om terug contact te hebben, fijn om terug te weten waar je 'thuis' was. Fijn om terug te praten met mensen, fijn om terug te lachen, fijn om terug de familiebanden en vriendschappen te voelen. Ik voel me echt gezegend. Ons vertrek toendertijd in september was heel hectisch en intens, omdat we tot op het laatste ogenblik nog dingen moesten verhuizen. Ik denk dat ik deze keer gewoon rustig terug richting USA kan vertrekken, met een geruster hart en deze keer zonder teveel heimwee. Want daar zit ook de andere helft van mijn 'thuis' :).

Terug naar B

2008-03-06T02:53:00.001-08:00

Voel me een beetje raar. Misschien een beetje opgewonden omdat ik binnen enkele uren op de vlieger terug naar België zal zitten. Mijn koffer is op enkele kleine dingen na helemaal gepakt, of zou ik beter zeggen mijn kofferS. Eén koffer was niet voldoende om alles erin te krijgen. Gelukkig hebben we gisteren een wagen gehuurd. Li Jen heeft me deze avond afgezet aan de Koreaanse les en me terug opgehaald, handig he, zo'n wagen hebben. De mensen van mijn klas hebben me een goede reis gewenst en ze vonden het toch een beetje jammer dat ik de 'kwartaalpresentatie' moest missen. Maar de leerkracht heeft gevraagd of ik mijn presentatie niet op camera wil opnemen vanuit België... ik zal mijn best doen, tussen de pinten en koffies door.
Ja, ik kijk ineens wel heel erg uit naar het 'Belgisch' leven terug te leven. Benieuwd wat er allemaal is veranderd op een half jaar tijd - waarschijnlijk niet drastisch veel. Ik ga in België ook nog een klein beetje moeten werken en administratie regelen.
Het is bijna 3u in de nacht, ik kan niet slapen, maar deze keer is het wel te begrijpen. Ik voel me als een klein kind dat voor de eerste keer moet vliegen... Belgium, I am back =).

Nieuwe vrienden

2008-03-04T14:06:00.000-08:00

Het is weer een week van prachtig weer. Dagelijks temperaturen rond 18C, het raam van het balkon staat wijd open, ik denk dat ik vandaag of morgen mijn eerste zaadjes voor mijn kruiden ga planten...
Voel me een beetje vreemd. Binnen twee dagen zal ik op de vlieger richting België zitten en ik heb nog altijd niets ingepakt of voorbereid voor mijn korte terugkeer, met uitzondering van een aantal dingen die ik al dan niet op aanvraag heb gekocht voor andere mensen...
Ik voel me laatste tijd een beetje vreemd - deels door de halflome maar beterhand wordende grieperige toestand - bij momenten weet ik niet meer waar ik thuis hoor. De fysische plek van mijn thuis is zodanig verschoven, dat mijn gedachten altijd op twee plaatsen zijn. Het is raar om een fysische thuisloosheid te voelen. Ons huis is nog altijd in Kessel-Lo, maar daar wonen nu andere mensen. Zelfs ons petekindje Quint, begint te beseffen dat wij er niet meer wonen. Iedere keer als hij met zijn ouders naar het provinciaal domein gaat om te spelen, weet hij steevast het huisje van Kmah en Kyeah (Chinees voor godmother and godfather) te vinden en te herkennen. Maar nu plakken er geen vrolijke gekleurde letters aan het raam meer en staan er geen fietsen maar een brommer aan de voordeur...
Bij momenten vraag ik mijzelf zelfs af, hoe ik in hemelsnaam deze vijf maanden heb doorgebracht. Kort samengevat, heb ik op mijzelf niet veel boeiende dingen gedaan met uitzondering van Koreaans volgen en studeren, deze blog schrijven, e-mailen en videochatten... Speelde de rest van de tijd alleen maar in mijn hoofd en gedachten af? Heb ik te lang in mijn eigen cocoon geleefd als Li Jen op het werk zat? Of leef ik vooral virtueel, op het internet tussen een aantal tijdszones in? Ik vraag het me af... ik vraag me af of deze 5 maanden me hebben veranderd...

Gisteren heb ik voor de eerste keer echt afgesproken met mensen van hier, die ik nieuw heb leren kennen. Enkele maanden terug hebben we wel met Samuel en Joy afgesproken, maar die kenden wij al van in België.
Ik heb waarschijnlijk al eens verteld over een Viëtnamees meisje, Jennii, die in mijn klas van Koreaans zit. Ze heeft dramatiek gevolgd en werkt nu als editor bij een tijdschrift voor de Viëtnamese gemeenschap in San José. Morgen wordt ze 23 jaar, ja nog een jong meisje in de bloei van haar leven. Haar droom is actrice te worden. Onlangs is ze begonnen met het opnemen van een Koreaanse studentenkortfilm, dus benieuwd hoe ze het gaat maken binnenkort. Op een of andere manier klikte het wel van in het begin, maar het was eerder van haar kant. "We should hang out sometimes", maar ik ben niet meer zo flexibel in het maken van nieuwe vrienden. Ondertussen kennen we elkaar al een half jaar en we hebben ook wel buitenschoolse activiteiten samen gedaan in het kader van de Koreaanse les, meestal in groep of zo. Meestal heb ik niet zoveel tijd om na de les met haar na te babbelen, want ik moet me altijd haasten voor mijn tram.
Wel, dus gisteren heb ik een keer met haar in de avond afgesproken, omdat ze me wilde voorstellen aan een Koreaanse vriend die ze pas had leren kennen. Jin, heette de kerel en zag eruit als een jonge gast van ergens midden de 20, gekleed in joggingpak met een pet van 'Von Dutch'... Een vlotte gast, cinematografie gestudeerd, op zoek naar werk, in 1997 naar de States gekomen en af en toe terug in Seoul. Bedoeling was eigenlijk Koreaans te oefenen, wat uiteindelijk resulteerde in een urenlange babbel in het Engels over het leven, Korea, reiservaringen, Jennii's mogelijke carriere als actrice, liefde en grappige anekdotes uit ons leven...
Heel vreemd. Op een of andere manier klikte het enorm tussen ons drieën. De gesprekken verliepen van gemoedelijk tot ernstig tot grappig, het gevoel dat we elkaar allemaal al een tijdje kennen. Blijkt dat die kerel net 31 was geworden, dus moest ik hem 진 오빠 'Jin oppa' noemen, omdat hij ouder is. Jaja, Koreanen blijven Koreanen, ik zag dat hij heel tevreden was toen ik hem mijn respect betuigde als 'oudere broer'.

Dus bij deze, kan ik bevestigen, net 2 dagen voor mijn vertrek terug naar België, dat ik 2 nieuwe vrienden heb gemaakt, die op een of andere manier heel goed passen bij de persoon zoals ik ben. Vraag me af, of mensen die bedoeld zijn elkaar te ontmoeten, elkaar uiteindelijk ook zullen vinden in de stroom van dit leven... omdat ze elkaars golflengte aanvoelen of zo...
Li Jen was blij, dat ik eindelijk 'buiten' kwam en me open stelde voor nieuwe mensen. We hebben afgesproken om nog eens samen te komen als ik van België terug ben. Jennii zie ik morgenavond in de les dus. Op een of andere manier, begin ik gehecht aan haar te raken. Met uitzondering van het 'actrice' willen zijn, doet ze me veel denken aan toen ik jonger was... Ach ja, melancholie misschien naar de jongere tijden nu ik mee op de trein der 30'ers zit he?

Ziekjes

2008-02-29T17:03:00.001-08:00

Ik ben dus ziek - en het is de tweede keer dat ik dit schrijf omwille van een verkeerd knopje ingedrukt te hebben, ben ik al mijn tekst kwijt geraakt... Zien hoeveel ik me ervan herinner, het vorige ging ongeveer zo :

"Ja, ja, het is zover. Ik ben ziek. Geef het niet graag toe omdat ik nogal trots ben op mijn gezonde lichamelijke toestand, mijn geestelijke toestand daarentegen is een ander verhaal ;-p. Ik hecht redelijk veel aan gezonde voeding en gezond leven. Heb het overgekregen van Li Jen. Niets aan te doen : grieperig. Je kent de symptomen wel : spierpijn, hoofdpijn, koortsig, duizelig, keelpijn - verergerd door het fietsen omdat de koude lucht op longen pakte - en neusvocht dat in alle richtingen vliegt bij een plots opkomende nies. Jawel, het appartement ligt bezaaid met witte wolkjes snotvodden. Maar dat belet mij niet om nog even jolig over dit leed te schrijven. Haha, schrijven verlicht de kleine ongemakken van het dagelijks leven :-)! Heb mijzelf ondertussen een warme rijstwater met zout klaargemaakt - een middeltje dat mijn moeder altijd maakte als ik diarree had of geen eetlust had. Want ik krijg niets binnen met die keel van mij, bovendien ook goed om mijn vocht van mijn lichaam op peil te houden. Bij koorts dehydrateert men veel, waardoor de hoofdpijn blijft. Citroen-honing thee is nu ook mijn beste vriend geworden. Ik hoop maar dat ik niet ziek terug naar België ga volgende week...
Li Jen was dus deze week ziek geworden. Sinds deze week donderdag is terug op het werk. Hij is dinsdagnamiddag ziek thuisgekomen en in bed gekropen. Hoge koorts en duizelig en hoofdpijn. Eigenlijk had hij al sinds maandag binnen moeten blijven, maar koppig als hij is, probeert hij altijd wel het uiterste uit zichzelf te halen. Hij wilde zelfs niet naar de dokter. Gewoon uitzieken is de beste methode, vindt hij. Heb hem die dag maar een goeie rijstwater en 'chuk' gemaakt, tegen de avond daar nog wat gedroogd zeewier en vis bijgedaan, die hij lekker in bed had verorberd. Tegen middernacht had hij terug meer eetlust en at hij de rest van mijn gewokte groenten op. Dat was een ganse opluchting. Zijn koorts bleef onder de 40°C.
Eigenlijk was hij als sinds zaterdagavond ziek. Die week waren er al een paar mensen op zijn office thuisgebleven en hij was content niets overgekregen te hebben, maar zijn toestand is sinds zaterdagavond verergerd, en wel om de volgende reden :

Chinese New Year's Parade
We hebben er een lange tijd naar uitgekeken en eindelijk was het zover : San Francisco's wereldberoemde Nieuwjaarsparade. Jammer genoeg was het die dag redelijk regen- en stormachtig maar dat belette ons niet om toch te gaan. Onze paraplu is wel midden op de middag gesneuveld door de wind, maar wij waren bijlange niet de enigen.

Blijkbaar is het weer in Californië af en toe wat wispelturig. En ik die dacht dat het regenseizoen voorbij was.
Wat rondgestrold aan de kraampjes in de hoofdstraat, een winkel binnengelopen op zoek naar Amerikaanse ginseng voor soep. Ik ben het maken van Chinese geneeskrachtige soepen nog steeds niet meester. Onze soepen zijn vaak niet zo lekker als de Belgische tomaten- of champignonsoep, maar wel heel gezond. Er zitten allerlei kruiden in die het 'ying-yang' evenwicht in het lichaam herstellen als het eens uit balans geraakt, zoals bij een ziekte. Als ik terug ben ga ik even mama's geheime receptenboek eens opendoen. Hmmm... ik heb zoveel goesting in een goeie bittere ginseng soep. Volgens mijn moeder zijn de Chinese soepen het geheim tot een gezond en lang leven.

In afwachting op de parade, zijn we die dag rond de middag gaan dimsummen in een Cantonees restaurant. The usual stuff gegeten van vooral garnaalgerechten en een portie gestoomde ribbetjes voor Li Jen. Daarna naar de Westfield Shoppingmall gegaan om te schuilen zodat we niet nog natter werden dan we al waren.

En eindelijk was het moment dan aangebroken. De parade begon iets na 17h aan de kruising van de Market en de Second en in de verte zag ik de eerste leeuwendans voorbijlopen. Ik rende richting de stoet en voelde me ineens heel droef. Bijna had ik tranen in mijn ogen als een klein kind die net iets plezants had gemist... Chinees Nieuwjaar zou je met gans je familie in alle vreugde en warmte moeten kunnen vieren, in plaats van alleen met ons tweetjes, in de regen...
Maar de tranen waren al vlug bedwongen toen de rest van de stoet zijn aantrede deed : verschillende scholen, instellingen zetten hun beste beentje voor om een pracht van een voorstelling te geven. Het viel me ineens op hoeveel Chinezen of Aziaten er eigenlijk in de regio wonen, er waren scholen bij die quasi volledig Chinees (Aziatisch) waren. Zo heel even voelde ik alsof ik deel uitmaakte van deze grote gemeenschap, zo heel even...

De parade was echt wel de moeite waard. Zo'n 2,5 uur lang stonden we in de regen te kijken en ja, mijn geduld werd beloond : er waren meerdere leeuwen- en drakendansen in de stoet, waarvan sommigen zelf zeer professioneel uitgevoerd. Ik moet mijn bewondering uitspreken voor al die mensen die op die dag met een BIG SMILE hun voorstelling gaven, alsof de regen hen niet kon deren. En zeker de allerkleinsten die mee in de stoet liepen, verkleed als kleine ratjes (het jaar van de Rat) of als mini-draakjes en leeuwtjes. Very cute !! Als er een ding is dat men hier wel heel goed kan, is toch wel een parade organiseren - alles erop en eraan : de dansjes, de fanfares, het enthousiasme, ongelooflijk !!

Na de parade, waren we dus kletsnat en haastten we ons naar de trein om naar huis te gaan. Onderweg nog een pitstop gemaakt bij Wholefoods om ons op te warmen aan een warme bio-soep... In de trein begon Li Jen al stilaan ziek te worden en de rest van het verhaal, kennen we ;-)) "

Ik zal de foto's maar wat later uploaden... want ik bevind me stilaan echt in een staat van delirium... Bweeek.

This sucks !

2008-02-29T17:00:00.000-08:00

Ik ben ziek en ik kon zonet nog jolig hierover schrijven, maar op een of andere manier is mijn volledige entry zonet volledig verdwenen. Niet goed opgelet omdat ik in een soort staat van delirium ben geraakt, THIS REALLY SUCKS !! En het was nog zo'n lange tekst... Pffft... misschien nieuwe poging....

Vijgen na Pasen I : Pinnacles and donburi

2008-02-26T23:52:00.000-08:00

Hehe, eindelijk een keertje tijd om wat te schrijven... Mijn manneke ligt ziek in bed (griep, daarover later meer) en ondertussen zijn er weer een aantal 'mijlpalen' gepasseerd waarbij ik even ben blijven stilstaan om na te denken. Er is ook ondertussen niet zo goed nieuws gekomen vanuit het thuisfront in België, maar ondertussen gaat het leven weer verder. Bovendien ben ik binnenkort weer even in het land. Wauw, tijd vliegt, zelfs als je geen 'echt' werk hebt :-).

Ik wilde eigenlijk al lang vertellen over onze tocht van twee weekends geleden naar de Pinnacles en over onze zoveelste toffe huurwagen en over ons 'hamster-want-we-hebben-een-wagen'-gedrag, maar de woorden die ik toen in mijn hoofd had, zijn stilaan aan het vervagen. Misschien hou ik het op een bondige korte commentaar bij enkele foto's, maar wie weet waar mijn gedachten ons weer naar toe leiden he :-).
Ah ja, en ik heb toen ook twee weken geleden eindelijk een paar sneakers gekocht - voor TEN BUCKS - jaja - van mijn favoriete merk Kangaroos. Eigenlijk ben ik al anderhalf jaar op zoek naar nieuwe sneakers, maar ik vond er maar geen naar mijn zin. Bovendien zijn Kangaroos hier moeilijk te vinden en bovendien ben ik heel kieskeurig, niet dat ik hiermee beweer dat ik een goede smaak heb van kleding en zo, maar over smaak valt uiteindelijk niet te betwisten. Picky zijn, heeft zijn voordelen : je bespaart jezelf heel wat tijd en nodeloos shoppen als je weet wat je wilt. Ik heb mijn Kangaroos gekocht in een outletwinkel, waar ze net op dat ogenblik een hele lading van hebben ingevoerd. En aangezien ze niet populair zijn hier, is de prijs lekker naar beneden gezakt. Mooi meegenomen voor mij. Het was het wachten waard ! En nu terug naar the Pinnacles...

Pinnacles National Monument

Het beloofde een prachtig warm weekend te worden en dus zijn we richting het zuiden gereden naar Pinnacles, bekend voor zijn vreemde rotsformaties die uit de groene omgeving omhoogrijzen. Deze blokken waren ooit onderdelen van een oeroude vulkaan die door miljoenen jaren erosie hun huidige vorm hebben gekregen.

We hebben die dag een dayhike gemaakt naar en zelfs binnen in de verschillende rotsformaties, waarvan sommige toch wel tot de verbeelding spraken : op enkele plaatsen meenden we de rug van een stegosaurus te herkennen (als ik het me nog goed herinner van mijn broertje zijn jonge dino-manie jaren).

De hoogtepunten van die dag waren : onze lunch op het hoogste punt van het park - en ons lekker zelfgemaakt brood met nootjes en rozijnen - een korte donkere klimtocht doorheen de grotten in de rotsformaties - dat vond ik echt wel DE max !! - and last but not least een serenade van 4 zingende kikkers op het einde van ons traject.

De beloning in het midden van een hike is bij ons altijd ergens op een hoog punt. Niets is zaliger dan uit te rusten ergens bovenaan, je energie herop te laden met een goede zelfgemaakte lunch en de prachtige omgeving rondom je heen in je op te nemen. Je voelt je ineens zo klein en zit in stilte verwonderd te kijken. Daar bovenaan, lijk je even terug een overzicht te krijgen over de al dan niet belangrijke chaos van ons dagelijks bestaan. Daar bovenaan, lijkt alles waar je je voortdurend om zorgen maakt, even niet belangrijk meer...
... met uitzondering van "Wat gaan we vanavond eten? Hmmm... ik heb goesting in een goede sashimi donburi... ja, laten we vanavond onszelf verwennen met een goede tekkadon"... En zo zette onze dagtocht met de donburi in ons hoofd verder tot aan de avond :)

Tegen de late namiddag bevonden we ons tussen de 'ruggen' van de rotsformaties die van veraf op dino-ruggen leken. Tussen de 'ruggen' lagen her en der meer dan mensenhoge blokken verspreid die met de miljoenen jaren zijn afgebrokkeld geraakt. Op bepaalde plekken kon je tussen de verschillende blokken door kruipen en er was ook een grot die je kon betreden op voorwaarde dat je een 'pillamp' bij had. Wij hadden er wel eentje bij, maar die scheen eigenlijk niet sterk genoeg om voldoende voor ons te kijken. Gelukkig hadden we wel reservebatterijen bij, maar laat dit een les wezen : nooit een grot betreden zonder een sterke pillamp !

Omdat het pikkedonker was, vonden we het niet altijd even duidelijk in welke richting we moesten kruipen. Af en toe flashten we onze digicam die een veel betere lichtbron was dan ons pillampje. We konden het water verderop in de grotten horen stromen. Bij momenten was het puur op de tast af kruipen omdat het plafond heel laag was. Ik voelde me net een kind zo kruipen tussen die natte rotsen en vuil worden. Eigenlijk was dat wel best gezellig, zo in het donker, maar Li Jen had schrik dat ik mijn hoofd ging stoten - ik ben een kei in blauwe plekken creëren :)

De grotten deden ons terugdenken aan een aantal jaren terug toen we in Yangshuo, China waren. Daar hadden we ook eens een dagje grotten gepland - annex fietstocht in de zengende hitte - met een jong meisje op flip flops als plaatselijke gids - jawel almost barefoot - die ons door de verschillende engtes van een of andere waterige grot begeleidde. Wel, eigenlijk huppelde ze doorheen de grotten terwijl wij niet wisten wat ons te wachten stond. Redelijk onvoorbereid hadden we enkel T-shirt, short en sandalen aan en wisten we bijlange niet dat we overal tussen moesten kruipen. Bij momenten vond ik het zelfs claustrofobisch, de gaten waar we door moesten. Sommige engten waren echt net groot genoeg om een smal lichaam door te laten, waarop het meisje het verhaal vertelde van een iets dikkere "Amerikaan" - goh ja beetje stereotype he - die ooit in een van die gaten vast kwam te zitten... Mensen die al in Yangshuo geweest zijn, zullen waarschijnlijk ook al in die grot geweest zijn en uiteraard heeft iedereen van zichzelf een foto uit dat ENE eng gat genomen ;-).
Aan het einde van het donker traject moesten we met onze voeten door een stroom lopen - leve de sandalen. Maar in het donker zagen we niet veel en PLONS ! Li Jen die uitgleed over een steen in het water en met zijn scheenbeen op een stuk rots neerkwam met een prachtige diepe wonde als resultaat. Het meisje even paniek... Pas als we buiten kwamen, zagen we dat het een lelijke wonde was. Bweek. Li Jen beetje kermend met zakdoek over zijn been, zijn we terug richting het dorp gefietst - toch wel een dik uur of meer - en daar heeft hij een clandestien spuitje bij de plaatselijke dokter gekregen. Ook dit is een ander verhaal, want een dokterspraktijk daar ziet eruit als een marktkraam hier.

Ah ja, wij hebben daar in Pinnacles ook ineens superkrachten ontwikkeld ;-p.
Toen we bijna terug aan de parking van het park waren, hoorden wij bij valavond een serenade van een viertal kikkers. Ik was nochtans heel dicht bij een van de kikkers, maar ik kon hem maar niet vinden... Opdracht : zoek de kikker in het filmpje !

Tekkadonburi
Het was voor ons een prachtige dag geweest met nieuwe bevindingen en een buik snakkend naar lekker avondeten. Met de ondergaande zon reden we terug noordwaarts en hebben we vlug een pitstop gemaakt om bij ons favoriete Hankook en 99 Ranch Market verse vis te kopen.
Thuis toegekomen, zeewiersoepje laten trekken, rijst gekookt, op smaak gebracht, vis gesneden en klaar is kees ! Veel makkelijker dan sushi maken en rollen en minstens even lekker :-). Dat we daar niet eerder aan gedacht hebben... Hmmm... de perfecte afsluiter van een gezonde dag : itadakimasu !

Meisjes & Wetenschap

2008-02-20T23:38:00.000-08:00

Net terug van mijn wekelijkse Koreaanse les. Terwijl Li Jen op de achtergrond naar ons favoriete tv-programma 'Mythbusters' op Discovery Channel kijkt - wij zijn quasi verslaafd aan een drietal programma's op Discovery - is de broodmachine op de achtergrond stevig aan het kneden. Mythbusters is een programma vergelijkbaar met 'Jongens & Wetenschap' op Radio 1, maar dan met factor 10 vermenigvuldigd qua amusement en spektakel en vooral hilarische humor - niet te vergeten de overall wetenschappelijke kennis en creatief-ingenieus brein van de gastheren en hun assistenten :-). Deze avond om 21h hadden ze een 'special' om bepaalde MacGyver-mythes te ontmaskeren.
Hmmm... MacGyver, voor degenen die dit nog niet wisten hier nogmaals een jeugdsentiment een beetje met rode wangen ontsluierd naast mijn vreemde pre-puberale passie voor onze Governor Arnie. Richard Dean Anderson - jarenlang door mij afgekort als 'RDA'... hahahaha een code die ik als enige begreep ;-)) - is de werkelijke naam van de acteur voor wie ik jarenlange bewondering had omwille van zijn inventieve oplossingen bij elk probleem. Een prachtig nektapijt zoals men toen in de jaren '80 had en ja!! ik verzamelde ook prentjes van deze kerel. Op jonge leeftijd was fictie van realiteit soms moeilijk te onderscheiden... totdat ik de echte wereld leerde kennen met echte jongens, maar dat is een ander verhaal.
Dus vanavond had ik de special van Mythbusters gemist, maar straks om 1h 's nachts spelen ze een heraflevering om de bekendste mythes van MacGyver te ontsluieren. Li Jen lacht mij nog altijd uit met mijn vroegere Arnie en RDA aanbidding, maar ik trek het me niet aan. Uiteindelijk heb ik hele fijne herinneringen aan de series gehad. Ha, bovendien herinner ik me nog dat MacGyver altijd op maandag op tv speelde toen ik nog in Merksem woonde. Toen was ons restaurants sluitingsdag op maandag en bovendien mijn vaders heilige tv-dag die hij dan jammer genoeg voor een uurtje moest afstaan aan zijn jonge tienerdochter. Mijn moeder heeft vaak de gemoederen tussen mij en mijn pa moeten bedaren omdat we om de afstandsbediening vochten als twee kleine kinderen... ahum ! Bij momenten moest mijn vader even stoom afblazen en toerde hij een blokje rond met de wagen. :-) de kleine aanhoudster wint !

Vandaag was het ook volledige maansverduistering zichtbaar voor Noord-Amerika en blijkbaar ook voor Europa (in de hele vroege ochtend). Hier was de eclips al bezig toen de maan iets voor 18h boven de horizon kwam. Ik was op dat moment onderweg naar de les en kon de maan vanuit de tram en vanaf mijn fietske bekijken. Naarmate ik dichter bij school kwam, werd de hap uit de maan groter en groter en de kleur van het resterend stukje licht warmer en warmer tot de totale eclips naderde. Altijd wel prachtig als je zoiets kan meemaken. Ongelooflijk vind ik het nog altijd, dat je de schaduw van de aarde op de maan kan zien voorbijschuiven. Jammer genoeg moest ik tegen 18.45h het klaslokaal binnen, een kwartiertje voordat de volledige maan volledig in schaduw zou liggen. Rond 19.50h hadden we 10 minuten pauze, dus kon ik nog heel rap kijken naar de maan en misschien zelfs een glimp van de volledige eclips opvangen, maar er waren op dat ogenblik wolken aan de hemel en ik kon de maan niet meer vinden :-(...
Al bij al viel deze verduistering qua spektakel wel best mee. Mijn eerste en bovendien mooiste volledige maansverduistering die ik ooit heb meegemaakt, was toen ik net geen 12 jaar was (9 februari 1990). Ik herinner me die nog heel goed, omdat ik toen nog in Merksem woonde en heel de eclips volgde vanuit het raampje van mijn zolderkamertje - roost tapijt, groene wolkjes behangpapier met regenboogjes en hartjes, een papieren luchtballon van Snoopy als lamp. Het was een prachtige eclips waarbij de maan prachtig oranje-rood kleurde bij volledige verduistering en een heldere rand. Ik herinner me nog dat ik volledig verstomd stond over het fenomeen en natuurlijk wist ik toen al in welke volgorde maan-aarde-zon tegenover elkaar in rechte lijn lagen.
Dat was toevallig ook rond de periode dat ik redelijk wat kon lezen en geïnteresseerd raakte in astronomie - deels ook omdat mijn vader mij op mijn 6de verjaardag ooit een Reader's Digest encyclopedie gekocht had omdat hij dacht dat ik vanaf mijn eerste leerjaar ALLES al kon lezen... Yeah, I was an early scientist geek :-p. Dat was ook ongeveer de periode dat ik dacht om ooit astronaut te worden, hehe.

Administratie intermezzo

2008-02-19T15:44:00.001-08:00

Net mijn administratie van Protect achter de rug : omdat ik niet meer als architect werkzaam ben, heb ik een offerte posterioriteit moeten afsluiten die mijn 10-jarige aansprakelijkheid dekt vanaf de oplevering van mijn laatste werf. In annex bij deze overeenkomst een mooie rekening gepresenteerd van meer dan 1000€, die ik gelukkig maar éénmalig hoef te betalen... Ik vraag me af of ik dat nog allemaal in kan brengen als beroepskosten, aangezien ik dit NU betaald heb, al is mijn beroepsactiviteit sinds oktober 2007 gestopt. Allemaal vragen die ik nog aan mijn boekhouder ga afvuren als ik een keer terug ben in België.
Goh ja, mijn boekhouder. Eigenlijk is het de echtgenote van mijn boekhouder die het nu heeft overgenomen, want mijn boekhouder is enkele weken voor mijn vertrek naar de USA gestorven. Het was wel beetje vreemd, want ik had hem een week ervoor nog gezien in redelijk goede toestand. Hij is gestorven aan keelkanker. Niet zo'n leuk onderwerp om hierover te schrijven, maar rokers onder mijn vrienden kunnen misschien toch beter een keertje erover nadenken om niet te veel te (ketting)roken. Het schaadt de gezondheid echt wel! en niet enkel aan de longen.
Mijn boekhouder was volgens mij in zijn jonge jaren een hippie geweest : hij had nog altijd van dat iets minder verzorgd half lang haar, maar wel een hele joviale kerel. Scherpe humor, dat wel en hij deed wel altijd zijn best om zijn cliënten goed te informeren.

Administratie is echt wel een blok aan je been als zelfstandige. Zelfs nadat je gestopt bent. Mijn correspondenten zijn echt wel niet bereid om een dure postzegel tot aan de USA te betalen... Gelukkig heb ik een broertje - die ondertussen ook niet meer een van de kleinsten is - die van tijd tot tijd mijn briefwisseling inscant en aan mij doorstuurt via e-mail. In ruil hiervoor heb ik hem een paar leuke sportschoenen van Nike beloofd die je enkel hier kan vinden... Over omkoping gesproken, hehehe ;-)

Spring vibes in California

2008-02-13T10:30:00.000-08:00

De laatste dagen word ik wakker met de ochtendzon die op mijn bolleke schijnt. Er is geen fijnere manier om wakker te worden dan deze. Het voelt meestal als 'middag' aan, maar dan kijk ik op mijn wekker en is het nog maar ochtend...
De lente is al vroeg in het land. Temperaturen van deze week schommelen tussen de 16 en 19°C op de middag. Na een 2-tal weken van bijna onophoudelijk regen, is sinds midden vorige week de zon hier terug beginnen schijnen. Volgens mij is de piek van het regenseizoen voorbij....

Toch hebben we ons niet laten afschrikken door de regen, we zijn wel meer gewoon van België :-). Gewapend met een megagrote paraplu waar zeker 2,5 man onder kan, zijn we enkele weekends geleden nog tot Berkeley en San Francisco geraakt. Bovenaan gezellig warm en droog, alleen wel natte voeten gans de dag.

De Stevens Creek, een beekje in onze buurt dat sinds onze aankomst tot begin dit jaar kurkdroog was, stond vorige week volledig onder water. Jawel, je hoorde zelfs water stromen.

Ik herinner me nog dat Li Jen tegen me zei dat het amper regende in California en bovendien ook lekker warm gedurende gans het jaar. Maar misschien was het beeld een beetje vertekend omdat hij vorig jaar januari voor een conferentie in Los Angeles was, welke in Southern California gelegen is. Bovendien was het vorig jaar een heel droog jaar geweest. Blijkbaar is hier een droog seizoen en een nat seizoen, het laatste van oktober tot april voor Northern California en november tot maart voor Southern California.

Fietsen in de zon
Vorig weekend leken de mensen te herleven. Paraplu's en regenbotten maakten plaats voor T-shirts, rokjes en flipflops. Voor ons was het weer een fantastische gelegenheid om een van de fiets- wandelroutes in Santa Clara County uit te proberen. De enige route die voor ons bereikbaar lag per openbaar vervoer was de Los Gatos Creek Trail, een 15.6 km lange goed aangelegde weg langsheen het water. Na een uurtje trammen, stapten we enkele haltes voor Campbell af en konden we ons fietstochtje inzetten.

De route ging lichtjes bergopwaarts langs enkele kleine dammen, grote plassen en plaatselijke parken. Hier en daar kruisen natuur en het betonnen geweld van highways elkaar via een onderdoorgang... met voorrang aan de highways natuurlijk. YEAH, that's the States' way van natuurbehoud he ;-)).
Ons eindbestemming was Los Gatos, een stadje aan de voet van de Santa Cruz Mountains. Toen we hier in september vorig jaar aankwamen, kregen we al te horen dat wonen in Los Gatos sowieso boven onze prijsklasse ging zijn - en ik vind het nog altijd ontzettend duur wonen hier. Zelfs in Mountain View. Een vriend van mij woont in North Carolina en betaalt zijn appartement maar 600$, dat is zelfs minder dan trippel minder dan ons. Snif !! Maar ja, North Carolina is dan ook niet zo boeiend als California, zei hij.

De eerste straat in Los Gatos waarop we uitkwamen, deed een beetje denken aan een opgewaardeerde bergdorp. Het zicht van een flora van naaldbomen gemengd met palmbomen is best wel eigenaardig, want palmbomen associeer je niet met een bergstadje. Binnen een straal van minder dan een kilometer zijn we een stuk of vijf verschillende kerken tegengekomen : United Methodist Church, First Church of Christ Scientist (niet te verwarren met de Tom Cruise en zijn aanhangers - ah ja, waarvan we in Mountain View een tweetal vestigingen hebben staan waarvan één in de hoofdstraat - een kerel die buiten in weer en wind voorbijgangers voortdurend aanstuurt tot een 'stress-free' test - volgens mij 'brainwash' sessie - die wij intelligent vermijden door op tijd naar de andere kant van de straat over te steken), St Lukes Episcopal Church, St Mary's Catholic Church en een Masonic Temple (vrijmetselaarstempel)... Bwèèèk, dit alles deed voor mij een beetje teveel 'sekte, community leven, sociale controle, kleinburgerlijkheid' aan en ik kreeg het een beetje benauwd in die straat. Bovendien zie je hier en daar een Porschke rondrijden, Lamborghini en Bentley.

Ik vroeg me af of het allemaal 'echte' rijken zijn of gewoon maar doen alsof ze rijk zijn. Ben momenteel een boek aan het lezen waarbij de auteur een deel van de Amerikaanse consumptiemaatschappij bekritiseert en dat het uitgavepatroon van mensen soms 'excessief' kan zijn omdat men een standaard naleeft die eigenlijk 'te hoog' gegrepen is. Veel mensen focussen teveel op het 'hebben' van dingen in plaats van te 'zijn' en te leven naar fundamentele waarden die hen gelukkig maakt... Vooraleer ik teveel als een 'sekte' begin te klinken, ga ik hier verder geen langdradige uitwijding over doen ;-).

Dus we waren in die vreemde straat van kerkjes en naaldbomen beland en bijna dachten we dat we het wel gezien hadden, tot we een brug over de snelweg overstaken en in de echte 'downtown' Los Gatos toekwamen. Ja, ja, een upscale downtown met fancy winkeltjes, cafés en restaurants. En midden in downtown toch wel een Apple-winkel en een Lamborghini-garage.
Wij zagen er eigenlijk een beetje sjofel uit tussen al dat volk, maar gelukkig waren wij niet de enige 'toeristen' in het stadje.

Hoogtepunt van onze dag : we hebben - eindelijk !! - van goeie koffie kunnen genieten in de 'Los Gatos Coffee Roasting Company'. Sinds we hier wonen, mist vooral Li Jen de goeie gewone koffie die we in België gewoon zijn. Ok, hier stikt het echt wel van de Starbucks, Coffee Bean and Tea Leaf, Bean Scene, ... maar echt goeie koffie uit een MOK! die vind je hier niet vaak. Koffie is for on-the-go en komt in een papieren beker zonder koekje weliswaar. Maar je krijgt wel veel koffie - dat wel - en in verschillende zoete smaken. Dit is het land van de grote kwantiteiten :-)).
Het cafeetje had wel iets. De bakstenen muren, de donkere houten vloer gaven het café een rustieke voor ons herkenbare sfeer. Kleine tafeltjes en stoeltjes. Rondom ons zaten mensen van Italiaanse afkomst druk te babbelen en van hun espresso te genieten. Hmmm... we waanden ons even in Europa :-)).

Opgeladen met een portie cafeïne reden we de route terug richting Campbell - jippie hey bergafwaarts !! De zon ging stilaan onder en ik wenste dat het altijd zo'n weekend mocht zijn.

Viëtnamees Nieuwjaar in de zon

De volgende dag hebben we terug de tram gepakt richting San José omdat de Viëtnamese gemeenschap daar hun Nieuwjaarsparade ging houden. Wat de Chinese Nieuwjaarsparade in San Francisco is voor de Chinezen, zo idem voor de Viëtnamezen in San José. De parade hebben we jammer genoeg gemist - veel te lang uitgeslapen - maar de eettentjes en de optredens niet.
We wisten wel dat in San José veel Viëtnamezen wonen, afgeleid uit de instructies op de tram die zowel in het Engels, Spaans als Viëtnamees, maar we hebben nog nooit heel de gemeenschap bij elkaar gezien. San José is een stad van bijna 1 miljoen inwoners waarvan 1/3 blank, 1/3 Hispanic en 1/3 Aziaat. Van de bijna 1 miljoen inwoners zijn 90.000 van Viëtnamese oorsprong, waardoor San José de meeste Viëtnamezen huishoudt buiten Viëtnam.

Het was een aangename warme namiddag. Een beetje tussen alle mensen rondgestrold, toch veel aangenamer dan het vorig weekend in de regen in San Francisco. Op zoek naar de authentieke 'crunchy' Viëtnamese loempia's, noodles en rijst, een avocado bubble tea en onze dag was weer compleet :-).

Op de achtergrond Viëtnamese oldies, hier en daar afgewisseld met Cantonese meezingers - onder de gemeenschap zijn er ook vele Chinees-Viëtnamese mixjes - de sfeer was superrelaxed. Het optreden van een aantal plaatselijke Aziatische beroemdheden en schonen bijgewoond en blijkbaar ook van een kortgerokte, kawaii Japans-Amerikaanse kinderpopster onder de naam van een of ander Japans gerecht... Grappige was dat alle kleine kindjes tijdens haar optreden naar voor kwamen om haar 'rode envelopjes' te geven. Dat is echt wel echt extra money in haar pocket.... Na haar optreden werd ze overwelmd door een stoet van kinderen - en misschien ook perverts - die om haar foto en handtekening vroegen.

De dag afgesloten met een gewone doorsnee Starbucks koffie, begeleid door een punk-rocker in een midlife crisis. Hij speelde meerdere malen het deuntje 'Amazing Grace' en het Amerikaanse volkslied op zijn elektrische gitaar wat volgens mij wel op de zenuwen werkte van de mensen achter het loket van de naburige bioscoop. Maar wij vonden het zalige hilarische muziek. Deed ons ineens weer denken aan Borat's versie van het Amerikaans volkslied tijdens een rodeo show. LOL.

新年快樂 !!! Happy Chinese New Year !!

2008-02-06T11:43:00.000-08:00

恭喜發財 .... 利是逗來 ....身體健康 .... 歲歲平安 .... 年年有餘 .... !!

De beste wensen van mij en Li Jen aan al onze dierbaren in België en Nederland !
Omdat wij de maandkalender volgen - zo ook voor Koreanen die nu 설날 Seol Nal vieren - valt ons Nieuwjaar meestal ongeveer op een maand of meer na het Westers Nieuwjaar. Dit jaar is het jaar van de 'Rat'. Mijn moeder heeft al in de voorspellingen bekeken wat dit jaar voor ons brengen zal... en heeft ons al gewaarschuwd dat de mensen van het jaar van het 'Paard' voorzichtig moeten zijn in het verkeer. De 'Rat' is het teken in ons dierenriem dat compleet tegenover het 'Paard' staat, wat min of meer betekent dat deze tekens niet compatibel zijn. We kunnen dit eventueel 'afkopen' door iets aan liefdadigheid te schenken en het beste van al is bloed te doneren, wat dan misschien het 'letterlijke' bijgeloof van 'bloed zuiveren' in houdt... Ach ja, we zullen gewoon proberen voorzichtig te zijn.

In België en Nederland zijn de meeste mensen momenteel bij familie om Oudejaarsavond te vieren. En in China en Hong Kong reist men van heinde en verre rond om bij de ouderen van de familie rond de tafel te zitten voor een uitgebreid familiefeest. Hmmmm.... het water loopt me in de mond als ik aan al dat lekkers denk dat mijn moeder ooit heeft gemaakt. Meestal rond Nieuwjaar maakt ze volgende gerechten klaar : een stoofpotje met 'fat choi' - een soort van zwartharige zeewier, waarvan ik ooit dacht dat het mini-pieren waren toen ik klein was; een grote gestoomde vis; een of andere hele kip al dan niet enkele nachten gedrenkt in haar zelfgemaakte soja-sausmarinade; soms nog een gebraden eend, maar vooral veel groentjes omdat ik geen vlees eet. Sommigen geloven zelfs dat het goed is om de eerste dag van het nieuwe jaar - na de overvloedige maaltijd van de vorige avond - vegetarisch te eten. Mijn moeder maakt die dag dan ook een schoteltje 'veggie' klaar om voor ons 'Guan Yin'-beeldje te leggen, om haar te eren, te bedanken en ook om een nieuw jaar van geluk en voorspoed te vragen.

Vele Chinezen, en zeker de generatie van onze ouders, zijn redelijk bijgelovig en dit vind je ook terug in allerhande handelingen die wij doen. De gerechten dat wij eten, hebben een bijbetekenis omdat ze klinken als bepaalde woorden in het Chinees met 'goede eigenschappen'. Zoals het zeewier 'fat choi' verwijst naar het chinese woord voor "voorspoed", zo ook voor het woord 'yu' of vis dat klinkt als het chinese woord voor "overvloed".
Wat ook altijd grappig is rond Chinees Nieuwjaar, is het voedsel dat je altijd meepakt als je familie of vrienden bezoekt : mandarijntjes "goud", allerlei zoetigheden zoals gedroogd fruit en zaden, blokken - jawel letterlijk - harde blokken nieuwjaarscake (gemaakt van een zoete plakkerige rijstmeel). Vaak gebeurt het dat je op gegeven moment een 3 of 4 blokken nieuwjaarscake thuis hebt liggen - geen kat die dat allemaal opkrijgt - die je dan weer doorgeeft aan andere mensen. Volgens mij gebeurt het wel eens dat je na een tijdje je eigen rijstcake terugkrijgt na enkele circulaties. Een beetje hetzelfde verhaal met de 'Moon cakes' tijdens het 'Midherfstfestival'. Toen ik nog op kot zat in Leuven, gaf mijn moeder mij een gans blok mee om er maar van af te geraken. Eigenlijk is heel dat geven-en-nemen in onze cultuur een eerder symbolische manier om elkaar het beste te wensen, eerder dan dat wij echt cadeaus uitwisselen.

Maar wat we wel doen in plaats van cadeaus uitwisselen, is 'rode envelopjes' krijgen, of in mijn geval als getrouwde vrouw 'rode envelopjes' geven. Voor kinderen is dit een waar feest om hun spaarvarkentje te vullen, omdat iedere getrouwde volwassene die men tegenkomt rode envelopjes met geld uitdeelt. Wat men doet is het geld en het geluk dat men heeft met anderen delen en aan anderen doorgeven, in de hoop dat men hetzelfde kan ontvangen. Wat goes around, comes around, zou ik zeggen.

Ah ja, nog goed nieuws trouwens : Li Jen heeft mij gebeld en hij heeft net zijn Californisch rijbewijs gehaald !! Jippie hey !! Een ganse opluchting voor ons, omdat we vanaf morgen voorzichtig moeten zijn in het verkeer ;-) - voorlopig geen auto in het vooruitzicht dus. Nu even naar thuis bellen om het goede nieuws te melden en onze nieuwjaarswensen over te brengen.

Cupertino
Nu we het toch over Chinezen hebben ;-)), twee weekends geleden zijn we eindelijk een keer met de huurwagen richting Cupertino gereden : een stadje ten zuiden van Mountain View en populaire residentie voor de Aziatische bevolking van de streek omwille van een grote concentratie aan goede publieke scholen. Voor de techneuten : in dit stukje suburbia van Silicon Valley ligt ook het hoofdkwartier van 'Apple'.
De helft van de bevolking hier is Aziatisch waarbij Chinezen de helft hiervan vertegenwoordigen. Het stadje heeft geen echte 'downtown' zoals Mountain View - waar ook al een grote populatie Aziaten woont - maar wel verschillende 'winkelcentra' die vooral Chinees-georiënteerd zijn, zoals de 'Cupertino Village'... Hier ligt mijn favoriete Chinese supermarkt '99 Ranch Market' waar je alle ingrediënten van Chinese en andere Aziatische keuken kan vinden.... Om maar te zwijgen van de grote en uitgebreide visafdeling die mijn moeder zou doen watertanden bij het zicht van verse en levende vissen, kreeft, krab, de onder de Chinezen zeer fel begeerde 'bao yu' of 'abalone' en nog andere zeediertjes waarvan sommige op een mini-olifantenslurf lijken... bwèèèèèk.
Verder heb je hier allerlei winkeltjes met snuisterijen, kappers, schoonheidspecialisten, bakkers, bubble tea cafés - natuurlijk !!! - en restaurants van de simpelste noedelshop tot de meest uitgebreide Szechuan of Cantonese keuken. En daar hebben we - out of the blue - 'The Joy Luck Place' gevonden : een Cantonees restaurant gevonden dat Dim Sum op zijn Hong Kong-stijl serveert d.i. een grote zaal waar de karrekes met dim sum gewoon rondgereden worden en je hebt ze maar uit te kiezen. Hmmm... voor ons was het al bijna een half jaar geleden sinds wij nog 'yum cha' gedaan hadden, laatste keer was in 'Orient' in Rotterdam. We hadden ons een beetje laten meeslepen door de nostalgie naar authentiek 'Cantonees' eten en veel te veel besteld. Maar nog gelukkig voor mij is er altijd plaats voor een goeie romige mangopudding. Jammer dat ik geen fototoestel bij had die dag, anders kon ik weer iemand heel jaloers maken, gnegnegne ;-))

San Francisco New Year festival & parade
Voorbije weekend zijn we op zaterdag naar San Francisco gegaan om een beetje van de Nieuwjaarssfeer op te snuiven. De beroemde nieuwjaarsparade wordt pas op 23 februari gehouden, maar we dachten al een beetje rond te kijken, omdat we nog 6 ritten op onze treinkaart hadden staan. Het was niet zo'n goeie dag om te gaan, want het regende de ganse dag - zoals het de vorige week gans de week deed. Ik was zelfs kletsnat aangekomen in mijn avondklas van het fietsen - wel een regenjas maar geen modieuze regenbroek aan - wist ik veel dat het hier ook zo kon regenen he ;-)).

Maar regen kon de Chinezen niet beletten om buiten de laatste inkopen te doen voor het nieuwe jaar. Wel een beetje ironisch om dit ook het 'Spring festival' te noemen, als dit net in het regenseizoen van California valt. Een deel van de hoofdstraat van Chinatown was afgsloten om plaats te maken voor talrijke kraampjes gestald met bloemen, kruiden, eten, elektrische apparaten, roodkleurige versieringen, ... Mensen troepten samen bij kraampjes die een 'rad van fortuin' gratis lieten draaien voor plezante prijzen van een pakje sojamelk tot een heen-en-terug ticket binnen of buiten de States. En iedereen mocht meedoen. Als je het er voor over had om netjes in de meer dan 100m lange rij te gaan staan. Maar gelijk hebben ze : gratis is gratis !
We moesten ons voortdurend tussen die zee van bonte paraplu's wormen : hier en daar kreeg je bijna een piek in de ogen omdat men met dat weer niet verder kijkt dan nodig is. Een paar winkeltje bezocht op zoek naar goeie Amerikaanse ginseng. Binnenkort hier even een voorraad van inslaan ;-)).

Op een podiumke in een van de zijstraatjes werden voorstellingen gegeven van onder andere traditionele Chinese dans - al dan niet met de kleurrijke paraplukes of waaiers. Hmmm... de meisjes waren overdadig geschminkt met knalrode wangetjes en lippen... het deed me even terugdenken aan een reportage die VTM ooit over de Chinese wijk in Antwerpen heeft gedraaid, waarbij enkele slachtoffers van de Chinese school - ik, SM, LK en de dochter van de directeur - een Chinese paraplu dans hebben voorgebracht - rode wangen en lippen incluis. Ik was toen net geen 14 jaar en zat in het tweede middelbaar. En Li Jen zat toen ook al in mijn klas. Ja, ik kende hem van toen al ;-)). Eigenlijk van zelfs veel vroeger, maar hij is dat zelf vergeten. Hij piepte met enkele andere kwajongens door de deur van het lokaal om ons uit te lachen terwijl we de paraplu-dans inoefenden voor de opnames. Grrrrrr... of misschien had hij toen al een boontje voor mij, khekhekhe...

Tussen de middag hebben we ons wat opgewarmd bij een plaatselijke eettent : voor Li Jen een 'char sui' noodle en gestoomde ribbetjes en voor mij een 'zoute rijstpap' met 'duizendjarige eieren' en nog een 'chiu chow fun guo' zonder varkensvlees. Mijn grootouders langs vaders kant, waren van 'Chiu Chow' en spraken een dialect die zelfs mijn vader niet helemaal meer beheerste... Hmmmm... gewone goeie home made stuff die ons weer terugbrengen naar onze roots ;-)).

Seol Nal
Wel, dat was weer eens een voldoende portie 'back to the roots' voor mij voor vandaag. Het weer is prachtig momenteel, de zon straalt, de hemel terug helderblauw na een week van regen. Binnen enkele uren vertrek ik terug naar mijn Koreaanse avondles en leer ik waarschijnlijk meer over de Koreaanse Seol Nal. Vandaag niet met het fietske, maar met de auto, jippie hey !! want wij moeten hem pas morgenvroeg terug binnenbrengen. Ja, het nieuwe jaar is in aantocht voor ons en we hopen vooral voor dit jaar een goede gezondheid of beterschap toe, voor al degenen die nu een beetje ziek zijn. Er gaat niets boven gezondheid !!

Melk met honing

2008-02-01T04:44:00.000-08:00

Het ziet er naar uit dat ik terug in het nachtritme van enkele maanden geleden ben beland. Niet dat ik het expres doe. Het is momenteel bijna 4.30u in de vroege ochtend als ik de eerste zinnen van deze blog begin, vergezeld van een mijn superleuke 'Pucca'-mok die ik vanuit België heb meegenomen. Inhoud : warme melk met honing.
Deze avond was ik zoals altijd laat thuis van avondschool en dus ook laat gegeten en ook laat mijn brood beginnen maken. Als ik geen brood maak, heeft Li Jen morgen geen brood, en ja, hij neemt nog altijd op zijn 'Belgisch' zijn boterhammekes mee naar het werk. Een brood in de broodmachine duurt ongeveer 3u en ik ben nog altijd niet in staat om de machine te programmeren zodat hij vroeg in de ochtend begint te draaien en tegen dat Li Jen opstaat, klaar is. Dan is het brood te warm om er iets mee aan te vangen en bovendien nat als je hem te lang in de machine laat liggen.
Aldus, sta ik er prat op om mijn brood 15 minuten nadat hij klaar is uit de broodmachine te halen, zodat het een ganse nacht kan afkoelen. Vandaag was dat dus 2.15u.
Ondertussen was ik maar wat op het internet aan het surfen naar tickets voor mijn vlucht richting België in maart - JIPPIEHEY - en met grootste waarschijnlijkheid zal ik op 6 maart vertrekken vanuit San José en op 19 maart vanuit Schiphol of Zaventem terug richting westen.... Morgen zal ik de tickets bestellen.
Tegenwoordig beweert elke zoekengine de beste en goedkoopste deals te bieden, het aanbod is tegenwoordig zo groot... Je lijkt compleet verloren te lopen op zoek naar een goeie deal. Deze nacht heb ik maar nog eens ontdekt dat ik toch zweer bij : Cheaptickets en Orbitz. Daar hebben we ook onze ticketten geboekt toen wij op huwelijksreis gingen en voor de rest boeken we meestal bij KLM.
Tevreden van mijn zoektocht en ondertussen het brood vergeten uit de broodmachine te halen, ben ik maar onder de wol gekropen, maar ik kon niet slapen omdat mijn maag protesteerde. Dat heb ik nu altijd als ik ga slapen : een harde 'bol' in mijn maag of darmen die je dan voelt bewegen, alsof ik een struisvogelei heb ingeslikt. Eigenlijk een beetje zoals een slang een object inslikt dat veel groter is dan zijn mond. Heb ik honger? Wel, weiger ik hier aan toe te geven, want ik ben te lui om na eventuele nachtelijke eetpartijen mijn tanden terug te poetsen. De klassieke warme melk met honing is hierop een uitzondering. Bovendien herinnerde ik me dat ik het brood vergeten was uit te halen.

Dus bij deze gezegd en gedaan. Blij dat ik gezegend ben met snelle vingers, zodat ik me nog voor 4.45u bedwaarts kan begeven. Goeienacht voor ons, en goedemorgen aan onze vrienden en familie in België (en Nederland ;-)).

A car called "Christine"

2008-01-28T10:30:00.000-08:00

Net met Li Jen gesproken aan de telefoon. Momenteel schijnt de zon prachtig en ik dacht goed nieuws te horen van Li Jen over zijn rijtest. Maar aan zijn stem te horen, klonk het resultaat niet zo goed. Hij heeft zijn rijtest niet mogen afleggen omdat hij geen speciale toelatingsbrief heeft gekregen van Avis. Blijkbaar staat in de kleine lettertjes van het verhuurcontract aangegeven dat je de auto niet mag gebruiken voor 'tests'. Dus altijd de kleine lettertjes lezen, zelfs de piep, piepkleine lettertjes. De man aan de balie van DMV, was dezelfde 'zure' kerel die we vorige keer bij de schriftelijke test hadden. Li Jen vroeg of hij eventueel later op de dag mocht terugkomen met een toelatingsbrief, maar alles was al volgeboekt. Dus heeft hij een nieuwe afspraak woensdag, overmorgen om 10u. Allemaal terug duimen dus dat alles goed gaat. Want het verhaal is nog niet ten einde...

Ik weet niet of mensen geloven in dingen als 'toeval', 'lot' en nog meer van dergelijke vreemde samenloop van omstandigheden die de loop van je leven bepalen. Ik weet niet of mensen geloven in een soort van algemene 'voortbestemdheid' van het leven in het algemeen. Wat mijn eigen leven betreft - of ik het wil geloven of niet - zijn er al teveel verschillende dingen gebeurd die op een of andere manier wijzen naar iets 'hoger' dan ons, die ik nog niet persé 'god' wil noemen. Li Jen geloofde daar in het begin zeker niet in. Hij was heel sceptisch over zo'n dingen. Maar met de tijd, komen we ook samen dingen in het leven tegen, die toch te 'toevallig' zijn, om zomaar 'toeval' genoemd te worden. Soms vraag ik het me af, misschien is het wel mijn wijlen vader, die van bovenuit op ons neerkijkt en over ons waakt. Misschien is hij het wel... Of gewoon een algemene 'bron' of 'kracht' die ons intuïtie voedt om ons op 'dat' pad te houden, en als we ervan afwijken ons tegenwerkt. Wie zal het zeggen, he?

Voor Li Jen is het vandaag een 'slechte' dag. Het begon al gisteren met het omstoten van de waterfilter, vlak voor hij ging slapen. Iets wat niet 'typisch' voor hem is, maar voor mij. Hij grapte al een beetje dat dit geen goed teken was. Deze ochtend, toen hij uit de parking van het appartementencomplex reed, had hij bijna de zijspiegel eraf gereden. Hij wilde zoals in het instructieboekje van DMV aanbevolen stond, eens een keertje achteruitrijden met de linkerhand aan het stuur en de rechterarm over de leuning van de passagierszetel - iets wat hij normaal nooit deed... De spiegel scheerde rakelings op een halve cm van de paal van de carport. Toen hij vertrok was het aan het regenen. Maar ja, het regent hier al een ganse week.
Bij DMV aagekomen, kreeg hij dus te horen dat hij de test niet mocht afleggen. Ondertussen was het al 8.30u geworden en begon het lokaal immens hard te regenen... en zelfs te HAGELEN ! Gedurende zo'n 10 minuten lang. En juist van 8.30u tot 8.50u was Li Jen zijn rijtest gepland. Heeft hij nu geluk of ongeluk gehad? Moest het nu juist op dat ogenblik beginnen hagelen - iets wat hier amper voorkomt? Li Jen vond het maar bizar.

Vervolgens bracht hij de wagen maar terug naar het verhuurcentrum, want we moesten hem tegen de middag terug afleveren. Li Jen was een beetje slecht gezind. En dat gebeurt zelden, want Li Jen laat zich zelden van zijn stuk brengen. Hij is altijd een heel positief ingestelde persoon. Bleek dat hij vergeten was de wagen bij te tanken. Hierop dus weggereden om te gaan tanken bij het dichtstbijzijnde tankstation en dan terug naar het leasing center. Daar toegekomen, zag hij plots dat het peil van de tank nog 1/8 te kort schoot op zijn dashbord. De kerel van het leasing center zag hem binnenrijden en dan plots weer wegrijden "Hey, what are you doing?", waarop Li Jen antwoordde dat de tank nog niet helemaal vol was.
Terug bij het tankstation, wilde hij de tank bijvullen, maar de hendel van de pomp klikte meteen als teken dat de tank vol was. Bovendien gutste de benzine eruit. Li Jen startte de wagen en wachtte op het peiltje van de tank, maar nog altijd 'niet vol'. Dus terug tanken, maar deze keer wilde de machine de bankkaart van Li Jen niet meer aanvaarden. Is er een limiet op het aantal keren dat je aan dezelfde machine mag tanken binnen hetzelfde uur? In de kiosk van het tankstation probeerde hij de situatie uit te leggen, maar de Mexicaanse kerel achter de balie verstond hem maar half en half. Uiteindelijk heeft hij hem 3 dollar toegestopt en getankt tot het peil terug 'vol' was.
Eind goed, al goed bij Avis de wagen toch afgeleverd gekregen, waarop hij meteen voor overmorgen de wagen voor een extra dag wilde reserveren. Moest het toch wel lukken, dat gans het computersysteem van Avis op dat moment plat lag. Weer een tegenvaller...
Dan is Li Jen maar richting Hertz gestapt, een kwartiertje verder van Avis. Een wagen voor woensdag gereserveerd. Terug stappen richting Mountain View station - half uurtje. Daar op de Caltrain gewacht - 20 minuten, maar ondertussen gelukkig wel met zijn vrouwke gebeld om zijn verhaal te horen en hem te troosten ;-). De zon was ondertussen doorgebroken, de hemel terug helderblauw... de hagelbui leek ineens een heel surrealistisch moment. Volgens mij voelde Li Jen zich toen even heel 'down', zoals in de sfeer op het einde van de film 'Magnolia' - toen het kikkers regende...

Aangekomen op 'Lawrence' station stak Li Jen over, hoorde ik hem plot aan de andere kant van de lijn "Oh, SHIT!!!" roepen. And SHIT it was, indeed !! Hij hield halt omdat er net vlak voor zijn neus geen kikker uit de lucht viel, maar een stuk duivenstront. Heeft hij nu geluk gehad of ongeluk? Hij keek naar boven en bevond zich net onder een aantal elektriciteitslijnen waar een honderdtal duiven hun ochtendbabbel - en behoeften - deden ;-).

Hmmm... ondertussen konden we terug een beetje lachen met deze wel heel stomme samenloop van omstandigheden en heb ik Li Jen 'veilig' begeleid tot aan de ingang van zijn werk. Ik hoop dat de rest van de dag beter verloopt voor hem. Hij zal wel vanavond later thuiskomen....

Vreemd genoeg, ben ik blij dat Li Jen woensdag een 'nieuwe' kans krijgt. De auto die we dit weekend hadden, was een rode 'Chevrolet'. Achteraf gezien, was het niet zo'n goede wagen : hij reed niet zo vlot als de vorige die we van Hertz hadden, een witte 'Toyota Corolla'. Li Jen is dit weekend al een keer terug naar het leasing center terug gereden, omdat er een bepaald lichtje op het dashboard brandde, waarvan we niet wisten wat het betekende. De handleiding van de wagen was niet meegeleverd. Maar de kerel van het leasing center zei dat dat 'niets' bijzonders was, maar heeft ook geen uitleg gegeven wat het dan wel mocht betekenen.
Bovendien, voelde ik me niet helemaal op mijn gemak in die wagen : ik was gisteren een beetje mottig geworden toen we van ons dagtripje Berkeley terugkwamen. Maar dat kwam dan misschien van mijn live-gps service als co-piloot kaartlezer ;-).

In het middelbaar heb ik een tijdje horrorboeken verslonden van 'Stephen King'. Eén van de eerste boeken die ik van hem las, was 'Christine' : het verhaal over een rode old-timer met duivelse bovennatuurlijke krachten...
Hmmm... ik moest er ineens aan terugdenken, nu ik Li Jen zijn verhaal aan het reproduceren ben...

Insomnia

2008-01-28T03:32:00.000-08:00

De laatste twee dagen heb ik niet goed heb kunnen slapen. Gisteren heb ik dan maar wat gelezen tot 3u in de nacht. En nu begint het al tegen de 3.30u te worden. Vreemd, want ik heb vorige week ons bed in de juiste 'fung shui' richting geplaatst, zoals mijn moeder onlangs geadviseerd heeft. Li Jen is al gaan slapen, want hij heeft morgen vroeg rij-examen en daarna werken.
Volgens mij is hij een toch een tikkeltje nerveus, omdat hij de wegen hier nog niet zo goed kent. Vlak voor het slapen gaan heeft hij onze waterfilter omvergestoten waardoor het tapijt helemaal nat was en ook heeft hij zijn haren drooggeblazen terwijl hij helemaal zijn haar niet heeft gewassen. Normaal zijn dat dingen die mij overkomen. Normaal ben ik de 'onhandige' van de twee, waarbij hij me liefdevol uitlacht ;-). Maar in principe zou het geen probleem voor hem moeten zijn om te slagen. Hij rijdt al sinds zijn 18 jaar. Ik heb er alle vertrouwen in.
Denk dat ik me eerder moet zorgen maken of ik er wel door zal geraken binnenkort. Want als ik rijd zoals ik fiets - dat is pas gevaarlijk. Volgens Li Jen kijk ik voortdurend rondom mij in plaats van recht voor mij, waardoor ik het verkeer voor mij niet zie aankomen. Reden hiervoor is omdat ik in Leuven altijd rondom naar de gebouwen terwijl ik fiets. Een beetje stomme beroepsmisvorming en ik weet niet eens of ik binnenkort in architectuur verder zal werken hier in de States... Het valt allemaal af te wachten.

Soms wou ik dat ik even rap over en weer kan vliegen. Ik hou me wel bezig, dag in dag uit, maar bij momenten mis ik thuis in België wel. Het is soms moeilijk te leven met je hart op twee plaatsen tegelijkertijd. Uiteraard moet ik hier zijn, waar Li Jen is. Hij is mijn allereerste 'thuis'. Maar mijn 'andere' thuis is in België, bij mijn familie, Li Jen zijn familie en onze vrienden. En zeker in moeilijke tijden en bij bijzondere gebeurtenissen, zou ik daar het liefst aanwezig zijn. Bestond er maar een 'beam me up'-machine, dan kon ik overdag in België aanwezig zijn en tegen de avond terug in de States. Ach ja, het zijn vooral de gedachten naar elkaar die tellen zeker?

Misschien voel ik me eventjes zo, omdat we net de 3de verjaardag van ons petekindje Quint niet hebben mogen meemaken. Wij waren er als trotse 'godfather and -mother' van dag één van zijn geboorte bij. Bovendien staat Chinees Nieuwjaar binnenkort weer voor de deur : voor Chinezen samen met het 'Maanfeest' de belangrijkste feestdagen in het jaar. Dé dagen waar de familieleden van verre samen komen om samen rond de tafel te zitten, te babbelen en lekker te eten. Een beetje zoals Thanksgiving in de States en Kerstmis overal elders in de wereld. Moeder maakt dan altijd zoveel lekkere dingen klaar, gerechten waar ze zeker 2 dagen op voorhand aan moet beginnen. En als je familie of vrienden bezoekt, neem je zak vol mandarijntjes mee om hen geluk en voorspoed te brengen voor het nieuwe jaar.

Hmmmm... maar niet getreurd. In maart is er voor mij het vooruitzicht om even terug naar België te keren. Ik kijk er wel naar uit...

Belgisch weer en rare mensen

2008-01-25T09:57:00.000-08:00

"Het regent, het regent,... " op het melodietje van Nederlands oeroude 'Venz' hagelslag reclame... Hmmmm... jeugdsentiment uit mijn kinderjaren toen ik nog in Nederland woonde en ik enkel 'Tros', 'Vara' of 'VPRO' kende (... en 'Veronica' was voor een meer volwassen publiek, hehe).
Niet dat ik wil klagen over het weer hier, maar het is dit jaar uitzonderlijk nat. De mensen in de regio (van mijn klas) klagen hierover. De weervoorspellingen gaven voor vandaag 100% regen en ja het regent sinds deze ochtend onophoudelijk. Eergisteren en gisteren was het 80%, zo ook voor morgen en overmorgen. De temperaturen van de laatste dagen zijn vergelijkbaar met deze van Antwerpen heb ik opgezocht : Mountain View overdag 10-12°C / 's nachts 3-7°C, Antwerpen overdag 10-12°C / 's nachts 6-7°C, in en rond het Brusselse een paar graden kouder.

Ben dus laatste dagen gefascineerd geraakt door de radarkaarten van Wunderground, waar we dagelijks het weer checken. Li Jen heeft gisteren laten zien hoe je de 'geanimeerde' versie kunt oproepen, zodat je de wolken kunt zien voorbijdrijven en weet wanneer (tot op enkele minuten) en waar je ongeveer in een bui zit. Ja, Li Jen en ik zijn freaks 8-). Belangrijk voor mensen als ons die zich met de fiets verplaatsen. Hoewel we in België ook wel door regen, wind en sneeuw hebben gefietst en zelfs enkele kleren kletsnat zijn toegekomen op het werk.
Ik herinner me een van de laatste keren dat ik van het werk terug naar huis fietste, dat de hemel ineens openbrak en emmers, emmers water uit de hemel viel. Zo van één seconde droog naar een volgende seconde kletsnat. Zo van die druppels die bijna als hagelbollen op je neerkomen. Zo van die stralen die uit een goeie douchekop komen... Die ene keer kon het me echt niet deren, want ik fietste richting thuis. Het was niet heel koud, maar ik was door en door nat. De ganse tijd op mijn fiets kon ik niet stoppen van het lachen, gewoon omdat ik het ongelooflijk vond. Het gutste en ik moest lachen omdat de regen zo kietelde. Ik lachte omdat al mijn kleren tegen mijn lichaam plakten en ik er niet tegen kon. Goh, ja, dat was de leukste keer in de regen ooit. Moest ik toen net naar het werk fietsen, dan had ik waarschijnlijk niet zo gelachen ;-)

Met het slechte weer buiten van de laatste dagen, ben ik eigenlijk niet liever dan gewoon binnen, knus in het appartement met de lichten aan. Als het slecht weer is, vind ik dat het niet zo druilerig moet regenen, maar dan lekker hard stormen en zelfs donderen, op voorwaarde dat ik niet naar buiten moet natuurlijk. Vind het soms zalig om van binnenuit naar buiten te kijken, de verlaten straten, de donder in de verte te horen, bliksem die ons zolderkamer in Leuven verlicht. Niets is zaliger dan met slecht weer warm en knus binnen te zitten. En beetje stiekem lachen met de mensen die buiten zitten - bad, bad woman ;-)

Gisteren en eergisteren ben ik aan de regen ontsnapt, maar de wind waaide wel redelijk hard toen ik richting school fietste. De koudere lucht pakte zelfs op mijn adem. Volgens mij heb ik een slechte conditie. Ik ben nog altijd niet gaan sporten hier, met uitzondering van fietsen en hiken.

Weird people
Geen rare mensen tegengekomen deze week, althans niet als ik op weg was naar ergens. Maar onlangs wel rare mensen die aan mijn deur kwamen kloppen. We hebben wel zo'n 'spiekgatje' in onze deur, maar daarmee weet je nog altijd niet waarom de mensen op je deur kloppen. De eerste maand dat we hier woonden, kregen we geregeld administratie van FedEx of UPS aan de deur geleverd en ik was bovendien deze week aan het wachten op een pakketje van USPS.

Vorige vrijdag werd ik wakker door een stevige klop op mijn deur. Daar stonden dus twee vriendelijk uitziende middelbare leeftijd vrouwkes aan mijn deur. Mijn ogen nog half toegeplakt en mijn hoofd nog in dromenland, deed ik open, en de vrouwen verontschuldigden zich om mij wakker te hebben gemaakt. Toch gingen ze niet zomaar weg. Zij waren van één of andere bijbelgroep en vroegen zich af of ik geïnteresseerd zou zijn om naar hun verhaal te luisteren. Maar omdat ik pas wakker was, stelden ze voor om eventueel 10 minuten later terug te komen. Met mijn sleepyhead heb ik dan toch maar geweigerd en toen verdween de 'vriendelijke' (plastieken) uitdrukking op beiden hun gelaat en ben ik maar terug in bed gekropen. De vrouwkes leken even op dat eng oud koppeltje uit de film 'Mulholland Drive'... Ik ben toen gewoon terug in bed gekropen maar kon niet meer slapen.

En deze week maandag, een beetje van hetzelfde. Klop, klop op de deur en er stonden twee mannen buiten. Eén was vermoedelijk een Koreaan die mij aansprak en tegen de deurpost leunde, maar ik verstond hem niet zo goed. "Blur blur blur blur blur blur ", probeerde hij me duidelijk te maken, waarop zijn Amerikaanse collega op hem inpikte met "We're from the Church of Christ". Ik hield mijn deur op een kier, want je weet nooit wat voor mensen er voor je deur staan. Ze vroegen of ik even tijd had om naar hun verhaal te luisteren, maar ik zei vriendelijk dat ik eigenlijk niet geïnteresseerd was. "Don't you want to go to heaven?" BAM !!! Daar heb je me zitten. Niet dat ik niet naar de hemel of hiernamaals wil, als er al ene is, maar komaan, met zoiets moet je bij mij dus niet afkomen, he !! "No thank you, I am not interested". "But it wil only take a few minutes to listen", bleef de Amerikaanse collega aandringen. Ondertussen voelde ik me niet zo safe met de Koreaanse kerel zo dicht tegen mijn deurpost geleund. "No, thank you, I am actually bouddhist", mijn eerste leugen van de dag - hoewel helemaal gelogen is het niet, want mijn moeder is semi boeddhist-taoïst... "It's okay!", drong hij verder aan 'want wij kunnen je toch bekeren, gnegnegne' - dacht die kerel volgens mij... Ondertussen werd ik een beetje ambetant en ik zei voor de laatste keer : "No really, I am not interested and I don't want to let anybody in without my husband's permission" - dit ook deels leugen om bestwil he - en ze dropen uiteindelijk af. Lijkt dit ineens alsof ik een superdomintante man heb, arme Li Jen ;-).

Maar al bij al, maak ik toch een beetje vooruitgang niet? Ik heb alleszins toch niet getwijfeld om eraan toe te geven. In tegenstelling tot de ene keer dat ik in Leuven een Afrikaanse student zijn boekjes had gekocht om zijn studies te financieren.
En toen ik klein was, kwam er geregeld een huis-aan-huis prediker bij ons thuis langs. Ik was toen 7 of 8 jaar, wij woonden toen nog niet zo lang in België. Af en toe deed ik de deur open voor de postbode of voor vroege leveringen aan ons restaurant... of voor huis-aan-huis-predikers zoals de getuigen van Jehovah. Met 20 Belgische franken kocht ik dan hun 'Wachttoren' boekje, die ik dan gebruikte om prentjes van Jezus, Adam en Eva uit te knippen voor mijn schrift van 'catechese' in de lagere school... Sindsdien kwamen zij gedurende 1 à 2 jaar geregeld langs en stapelden de boekjes zich op. Mijn ouders wisten van niks en dus bleven zij die boekjes maar kopen, omdat ze dachten dat ik het nodig had voor school ;-)). Hmmmm... zelfs met huis-aan-huis-leurders komt bij mij jeugdsentiment naar boven.

Ondertussen regent het nog steeds...

Wie zoekt, die vindt...

2008-01-23T15:21:00.001-08:00

Altijd wel blij als ik weer iets af heb kunnen maken... Mijn opstel voor vanavonds avondles, gaat over een bende Chinese jongens in België die de weg naar elkaars huis vragen. Tussendoor een beetje over de geografie van België gesproken - want mijn leerkracht is een Koreaanse in the USA, die amper van het land 'België' heeft gehoord. Redelijk inhoudsloze opstel, zij het me vooral om de spelling en de grammatica gaat, en dat in het Koreaans. Om dan nog maar te zwijgen over de 'azerty-qwerty'-verwarring die ik voortdurend ondervind door het continue overschakelen tussen een Belgisch-Engels toetsenbord... en om het nog leuker te maken, probeer ik het Koreaans toetsenbord ook onder de knie te krijgen, zodat ik op een slakkentempo (halve dag) nodig heb om 1,5 bladje vol te krijgen. Maar het resultaat is wel bevredigend :-).

Ben benieuwd of het vandaag droog gaat blijven. In de weersvoorspellingen staat 80% kans op neerslag, dus min of meer hoop ik dat ik de wolken te vlug af ben. Li Jen heeft op Wunderground ontdekt dat je via radar de neerslagwolken kan detecteren, zodat hij altijd weet wanneer hij best vertrekt om de regen te slim af te zijn. Momenteel is het heel bewolkt hier in de Bay Area...

Ik vraag me af of ik weer interessante of rare mensen tegen kom vanavond. Heb een dubbelzinnig gevoel over mijn ontmoetingen met die ex-gevangenen van vorige keren : enerzijds is het weer boeiend iemands levensverhaal te horen en geeft het je een ander inzicht op mensen die niet zijn zoals 'ons'; anderzijds wil ik gewoon anoniem in de massa rondlopen zonder opgemerkt of gestoord te worden. En wil ik Li Jen ook niet onnodig ongerust maken. We zullen wel zien.

Aanvankelijk toen we hier aankwamen, dachten we dat we het niet zouden redden zonder auto. Maar alles went na een tijd. Li Jen zal volgende week maandag zijn praktisch rij-examen afleggen en daarna kan ik een beetje met Li Jen oefenen voor mijn examen. We zullen dan telkens voor een weekendje een auto huren. Eigenlijk ben ik nog niet helemaal overtuigd om binnenkort een auto te kopen. Zeker niet, als we het nu redelijk goed redden met het openbaar vervoer en met ons fiets. Zelfs toen we in Kessel-Lo woonden, gebruikten we de auto maar één keer per week om boodschappen te doen en om te pendelen tussen Antwerpen en Leuven om familie te bezoeken (en vrienden ;-)). We fietsten altijd naar het werk : ik werkte in hartje Leuven en Li Jen in Heverlee. Goed te doen dus.

Toen we een paar maanden geleden hier pas toekwamen, hebben we van insiders gehoord dat het openbaar vervoer-netwerk in Silicon Valley niet zo uitgebreid is. Misschien omdat ze het zelf amper gebruiken. Het Viëtnamees meisje van mijn avondles, geeft zelfs toe nog nooit met de trein gereden te hebben. Kan me zoiets echt niet voorstellen. Anderzijds is het ook wel logisch, als alle jongeren vanaf hun 16 jaar al met de wagen mogen rijden. En als je reist met lange-afstandsbussen zoals de 'Greyhound', verklaren ze je voor gek omdat het zogenaamd 'onveilig' is. Hahaha, maar dan heb je nog niet gereisd met het openbaar vervoer in een land als China : de ervaring op een bus krijg je zelfs op een rollercoaster van een pretpark niet ;-)).

Tegenwoordig geraken we op minder dan een half uur tijd tot in San Antonio, waar we onze wekelijkse boodschappen doen. We zijn geëvolueerd van 60 a 45 minuten (eerst tram tot dowtown Mountain View, vervolgens 15 minuten te voet tot El Camino om bus 22 te pakken) naar 35 minuten (eerst tram tot downtown Mountain View en van daar rechtstreeks de bus), tot uiteindelijk een 20 minuten met een rechtstreeks verbinding van bus 32 op 8 minuten stappen van ons appartement. Wie zoekt, die vindt !! En dat is meteen het onderwerp van mijn opstel voor de avondles van morgen....

Santa Clara County Jail

2008-01-18T09:12:00.001-08:00

"I-880 / Milpitas" is naam van de halte waar ik elke woensdag- en donderdagavond toekom voor mijn avondles. Zoals sommigen al hebben kunnen volgen, heb ik vorige week op mijn terugweg naar huis hier een ex-gedetineerde ontmoet - bedankt voor de bezorgdheid over mijn veiligheid die sommigen lieten blijken ;-) over mijn encounter # 1.
Achteraf vroeg ik me af of zijn verhaal niet voor de helft verzonnen zou zijn en of redelijk straightforward zinnen zoals "Hi, I just got right out of jail... Do you know how to get to... Can you borrow me some money to ..." standaard openingszinnen zijn van bepaalde type mensen om contact te maken, sympathie, medelijden, medeleven op te wekken? Niet bepaald de beste manier, zou ik zeggen. Bij gebrek aan beter wekken dergelijke zinnen argwaan en zelfs schrik op van mensen die niet weten hoe hierop te reageren...
Wat ik toeschreef als een speling van het lot, bleek niet zo toeval te zijn...

woensdag 16/01/08 : encounter # 2
Eergisteren, woensdagavond, haastte ik me met mijn fietske richting tramhalte nadat de les 7 minuten was uitgelopen. Gelukkig stonden er al enkele mensen op het perron en was ik niet alleen. In de verte zag ik een kerel op het perron met een plooifiets zoals de mijne, maar ik keek hem voor de rest niet aan en liep hem straal voorbij. Eigenlijk maak ik voor de rest niet veel contact met mensen op weg naar de les, tenzij ze er zelf om vragen. Nochtans vermijd ik zoveel mogelijk oogcontact, kwestie van niemand te provoceren en dat ze mij ook maar met rust moeten laten. Zeker als je als vrouw alleen in late avond op schok gaat. Meestal heb ik mijn I-shuffle in mijn oren en muziek zo luid dat ik me minder eenzaam voel - wel slecht voor mijn oren. Asocialer wezen kan bijna niet.
Op het perron toegekomen, wilde ik mijn fiets opplooien, voelde ik plots iemand achter mijn rug. SLIK !!! Ik draaide me om : het was Li Jen !! God, heeft hij me even doen schrikken !! Hij wilde me verrassen ;-)). Mission accomplished, ja !! Hij was die dag laat op werk gebleven en dacht meteen de afstand vanaf Santa Clara tot Milpitas een keertje te fiets af te leggen. Sinds dat wij hier wonen, proberen we zoveel mogelijk afstanden te voet / fiets / bus / tram te timen, zodat we ons zo efficiënt mogelijk verplaatsen. Santa Clara - Milpitas per fiets : 50 minuten. Mountain View - Santa Clara : 35 minuten. Met combi tram-fiets doe ik er 1u10min over om tot school te geraken.
Eigenlijk vond ik al dat de fiets me bekend voorkwam, maar ja toevallig wilde het lukken dat ik vorige week woensdag een kerel aan de verkeerslichten had gekruist die ook een plooifiets had van hetzelfde merk - Dahon - als de mijne, maar een veel geavanceerdere met versnellingen - ik ben jaloers, die wil ik ook ! We hebben elkaar dan ook vriendelijk gegroet bij herkenning van onze fietsen.

Haha, dat was grappig. Nog maar net bekomen van mijn verrassing, kwam een vrouw op ons af en vroeg of we haar wat geld konden geven. "Hi, I just got out of jail. Can you give me half a dollar to make a phone call to my boyfriend?". Zelf was ik nog helemaal in de weer met het opplooien van mijn fiets en het wegsteken van mijn I-shuffle, en onder toeziend oog van Li Jen had ik gezegd dat ik er geen bij had. Mijn laatste 2 kwartjes van de dag had ik zelf opgebruikt en ik had nog maar 2 stukjes van 5 cent over en enkele briefjes van 1 dollar, maar dat kan je niet in de telefoonmachine steken, he! Li Jen en ik keken elkaar zo verdwaasd aan, kan toch niet toevallig zijn dat ik weer met ex-gedetineerden een perron deelde. Uiteindelijk had de vrouw een barmhartige donor gevonden en belde ze haar vriend op. We overhoorden een mix van Spaans en Engels en een paar keer een geweldig luide maar welgemeende "I love you". Inderdaad, kwam ze recht uit de gevangenis en vroeg ze haar vriend om haar in San José op te pikken.
De vrouw was blank, in haar eind 30, onverzorgd blond-bruin half lang haar, zo ook de kleur van de tanden. De rimpels op haar gezicht vertelden dat het leven niet bepaald goed is geweest voor haar, maar op het perron was ze redelijk hyper en blij op en neer aan het springen. Ze kwam naast ons op het perron staan en begon een gesprek aan te knopen over - hoe kan het ook anders - onze fietsen.... "These are nice bikes!! How much are they?". Ze vertelde dat haar vriend net een nieuwe fiets voor haar heeft gekocht om de vrijlating te vieren, wat verklaart waarom ze dubbel zo happy is? Kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen - bovendien voelde ik me best op mijn gemak - dus vroeg ik maar meteen : "Where is the jail anyway? Because I met another ex-convict at this station last week..." Zonder schroom toonde ze ons dat de gevangenis maar net over de brug van de I-880 snelweg was, op een goeie halve kilometer van de tramhalte. Dat verklaarde uiteraard mijn niet zo toevallige ontmoetingen. Zij kwam uit de vrouwenvleugel van "Elmwood Jail" een van de enkele gevangeniscomplexen in Santa Clara County (zeg maar "provincie" binnen de staat California). Ze heeft daar enkele dagen in de county jail vastgezeten voor het bezit en gebruik van drugs. Mensen die daar terechtkomen zijn geen zware criminelen (onder invloed rijden, verkeersmisdrijven, diefstallen,...) en verblijven daar van enkele dagen tot één jaar. Zwaardere misdrijven worden doorverwezen naar de state prisons en federal prisons. Volgens haar is het daar wel beter om te verblijven, omdat je daar meer vrijheid hebt, je eigen kleren kan dragen, tv, etc... maar je zit daar wel langer dan één jaar en met zwaardere criminelen uiteraard.
Verder vertelde ze ons dat ze al 10 jaar - sinds haar 27ste - methamphetamine spuit en dat ze daar moeilijk van af geraakte, omdat het ook een lichamelijke verslaving is. Al weet ze dat het slecht voor haar is, eens iemand in een bepaalde cirkel van levensomstandigheden terecht komt, blijft het een viscieuze cirkel. "Yeah, I hope you succeed to get off the drugs....". Af en toe smoort ze ook wat wiet, waarop we inpikten dat er in België en zeker in Nederland rond soft drugs een soepelere - maar daarom nog niet 100% legaal - wetgeving bestaat dan in de States. Daarlangs voegde ze eraan toe dat haar vriend onlangs een ongeval heeft gehad met de 'bus 22' en dat er momenteel een rechtszaak loopt tegen de VTA, omdat de bus in fout was.
Ons gesprek werd onderbroken door een aankomende tram. We stapten op en de vrouw ging wat verder van ons zitten. Af en toe een luid 'gejoel' van blijdschap. Ach ja, waarom ook niet he, als je haar achtergrond hebt gehoord. Maar de andere passagiers keken even verdwaasd op zoals ook wij zouden reageren moesten we de reden hiervoor niet kennen. Wij moesten 3 haltes verder er al af om onze overstap te maken en de vrouw zwaaide uit ons als een happy puber : "Bye guys!", waarop ik haar een welgemeende "Good luck!" wenste.
Wel dat was nogal een openbaring. Vooral een menselijke openbaring.

donderdag 17/01/08 : encounter # 3
Wat is nu de kans dat ik de volgende dag, gisteren dus, nog eens mensen van Elmwood Jail tegen kom? Alsof ze elke dag in massa worden vrijgelaten en uitgeteld altijd op woensdag- of donderdagavond tussen 21.45u en 22.55u op het perron me staan op te wachten? Uiteindelijk ben ik in heel mijn leven nog geen enkele gevangene tegen gekomen of iemand gekend die in de gevangenis heeft gezeten, alhoewel...
Telt die kelner van ons restaurant ook mee die ooit met de VISA-kaarten van onze klanten - buiten ons weten om - allerlei trucjes heeft uitgehaald om zichzelf te verrijken, waardoor de voormalige BOB bij ons op een drukke zaterdagavond is binnengevallen en hem hebben meegevoerd? Ja die kerel heeft een tijdje achter slot en grendel gezeten. Nochtans zagen we het niet in hem. Zelf was ik nog maar een jonge puber die met hem in het restaurant werkte - en toen zeker naïef ;-)). Mijn ouders waren zoals velen van hun generatie eerlijke mensen die met hard werken hun brood verdienden voor een betere toekomst van hun kinderen. Ze waren er echt ondersteboven van, zeker naar onze klanten toe. En ze voelden ook heel erg mee voor de familie van de man, die de schande in de Chinese wijk in Antwerpen moesten dragen...

Dus ja, gisteren kwam ik van de les en het perron was redelijk leeg. Na het opklappen van mijn fiets, belde ik zoals altijd naar Li Jen die me virtueel wat gezelschap kon houden tot de tram daar rond 21.56u zou aankomen. Ondertussen had ik nog een stopje muziek in mijn andere oor. In de verte zag ik vier mannen de straat oversteken en richting de halte komen. Ze verzamelden zich rond de betaaltelefoon van het perron en één van de mannen - een grote brede lange donkere kerel - richtte zich tot mij en vroeg iets. Maar bij God - met een stop in het ene oor en aan het andere een gsm annex echtgenoot - hoorde ik niets van wat hij zei. Ik zag hem gebaren en zijn mond bewegen, maar het geluid drong maar tot me door zoals een doofstomme dit zou moeten horen... "Blur, blur blur, blur blur." Dus heb ik maar vriendelijk gezegd : "I am sorry, I didn't hear you, I am on the phone right now", waarop de kerel redelijk geagiteerd reageerde "I can see that !!" en met zijn armen in de lucht begon te gebaren "Oh, màn !!" een beetje verderop mokkerend. Beetje geschrokken van zijn reactie - ja het was een grote kerel - was ik eigenlijk zelf geagiteerd geraakt zeg maar verontwaardigd. Als hij inderdaad zag dat ik aan het bellen was en een stop in mijn oor had, waarom nog moeite doen om mij hierin dan te storen HE ?!! GRRRR !! Nu is nen mens es vriend'lijk tegen nen medemens hé !!! ongeacht ras, status, ... dan krijg je zo'n reactie. Uiteindelijk ben ik niet te weten gekomen wat hij me wilde vragen.
Li Jen had ondertussen alles overhoord aan de andere kant van de lijn - mijn les geleerd uit vorig encounter heb ik deze keer niet opgelegd - en vroeg me of ik wel veilig stond. Hij was vooral bezorgd omdat hij het geroezemoes onder al die mannen hoorde, maar ik zei, ik blijf hier rustig op mijn plek staan en doen alsof er niets aan de hand is. De vier mannen kwamen blijkbaar ook recht uit Elmwood Jail. Twee van hen hadden een uitgedragen katoenen pyjama-achtige broek aan en één van hen droeg zijn bezittingen in een verfrommelde bruin papieren envelop. De mannen belden één voor één naar hun familie of vrienden om hen op te halen. Twee van hen stapten uiteindelijk op de tram die van San José kwam - onder wie die grote armflappende man; de twee anderen wachtten net als ik op de andere tram. Het werd 21.56u. Geen tram. Ondertussen werd het 22.00u. Nog geen tram. Dejuuu, ik ging mijn aansluiting van 22.02u aan "Tasman" missen. Ondertussen was ik al 20 minuten met Li Jen aan de lijn. Het zag er naar uit dat de tram van 21.56u gewoon verschwunden was. Ik ging nog tot 22.26u moeten wachten en pas om 23.10u was ik thuis.
Ondertussen was ik zelf veel geagiteerder geraakt dan de armflappende man en begon ik in mijzelf een beetje te vloeken en zo, maar uiteindelijk hielp me dit niet vooruit. Misschien wel creëerde ik het imago van mijzelf om me van de buitenwereld te beschermen : de "don't mess with this girl"-face. Velen onder jullie vrienden die me wel kennen, vallen waarschijnlijk achterover van het lachen, maar jawel, die 'face' heb ik ook !!! Maar die 'serious' face maakt al vaak rap plaats voor een 'smiley friendly' face van zodra iemand mij aanspreekt. Dan ligt mijn hart weer op mijn tong. Het is een automatisme. Het is nog erger dan de 'botox'-smiles van sommige Hollywood-sterren. Het is de naïeve 'ik' die naar de mensen van de wereld toegaat, zoals ze zelf ook hoopt behandeld te worden. Uiteraard is dit puur 'idealisme', zo'n wereld bestaat niet. En ik weet, ooit ga ik hier serieus voor in de problemen geraken. Maar zolang ik de kaap van mijn '30' nog niet heb bereikt, laat me nog even in de waan, zou ik zeggen... Ik zal over enkele weken deze levensopvatting eens serieus 'herdenken' ;-))

(A)sociaal zijn

2008-01-17T16:21:00.000-08:00

Een beetje killing time tot ik straks richting Milpitas voor avondschool vertrek. Ben benieuwd of ik nog verrassingen ga tegenkomen zoals gisteren... Maar dat verhaal is voor mijn volgende entry ;-).
Veel mensen vragen zich voortdurend af, wat ik gans de dag aan het doen ben als Li Jen op het werk zit. Om kort te antwoorden : veel en niets. Veel, omdat ik tijd te kort schiet om nog dingen te regelen die ik wil geregeld krijgen : mijn administratie van België, ons huishoudbudget hier, mijn online-fotoboeken die nog niet geupdate zijn, af en toe telefoons / msn / skype van vrienden / familie, studeren, surfen, schrijven,... en in de avond gewoon bij Li Jen zijn. Niets, omdat ik me soms afvraag of de dingen waar ik mee bezig ben al dan niet superficieel zijn. Kan alleen maar zeggen dat de lijst van de dingen die ik wil doen, alsmaar langer wordt. En dat ik bezig blijf. Hoewel ik soms ook dagen heb dat ik amper 'vooruitgang' boek in mijn leven als 'huisvrouw'. I suck being a housewife !! Maar begrijp me niet verkeerd. Ik ben redelijk graag binnen. Hoewel meesten mij al een extraverte en sociaal persoon kennen, ben ik hier wel graag binnen : mijn eigen cocoon !!

Deze week maandag, hebben we afgesproken met een vriendin uit San Mateo, Joy (haar heb ik ook onze Las Vegas 3-daagse gegeven, wat achteraf blijkt een gratis trip te zijn met 'verborgen agenda'). Zij is een Amerikaans-Chinese die we enkele jaren terug hebben leren kennen toen ze nog studeerde aan Berkeley / Stanford en in 2003 een tijdje in Leuven bij IMEC haar stage deed, het bedrijf waar Li Jen 6 jaar heeft gewerkt. Het was nog in de tijd dat we nog op ons mini appartement in Leuven aan de Tervuursestraat woonden, zo mini dat we voor onze etentjes altijd enkele meubels in de mini-slaapkamer moesten proppen, zodat we zeker met 10 à 13 man binnen konden. Dat waren toch gezellige tijden toen ;-). Het appartement waar wij nu in wonen, is zeker 3x zo groot als toen. En ons huisje in Kessel-Lo nog meer natuurlijk. Hmmm... ik vraag me af wat voor mensen er nu in ons huis wonen.

Dus, we hadden maandag afgesproken om na haar werk eventjes in Menlo Park samen te dineren in een 'Europese' brasserie. Het was fijn haar terug te zien. Haar ook ondertussen wat advies gevraagd rond praktische dingen over het leven hier in de Bay Area.
Onlangs heeft ze een nieuwe donkerblauwe Honda Civic gekocht, na uitgebreid te hebben geresearched op het internet. Al heeft ze praktisch heel haar leven in de US gewoond en 'moet' je quasi altijd onderhandelen over de prijs van een wagen, ze heeft gewoon de dealer met de laagste prijs opgezocht, en daarmee uit ! Heeft zich niet laten verleiden door de 1-urenlange verkooppraat van de dealer voor extra snufjes, en dat voor een Amerikaanse. Ze is toch altijd wel een bijzonder meisje geweest, bovendien heel intelligent en toch free-minded in denken.
Jammer genoeg was het voor zowel Li Jen als haar volgende dag 'werkdag', dus hebben we het niet te lang kunnen maken. Moesten we in België hebben afgesproken, zaten we zeker in 't STUK of in de Blauwe Kater met goeie pinten en jenevers, maar bij gebrek aan beter...

Hmmm... ja dat ga ik doen als ik terug in België ben : eens goed op café !!

De avonturen van de CLT-bende in het Koreaans

2008-01-16T14:37:00.000-08:00

Middag nu. Een kleine pauze met een schijf homemade notenbrood met aubergine-hummus. Net klaar met mijn opstel Koreaans, vanavond weer met de fiets op pad. En deze keer heb ik genoeg cash op zak om me te verplaatsen ;).
Vorig weekend was om persoonlijke redenen een woelig weekend geweest, maar ondertussen heerst het dagelijks ritme over ons leven weer. Maar we denken nog altijd veel aan thuis, aan onze familie.
Bij gebrek aan inspiratie in de dialoogjes of teksten die ik voor de avondles moeten creëren, verzin ik altijd gesprekken of situaties tussen mensen die ik ken. Mijn naam in het Koreaans is 나 정 (na jeong) en die van Li Jen is 리 옌 (ri yen). Ondertussen heb ik meteen onze ganse CLT-bende mee vertaald en Willy 윌리 (wil li) en Yan 얀 (yan) vandaag in een dialoogje opgenomen. Volgende avonturen op het programma zijn deze van Alan 알렌 (al len), WK 와켄 (wa ken), PL 팡록 (pang rok), Joanna 조안나 (jo an na) en Ann 앤 (aen). Suggesties voor nieuwe verhalen en avonturen, roddels etc... zijn altijd welkom ;-).

Race tegen de tijd

2008-01-11T01:21:00.001-08:00

De tijd gaat sneller dan enkele maanden terug. Volgens mij is het een goed teken. Een teken dat ik hier naar mijn zin begin te krijgen, of beter, teken dat ik hier begin te wennen. Heb me voor het nieuwe jaar ook voorgenomen geen kostbare tijd meer te verliezen aan nutteloze dingen zoals over ons kamerbreed tapijt rollen, heimwee hebben naar België... gewoon elke dag een activititeit zoeken voor mezelf. Al is het maar studeren, administratie, lezen, schrijven, mailen, huishouden, true-or-false questions opstellen voor en beantwoorden van mijn vrienden ;-). Hilarisch, je leert op die manier weer veel grappige en onverwachte nieuwe dingen bij van je dierbaren.

Het is al weer voorbij middernacht. Ben op mijn brood aan het wachten. Gisteren brood vergeten te maken, waardoor Li Jen vandaag een slaatje heeft moeten eten met 1 miezerig sandwichje. Bad, bad housewife. Maar gisterenavond was ik nog helemaal in de weer van mijn ontmoeting met die ex-gevangene, bovendien pas om half 11 thuis, daarna nog laat avondeten en ja... vergeten...

Vandaag had ik mijn eerste 'beginning 3' les Koreaans. Zelfde uur, zelfde gebouw, maar een verdieping lager. Ik dacht aanvankelijk de fiets toch thuis te laten, omdat het een beetje vochtig buiten was. Meestal zorg ik ervoor dat ik een half uur op voorhand begin op te rommelen zodat ik me niet moet haasten naar de lightrail. Maar vandaag kwam ineens in mijn gedachten op dat ik geen geld meer had om de lightrail te nemen. SHIIIIT!!! Ben tot die constatie gekomen rond 16.50u terwijl ik de lightrail ging nemen van 17.23u vanuit Whisman.
Gisteren kwam ik eigenlijk tot diezelfde constatatie, maar had ik hier en daar op het appartement nog wat kleingeld bij mekaar gevonden - ja, ja, we laten ons geld overal slingeren ;-)) lucky me, yesterday. Toen had ik nog welgeteld 4,50$ en nog een paar 1 centjes. Genoeg om een ticket heen en weer te kopen voor 3,50$. Dus vandaag zat ik nog maar met 1$ - de vending machine accepteert geen bankkaarten. Beetje in paniek smeet ik alles in mijn rugzak, belde Li Jen op, eens horen of hij misschien een oplossing wist om snel aan 'cash' te geraken, kleedde mij om, fietske gepakt en rap rap naar de bank in downtown Mountain View gefietst.
Nu zijn er twee omstandigheden waarin ik helemaal gedesoriënteerd raak : ten eerste bij donker of schemerdonker, ten tweede als ik een beetje in paniek ben. Binnen ons woningcomplex vond ik ineens de uitgang niet meer naar de straat die mij richting downtown ging leiden. Na een hele detour van zeker 5 minuten lang - ondertussen was ik tegen mezelf luidop aan het mopperen - zag ik eindelijk het licht !! en volle vaart vooruit. Volgens mij was het al 17u toen ik het complex verliet. Om 17.17u stond ik aan de ATM van onze bank en haalde een snelle 40$ uit - djuu - de machine geeft alleen maar briefjes van 20$ en niets kleiner, terwijl de vending machine van de lightrail maximum teruggeeft op 10$. Dejuuu - dejuuu. Nu nog ergens mijn geld inwisselen.
Voelde me een beetje een half krankzinnige op de weg, volgens mij fiets ik redelijk gevaarlijk als ik voortdurend tegen mijzelf bezig ben, but who cares ;-). De rit van 17.19u vanuit downtown richting Milpitas kon ik al vergeten. Ondertussen deed mijn maag beetje zeer van al dat haasten, dus heb ik mijzelf rap getroost met een taro tapioca milk tea. Op 15 seconden klaar, meteen klein wisselgeld en voilà. Met drank in de hand naar lightrailstation gestapt. 17.30u. Nog 4 minuten om mijn ticket te kopen, mijn fiets in te klappen en mijn drankje op te drinken. Als ik vertel dat ik zelfs mijn superlekkere chewy tapioca-bolletjes op de bodem niet eens één voor één heb kunnen opzuigen en met veel hartzeer de vuilbak heb moeten inkieperen - in de lightrail mag je niet eten noch drinken - dan begrijp je dat ik echt nog nipt de latere trein heb kunnen halen. PFIEUW!! Dat was me dus een tocht !! Van passief in het appartement naar total rush. Weer zo'n typisch domme 'eltie' voorval waaruit we het volgende leren : voortaan leggen we een geldpotje aan met minstens 10$ erin voor noodgevallen ;-)).

De les van 'beginning 3' was niet wat ik me had voorgesteld. We zaten in een soort vergaderzaaltje met sjieke bordeaux leren bureuastoelen - dus zo voelt het om in een executive chair te zitten ;-) - en we waren in totaal maar met 3 : ik, Stacey en Andrew. Stacey heb ik vorige keer nog leren kennen met het educatief Koreaans etentje bij Tutti's. Vond haar meteen een hele toffe en sympathieke persoon. Driekwart Japans en kwart Koreaans. Zij is elektrotechnisch ingenieur - zoals Li Jen - en je kan je al voorstellen dat ze absoluut niet zomaar een doorsnee type vrouw is, echt een ingenieurstype vrouw, beetje manvrouw maar niet manwijf. Misschien daarom dat ik haar zo tof vind. Iemand die tegen een stootje kan en haar mannetje kan staan in een overwegend mannenwereld. Of zich tenminste zo moet voordoen.

Doet me aan mezelf denken, maar dan op de werf in de bouw. Heb altijd wel heel goed met de verschillende aannemers op een werf overweg gekund, gewoon omdat ik de mannen echt bewonder in het zwaar beroep dat zij uitoefenen. Het heeft geen zin om daar de 'betweterige architect' zeker als je nog zo jong bent - laat staan vrouw - uit te hangen, daar hebben ze echt ganshekel aan. Niet allemaal, maar toch velen zijn echte stielmannen die al jarenlang hun beroep met trots uitoefenen. Als je hen respecteert, respecteren ze jou ook. En dan luisteren ze ook naar suggesties en opmerkingen. Een huis bouwen, doe je samen.
Ik ken zelfs een aannemer die criminoloog was en die op zijn 35ste besloten heeft om in de bouw te stappen. Echt een hele fijne vent om mee samen te werken. Stiekem hoop ik dat hij onze verbouwing zal doen als wij terug naar België keren. Natuurlijk heb je de klant ook nog. Met dit laatste moet je gewoon geluk of ongeluk hebben. Eén ding heb ik alvast geleerd : nooit werken voor familie en zeker niet als je familie Chinezen zijn van de generatie van je ouders !! (Eigenlijk ben ik ook stiekem hiervoor naar de States gevlucht). Die laten je dus zelfs tot 2 jaar na de oplevering nog niet met rust !!!

Oke, dus even mijn frustraties laten varen over waarom ik blij ben tijdelijk niet meer in het beroep te zitten. Nu kom ik bij Andrew, de derde leerling van onze klas : volbloed 2de generatie Koreaan in Amerika en getrouwd met Koreaanse vrouw uit Korea. Hij is immobiliën-makelaar (niet bepaald de type personen die ik graag tegenkom in mijn leven, compleet andere beroepsethiek, voorlopig nog geen enkele goede ervaring gehad), keek heel vreemd op naar mij toen ik mezelf voorstelde als ex-architect, heden-huisvrouw. Kwam naar de les om zijn taal bij te schaven en vooral om te leren schrijven, maar sprak naar mijn horen wel vlot Koreaans.
We hadden een nieuwe leerkracht die de les meteen volledig in het Koreaans begon. SLIIIK. Stacey en ik keken elkaar vragend aan, alsof wij in het verkeerde niveau waren beland. Uiteindelijk begon het geratel te wennen en hier en daar pikten we woorden op waaruit we min of meer konden afleiden wat de leerkracht bedoelde. Een heel andere aanpak dan de vorige leerkracht, maar ben wel blij dat ik het mag meevolgen.

Op de terugweg naar huis, mist. Maar wel zalig gefietst op een verlaten Barber Lane in Milpitas, met muziek keiluid in mijn oren, alsof gans de baan van 'mij' was. Als je niet beter wist zou je denken dat ik op de fiets aan het headbangen was. Hmmm... het had wel iets, die desolate sfeer van de late avond. Geen ex-gevangene die mij lastigviel op het perron. Wel zat er een kerel op de lightrail die - zweer ik - zo goed als de dubbelganger van Rowan Atkinson kon zijn : diezelfde rare neus, bolle ogen en zeer afgelijnde en sprekende wenkbrauwen. Maar dan de licht-Indische versie van Rowan Atkinson. Heel stout van mij, bleef maar naar hem kijken en kon mijn lach bijna niet meer inhouden. Gelukkig stapte hij een paar haltes voor mij af :-)))

Liever naïef en goedgelovig dan achterdochtig en bang?

2008-01-09T23:36:00.000-08:00

Het tweede kwartaal avondles Koreaans is weer aangebroken. Ben weer volop bezig met studeren en tussendoor wat schrijven, mailen, lezen en online babbelen - dit laatste van tijd tot tijd dan. Dit gebeurt allemaal binnen de 90m² van ons appartement, zonder dat ik eigenlijk ook maar een stap buiten zet in de loop van de week... met uitzondering dan van mijn avondlessen.
Ik mag dan wel een vreemd soort van 'drempelvrees' hebben om alleen en doelloos naar buiten te komen om de American day of life te exploreren, maar eens ik een doel heb, dan vertrek ik gewoon zonder hierbij na te denken.
Dit tweede kwartaal zal ik zowel op woensdag- als donderdagavond les hebben. Omdat ik het niet zie zitten om 2x per week 2x per avond een half uur door donkere parkings naar de les te stappen, na een 45-minuten rit met de tram, heb ik een oplossing gevonden : ik neem mijn plooifiets mee. Aanvankelijk zag ik dit niet zo goed zitten, omdat het altijd weer openvouwen - fietsen naar de halte - dichtplooien - tram opsleuren - de tram terug af - wachten op de overstap naar andere tram - tram opsleuren - tram terug af - openvouwen - en nu het tofste gedeelte ZALIG fietsen gedurende 10 minuten - aankomen op school - dichtvouwen - trappen op naar de klas op de verdieping - gang door - neerleggen. Niet dat de fiets onoverkomelijk zwaar is, het is een kleine 12kg, het is gewoon een heel gedoe, maar bij gebrek aan beter transport, is dit momenteel de beste oplossing. Bovendien probeer ik het positieve ervan in te zien : ik kweek hier 2 dagen per week mijn armspieren met 12kg en bovendien is het weer goed voor de conditie.
Nadeel is wel dat je heel veel bekijks hebt, als je rondloopt met zo'n plooifiets. Sommige passagiers kijken raar op (of misschien lachen ze me gewoon vierkant uit?) en sommigen zijn gewoon nieuwsgierig. Het is een beetje als een vreemd uitziende hond uitlaten : ze beginnen er allerlei vragen (gewicht, prijs, waar?) over te stellen die ik geduldig probeer te beantwoorden. Een plooifiets rondsleuren is altijd een aanknopingspunt voor sociaal contact ;-).

De klas van 'beginning 2' is weer uitgebreid. Tof dat er nieuwe mensen bijkomen. We zitten voorlopig nog met 3 mensen uit de vorige klas 'beginning 1' : Jennii (het Viëtnamees meisje dat ooit Koreaanse filmster wil worden en dramatiek gevolgd heeft op uni), Sachin (die Indische kerel met sjieke bakkie) en ik. Nieuw in de klas : Peggy (een lesgeefster Engels in haar mid 40 die binnenkort naar Korea vertrekt om daar Engels les te geven, bovendien 2 jaar in Zaïre geleefd, zeer interessante vrouw met veel wereldwijsheid, ja ja een Amerikaanse met echt inhoud), Angela (een 100% Amerikaans-Koreaanse die al 10 jaar geen woord Koreaans heeft gesproken omdat haar Koreaanse ouders tegen haar Engels spreken, bankier), Eric (een jonge gast die wel 700 woorden in het Koreaans kent, maar geen zinnen kan vormen met die woorden, heb een licht vermoeden dat hij homo is, maar dat valt nog af te wachten) en last but not least Angie (een Chinees Cantonees die net als ik Hakka is en verloofd is met een Koreaan, bovendien heeft ze dezelfde achternaam als mij : 陳). Het belooft een zeer interessante mix aan nationaliteiten en achtergronden te worden...

Na de les kon ik gewoon op mijn gemak richting de tramhalte fietsen. Vorig semester, als ik geen rit kon krijgen via een klasgenoot, moest ik me altijd haasten waardoor ik maagpijn kreeg. Eens thuis kon ik meestal niets binnenkrijgen van eten.
Er was niemand aan de tramhalte enkel ik en mijn fietske. Belde naar Li Jen om de tijd te doden, maar ook uit veiligheid zodat hij weet dat er niets gebeurt terwijl ik alleen ben. MAAR DAN : Wat doe je als er een man uit het niets opduikt, op je af komt en jou de weg vraagt?
Een iele magere kerel, in zijn mid 40, onverzorgd grijs blond half lang haar, ruitjesachtige werkkleding en muts, jeans, wallen in de wangen en ogen, vroeg of ik wist hoe tot in San José te geraken met de wagen. Met Li Jen nog aan de lijn, heb ik hem beleefd gemeld dat ik eigenlijk niet van hier was en dat ik eigenlijk niet wist welke weg hij moest pakken. Maar ik wees hem wel in welke richting hij best bleef rijden. Blijkbaar was niet tevreden met het antwoord. Ondertussen heb ik de verbinding per ongeluk met Li Jen verbroken. "Oh wait, I have a map", het was er dus uit voor ik het door had. Samen keken we naar de kaart die ik bij had, omdat ik nogal de neiging heb om in het donker gedesoriënteerd te geraken, zeker toch voor deze eerste keer dat ik een alternatieve route per fiets ging proberen. Ik wees hem nog eens de richting naar San José en dat hij de snelweg gewoon onder de volgende brug kon pakken, maar dat ik niet wist waar de opritten zijn. Hij keek me beetje vragend aan : "Are you sure, 'cause I came from that direction. I actually came right out of jail and I don't want the cops to catch me driving". SLIK. Nog niet echt tot mij doorgedrongen grapte ik : "Oh really, then I shouldn't be talking to you right now then", waarop we allebei een beetje onnozel stonden te lachen. Ondertussen rinkelde mijn gsm. "I hear a baby crying", zei de man tegen mij. "Oh, no, it's my cellphone, my husband's calling", benadrukte ik. Stupid girl als ik ben, heb ik mijn gsm laten verder rinkelen, omdat de kerel maar vragen bleef stellen. "What do you do on yourself that late out in the night?", "Are you just visiting?" Ik antwoordde geduldig en eerlijk en ondertussen bleef de 'baby in mijn handtas huilen'. Uiteindelijk bedankte hij me een paar keer heel vriendelijk en ik dacht dat ik van hem af was, maar toen vroeg hij me om een vuurtje, maar ik zei dat ik niet rookte. "You know, healthy people, hein! " Hij bedankte me nog eens voor mijn hulp, maar ging nog niet weg. "Should I buy a day pass to San José? ", waarop ik hem vriendelijk adviseerde om gewoon een single ticket te kopen omdat een day pass veel duurder is en binnen 2 uur op middernacht toch ging vervallen. Nog hem de tram uitgelegd die hij moest pakken en dan plots SAVED BY THE LIGHTRAIL : ik verontschuldigde me dat ik door moest en stapte op de tram. Li Jen belde ondertussen voor de 5de keer en ik nam op. Hij was beetje kwaad omdat ik heel de tijd niet had opgenomen. Eigenlijk drong het toen pas tot me door hoe ongerust ik hem had gemaakt, zonder het zo bedoeld te hebben, zonder bewust niet op te nemen. Ik was gewoon zo druk met die kerel bezig omdat hij maar vragen bleef stellen. Nooit meer neerleggen dus. Voortaan gewoon de gsm aanlaten, zelfs al was ik met iemand aan het praten, je weet maar nooit.

Nu vraag ik mijzelf af of ik er goed aan heb gedaan om een onbekende te helpen, al zag hij er een beetje guur uit en bleek uit de gevangenis te komen. Ben ik te goedgelovig wat mensen betreft of moet ik voortaan wat achterdochtiger zijn? Of heb ik mijzelf in een bijna kidnap-scenario gewerkt door weet ik veel wat voor misdadiger, psychopaat, of was hij maar een gewone 'driving under influence' overtreder? Heb ik mijzelf in potentieel gevaar gebracht, ook omdat er niemand anders meer op het perron was? Had ik hem moeten negeren? We zijn tenslotte in Silicon Valley en niet Los Angeles.
Het vreemde is dat ik op het moment helemaal op mijn gemak was, zelfs na zijn 'gevangenis' verhaal. Pas achteraf besefte ik dat ik mogelijk beetje onvoorzichtig was geweest. Maar toch, moeten we altijd zo achterdochtig leven t.o.v. andere mensen? Zijn we niet allemaal vlees en bloed? Heeft niet ieder een behoefte aan een normaal menselijk gesprek? Aan hulp zonder gefronste wenkbrauwen? Aan een beetje menselijkheid? Ik vraag het me nog altijd af...
Laat het toch maar een les wezen voor mijzelf : NOOIT meer mijn echtgenoot zo onnodig ongerust maken!! Hij was zich al aan het inbeelden dat hij '911' moest bellen, als ik na lange tijd niet meer zou reageren. Laten we maar geloven dat hij geen kwaad bedoelde, die man. En dat ik geluk heb gehad. Maar het is weer 'typisch' een gebeurtenis voor mij, alsof het op mijn voorhoofd staat geschreven : "Ask me anything, I will help you the best I can."... Ook al is het van mijn kant goed bedoeld, ik moet in het achterhoofd houden dat het niet altijd wederzijds zal zijn en dat ik me op die manier ongewild in problemen kan werken...

Morgen weer een nieuwe avondles. Als die kerel morgen daar nog eens staat, zal ik me pas zorgen beginnen maken ;-))

Lucky vibes

2008-01-08T18:14:00.001-08:00

Even voor 18h werd ik opgebeld door een onbekend nummer... Een vrouw aan de andere kant van de lijn vroeg of dit het nummer van 'Choi Li Jen' was en ik bevestigde dat ze aan het juiste adres was... 'Congratulations.... you just won a 3-day trip to Las Vegas, tickets and hotel all inclusive'... Kon mijn oren niet geloven !! We hadden een of andere tombola gewonnen als gevolg van mijn 'geloof' dat we ooit wel in de prijzen zullen vallen voor een nieuwe wagen in de States en daarbij de vorige maanden minstens 1x per maand wel eens een briefje invul bij een of andere gratis kansspel in de buurt van een mall of festiviteit. Li Jen lacht mij hier altijd vierkant bij uit, maar bij deze dus.... :-))

Het verhaal is nog niet gedaan. Met de madam aan de lijn nog een keertje al onze gegevens gecheckt (o.a. ook of ons jaarlijks inkomen boven xxK zit - volgens mij discrimineren zij mensen met laag inkomen in die loterij) en mij gevraagd of ik met Li Jen zo snel mogelijk tot San José kon komen om de tickets af te halen en een datum te boeken... Heb ik ergens laten vallen dat wij geen auto hebben, waaruit zij ineens vroeg of wij US-citizens waren. De euforie voorbij heb ik dit jammer genoeg niet kunnen bevestigen en zag ik de geldmachines en neonlichtjes aan mij voorbijvliegen... SNIF... maar we zouden wel een troostprijs krijgen binnenkort als er nog eens een loterij / wedstrijd plaatsvindt voor ook non-US-citizens, zonder hieraan nog eens mee te doen. Maar wanneer dat zou zijn... beats me !!!
Gelukkig is de prijs niet zomaar vervlogen, want ze zei dat ik de prijs eventueel kan doorgeven aan vrienden die wel US-citizens zijn. Dus heb ik maar rap gebeld naar een vriendin die in San Mateo zit. Hoewel die vriendin wel sceptisch was, zag ze dit wel zitten en heb ik alle gegevens doorgegeven om de prijs te claimen. Ze stelde voor dat ik eventueel wel met haar naar Las Vegas kon gaan, zonder Li Jen dan, als zij de prijs claimt :-) We zullen wel zien.
En dat allemaal gebeurd op minder dan een half uur tijd. Ondertussen is Li Jen al terug thuisgekomen, heb ik hem van het 'goede' nieuws met staartje op de hoogte gebracht, en ben ik op volle toeren live verslag aan het uitbrengen.

Goh, noem het een voorgevoel, ook al zijn we de prijs misgelopen door onze 'alien' status, toch vind ik dat we veel geluk hebben. Al geven we het geluk nu even door. En zo is de week hier ook begonnen, met een vibe van 'geluk'. Verschillende kleine dingen die deze week niets dan goed nieuws brachten, onverwachte leuke wendingen. Voel me op dit moment echt wel gezegend :-)).

Road trip South California V

2008-01-06T21:14:00.000-08:00

Dag 5 : maandag, Oudejaarsdag 2007

Coronado
Aan de overkant van de baai van San Diego, ligt het schiereiland Coronado dat via een smalle strip land met vasteland verbonden is. In de ochtend daar eventjes lekker rondgehangen op z'n 'lazy Sunday's' met twee bekers koffie en uitzicht naar de skyline van San Diego. Een deel van dit eiland is niet toegankelijk omdat het US militair grondgebied is, verder een paar golfterreinen en het resort van luxehotel 'Hotel del Coronado'

Balboa Park
Een van de niet te missen bezienswaardigheden in San Diego is het Balbao Park : het cultureel centrum van de stad in een groene omgeving met verschillende musea, expo- en concertzalen, ja en zelfs een zoo. Omdat we een idee wilden krijgen van hoe groot het park was, dachten we een 'toeristentreintje' te pakken. Blijkt dat het 'toeristentreintje' eigenlijk maar voor peuters + ouders bedoeld was en maakte het niet meer dan een 8-vormige route in nog geen 4 minuten. Een beetje te impulsief geweest :-).

Gelukkig Nieuwjaar België
Niet dat we die dag zelf elk minuut gepland hadden, maar het kwam gewoon zo uit dat we tegen de late middag terug naar ons motel gingen om onze wagen achter te laten. En uitgerekend om 15h waren we terug in onze kamer, net op tijd om onze familie in België een belletje te geven voor het Nieuwjaar.

Naar Tijuana (Mexico)
Na onze eerste nieuwjaarswensen van de dag, namen de we tram richting San Ysidro, het laatste stadje voor de grensovergang naar Mexico. In de tram zaten slechts een aantal toeristen als wij, de meesten waren Mexicaans of Spaanstalig. Aan de eindhalte volgende we de massa richting de 'grijze zone' tussen de twee landen. Een zigzaghelling leidde ons naar de brug over de autosnelweg waar we de wachtende rijen auto's aan de grensposten konden waarnemen. In de verte zagen we de contouren van Tijuana, grootste stad van Baja California in Mexico. De grensovergang naar Mexico verliep zonder problemen, of met andere woorden waren er geen controleposten voor het voetgangersverkeer richting Mexico. De fysieke grens tussen USA en Mexico waren de ijzeren hekken met draaipoorten die maar 1 persoon per keer in 1 richting doorlaten.

Voorbij de hekken waren we op Mexicaans grondgebied en werden we meteen aangesproken door meerdere taxi-chauffeurs. Een beetje verward hebben we ons maar laten leiden door een snuggere kerel die zijn taxi reeds startte terwijl Li Jen nog één been buiten had hangen en voor we konden onderhandelen over de prijs. Voor 7$ bracht hij ons naar de Avenida Revolucion, de toeristische hoofdstraat in Tijuana. Uiteraard waren we in het zak gezet, want hij maakte een aantal omwegen en bracht ons naar het achterste stuk van de hoofdstraat, zodat de rit wat langer duurde. In feite, ontdekten we later op de avond, lag de Avenida Revolucion op maar op 15 minuten wandelen van de grens. Voor hem was het gewoon zijn broodwinning, voor ons was het weer gemakkelijk transport.

Een sterke wind waaide door de straten van deze Mexicaanse stad en blies zand in onze ogen. We zijn in Mexico inderdaad : kleurrijke vervallen gevels, bultige straten, straatlawaai van stallingen en verkopers her en der. De economie teert hier volledig op het toerisme van zijn rijkere noorderbuur. Voor zonsondergang domineren restaurants en kleurrijke kraampjes met sombreros, burros en lederwaren het straatbeeld, na zonsondergang flikkerende neonlichten die het nachtleven inleiden met stripbars, clubs en mooie meisjes. 'Lokkers' aan verschillende bars probeerden zoveel mogelijk klanten te trekken om jaarovergang bij hen rijkelijk te vieren. 'TJ', zoals door Amerikanen genicknamed, is populair als uitgangsbuurt onder de jonge mensen omdat men hier mag drinken vanaf 18 jaar. 'TJ' stikt ook van de goedkopere tandartspraktijken en apothekers waar je zonder voorschrift aan medicijnen kan geraken. Dit is Mexico!

Voor oudejaarsdiner gaan eten in Tia Juana Tilly's : strawberry daiquiri, spicy chicken wings, 2 visgerechten en geen plaats meer voor dessert. Eten over de grens is dus een pak goedkoper en daarom niet minder slecht, integendeel, we hebben echt knoeften van vis geschoteld gekregen. Fantastisch avondmaal om het jaar af te sluiten !

Terug naar USA

Terwijl binnenraken in Mexico een makkie was, hadden we de terugweg naar de US een beetje onderschat. Een beetje overmoedig als we waren, wilden we de overtocht helemaal te voet doen in plaats van een taxi te pakken. Hoewel de route in ons hoofd geprent hadden, waren we er toch in geslaagd om even verdwaald te lopen in de donkere steegjes naast de hoofdstraat. Even waren opgeschrokken door een mager, oud vrouwtje in pyjama die ergens in de straat verdoken zat en ons kwaad begon te achtervolgen... en iets van 'PUTA' riep... We zijn maar weggerend in een reflex, hoewel een oud vrouwtje toch niet veel kan maken. Misschien hadden we gewoon wat geld kunnen geven...
Terug op de hoofdstraat beland, sloegen we een andere richting in en vonden meteen de wegwijzers die voetgangers richting USA leidden. De route kronkelde langs verlaten straten, bovendien was het soms donker en de sfeer spannender als we dachten. Hier en daar wel Mexicaanse politie te bespeuren.

De brug over de snelweg en over de Tijuana River leidde ons naar de drukkere overgangspost waar het zicht van een McDonald's ons een vertrouwd gevoel gaf. Blijkbaar zijn er bewakingscamera's over het gehele traject om gesprekken op te vangen van eventuele criminele of terroristische activiteiten. Eens het grenspostgebouw binnen, werden we lichtjes ondervraagd, toonden we ons visum, werd onze bagage gescand EN we were safe to enter ! We hadden eigenlijk vooral schrik dat we de US niet meer zouden binnenraken met ons visum. En achteraf bekeken, hadden we die avond beter de taxi gepakt en overdag te voet gekomen. Ach ja, je leert maar uit je onwetendheid he? Dit was toch de spannendste grensovergang ooit !

Clubbing in San Diego
Wat doe je op jaarovergang in een grootstad als San Diego? Uitgaan in een trendy club natuurlijk. Tegen een uur of 22h bevonden we ons tussen het krioelende schoon volk van San Diego, allemaal op zoek naar een plek om Oud naar Nieuw door te brengen. De meest trendy clubs werken met een gastenlijst waar je lang op voorhand moet geboekt hebben om binnen te mogen of vragen een dure entree. De rijweg was een drukte van jewelste van overstekende personen en voor de gelegenheid naar boven gehaalde fietstaxi's. Het verkeer werd volledig geregeld door 'menselijke' verkeersregelaars. Een paar mensen van Hare Krishna bracht ambiance in de straat met de beat van hun trommels en tamboerijntjes.
Eerst dachten we ons toevlucht te vinden in wat ons een alternatief café leek : Dick's Last Resort. Hoewel gratis inkom, hadden we geen zin om daar te blijven toen we de country-achtige live muziek hoorden en mannen met opgeblazen condoom op hun hoofd zagen rondlopen. Nee, voor een keer geen zin in een opgeblazen bruine kroeg ;-). Dan maar voor een keer betalen voor iets dat je toch maar één keer gaat meemaken hier. Uiteindelijk zijn we beland in 'Belo', de club die als enige tot later dan 2u openbleef. Reken er maar op dat we beiden duur inkom betaald hebben, om maar te zwijgen van het tarief van de dranken. Hoewel we meer liefhebbers zijn van goede stevige rock fuifnummers uit de studententijd of à la 'Petrol' in Antwerpen, hebben we ons voor die nacht toch goed geamuseerd op een soort van funky house.

De entourage : twee sexy schaarsgeklede danseresjes die voor de gelegenheid waren ingehuurd om naast de DJ's onafgebroken te shaken. Het publiek : de vrouwen waren allemaal redelijk opgetut en weinigen die geen hakken droegen van minder dan 10cm hoog, de mannen meestal in hemd en geklede broek. Petje af voor de madammen op hoge hakken, want ik heb het er niet voor over om zere voeten te krijgen. Ah ja, en grappige hoofddeksels zijn ook in met jaarovergang. Dansstijl : op z'n MTV's. Hier in USA dansen vrouwen en mannen in lepeltjeshouding waardoor je de indruk krijgt dat ze mekaar voortdurend staan op te vrijen - zowel in hip hop, R'nB als house. Khekhekhe, Li Jen was soms geshockeerd van sommige standjes. Slechts weinigen die apart dansten, zoals Li Jen en ik. Ach ja, we voelden ons dan ook een pak vrijer in bewegingsruimte op die manier. Naarmate de nacht vorderde, steeds meer plaats op de dansvloer en hier en daar toch nog mensen die hun eigen dansstijl hadden dan de doorsnee bodyshaker. Uithoudingsvermogen : god, we worden toch met de dag ouder en voelden dat we tegen een uur of 2 al uitgeteld waren. Maar omwille van de hoge inkom kregen we het niet over ons hart vroeger te vertrekken, dus volharding tot de laatste plaat. De boel stopte dan ook om 3u stipt. WE FINALLY MADE IT tot de allerlaatsten !!

San Diego - Los Angeles - Mountain View
De volgende dag was het tijd om in te pakken richting Mountain View. Vertrokken met een 22°C in San Diego, werd het frisser naarmate noordwaartser. Op de middag pitstop in Los Angeles gemaakt om te eten in Koreatown en wat boodschappen gedaan voor de komende week. De Mexicaanse portier aan het shoppingcenter gaf toe dat hij nog half sliep, toen wij hem vroegen hoeveel we de parkeermeters moesten betalen.
Van daaruit was de rit nog lang tot thuis, maar regelmatige pauzes aan tankstations en warme jumbo koffie in onze auto hield ons gaande tot we tegen een uur of 22h in ons appartement toekwamen. Onze roadtrip zat erop. Home sweet home back in Mountain View :-).

Road trip South California IV

2008-01-06T12:40:00.000-08:00

Dag 4 : zondag 30/12/2007

De dag begonnen met een stevig ontbijt... Het fijne aan ons motel was dat het in de ochtend gedurende 2u een kamer openstelt met koffie, thee, English muffins, bagels en de gewone Amerikaanse muffins. De meeste gasten doen aan 'take a way' en verorberen alles in hun kamer of je kon ook rustig op een klein grasperkje te midden van de parking van de ochtendzon genieten. Ja, er is zelfs een verwarmd zwembad in het motelcomplex.

We verlieten Palm Springs via de Interstate 10, richting het zuidoosten. Het was prachtig weer om te rijden en we passeerden een aantal op en top chique golfresorten vooraleer we de bewoonde wereld verlieten, dieper de Colorado-woestijn in. Op onze radio weerklonk een zeer passende 'Hotel California' van The Eagles... Hmmmm... subliem... right place, right time... Het lied vergezelde een zalig gevoel van vrijheid, blijheid en zorgeloosheid van ons dagelijks bestaan... Just the road and us.

Dead city in Colorado Desert

Van golfterreinen naar het dordere landschap van de woestijn, met hier een daar geïrrigeerde velden van palmboomplantages. De weg naar onze volgende bestemming liep ineens dood. Blijkbaar hadden we een afslag gemist die weer supergoed aangeduid stond... We dachten even aan Salton City te stoppen voor een 'koffietje' aan het water van de Salton Sea... Maar we wisten niet wat we zagen toen we daar eindelijk toekwamen.

Salton Sea is een zoutwatermeer met een wateroppervlakte op 65m onder de zeespiegel. Per ongeluk ontstaan in het begin van de 20ste a.g.v. een menselijke fout waardoor water van een irrigatiekanaal van de Colorado-rivier in deze diepe woestijnkom stroomde gedurende twee jaar. Restanten van pogingen in de jaren '50 om hier een recreatieoord van te maken zijn heden ten dage nog te bespeuren, wanneer we aankomen op de verlaten pieren en hier en daar een krot terugvinden wat ooit een 'motel' moest voorstellen. Omwille van het hoge zoutgehalte en vervuiling - zouter dan zeewater en immer versterkt door afvalwater en agrarische afvloeiingen - kunnen diertjes hier amper overleven. Op het strand liggen overal aangespoelde dode tilapia vissen en het water kleurt op sommige plaatsen troebel van de algen en bacteriën, om maar te zwijgen van de vreemde geur die hier rondhangt. Wat 'zand' op het strand lijkt, is in feite honderdduizenden verpulverde visgraten...

Een beetje van hetzelfde wat betreft de levendigheid van aanpalende 'stad' Salton City. Het krioelt hier van de straten compleet met naambordjes, bochten en aangelegde nutsvoorzieningen, maar bijna nergens huizen te bespeuren of toch wel enkele die te koop staan. Als je ooit betaalbaar wil wonen in California, dan is het hier wel.

Hier en daar lopen straten zonder enige reden 'dood' - zoals het met de visjes aan toe gaat. Het was echt wel hele vreemde en bijna spooky beleving om in dergelijke bijna dode woestijnstad rond te rijden. De sfeer was tikkel deprimerend. We waren dan ook blij dat we onze tocht westwaarts verder zetten langs Ocotillo Wells.

Hoewel we ons in volle woestijn begaven, hielden veel kampeerwagens hier stil. Het gebied off road is geëxploiteerd als crossterrein voor 4x4 en andere terreinwagens. Maffe mensen hier!! Het landschap was onbeschrijflijk : het bewijs van hoe de kracht van het water miljoenen jaren geleden diepe kloven in de zanderige ondergrond uitschuurde tot prachtige kloven à la Grand Canyon.

Anza-Borrego Desert State Park

We kwamen redelijk laat in de namiddag aan in het park, maar we hadden nog 3 uur tijd voor zonsondergang om een wandeling te maken, op zoek naar een verborgen oase. Het was een aangename wandeling tussen de verschillende woestijnvegetatie en rood-bruine rotsen van het gebergte. We volgden waarvan we vermoedden een voormalige bedding van een stroom te zijn geweest. Soms was het even een andere weg zoeken om tot voorbij enkel hoge steenformaties te geraken, aangezien we geen echte rotsklimmers zijn.

Toen we na een tijdje de eerste palmboom zagen opduiken, wisten we dat de oase nabij was : kabbelend water, groene dekens van mos, een dicht palmbomenbos rond een poel.

Het leek wel een droom. In dit surrealistisch groen decor hebben we onze bageltjes opgegeten, om daarna terug af te dalen langs een alternatieve route. De zon begon te verdwijnen achter te bergen, dus we moesten ons haasten om voor het donker terug beneden te geraken.

Daar aangekomen, hadden de meeste caravans hun lichten al aan. De meeste parken hier zijn heel goed uitgerust van kampeerplaatsen met minimale sanitaire voorzieningen. Volgende keer denken we er misschien aan met een trailerke te reizen of een tent mee te nemen. Met het overwegend mooi weer hier, kan het niet tegenvallen. Niets zou prachtiger zijn dan een nacht in volle woestijn doorbrengen onder een heldere sterrenhemel. In het donker hebben we nog rap een slaatje opgegeten die we onderweg nog hadden gekocht.

Op weg naar San Diego
Het nadeel van in de winter te reizen is dat het vanaf 17h al redelijk snel donker wordt. En heel vroeg opstaan is niet aan ons besteed. Gelukkig hebben we de langste nacht al achter de rug gehad en werden de dagen langer en langer... Beetje overdreven optimisme, want op zo'n korte termijn was er voorlopig niets van te merken ;-). We zorgen er gewoon voor dat we de bezienswaardigheden voor zonsondergang doen en daarna rijden we aan een stuk door.
De weg vanuit het park naar de hoofdweg was een 1-baansvak in beide richtingen, kronkelig en onverlicht. Van tijd tot tijd moesten we aan de kant gaan staan om voorbijstekende wagens door te laten. De lichten van de wagen gedoofd, hebben we even in het donker naar de sterrenhemel staan staren. Nooit in ons leven hebben we zoveel sterren bij elkaar gezien, zodanig veel dat we even de Poolster niet meer vonden. Hmmm... we voelden ons ineens zo heel klein en onbeduidend... en gelukkig. Heel onze trip die laatste dagen heeft ons nog meer doen beseffen wat voor grotere krachten er boven en onder ons mensen werkzaam zijn. Het is fijn om onbeduidend te zijn. Je relativeert veel dingen en beseft dat wij eigenlijk maar een fractie uitmaken van heel dit leven op aarde en daarbuiten.

San Diego

Aangekomen in San Diego hebben we een motel gevonden op loopafstand van downtown. De prijzen rond het einde van het jaar liggen wat hoger dan verwacht, maar zijn nog schappelijk. Je kan hier overal van luxueus tot crappy overnachten, maar meestal willen we daar niet teveel geld aan uitgeven. Meestal geven het meest geld uit aan ETEN :-)). Zelfs ons huwelijksreis vorig jaar was voornamelijk 'on the road' in motels, met uitzondering van één nacht in een 5-sterren spa-resort in Paihia (New Zealand). Het was een hele fijne en eenmalige herinnering aan dergelijke overbodige luxe, aangezien het toch ook onze honeymoon was, khekhe.

San Diego is de meest zuidelijke grootstad in California, gesitueerd tegen de Mexicaanse grens en op LA na de grootste stad in deze staat. In tegenstelling tot Los Angeles, is downtown een levendig centrum van menselijke activiteit, vooral in het Gaslamp Quarter. Het was aangenaam strollen tussen de trendy caféetjes en restaurants van de hoofdstraat. De uitgelaten sfeer van 'bijna Nieuwjaar' hing in de lucht. Beetje moe van onze dagtrip, hebben we onze eerste buitenshuis pasta in de States gegeten in een American diner. Zoals wel verwacht, was het eten weer heel bevredigend.

Road trip South California III

2008-01-05T16:30:00.001-08:00

... van het momentane noodweer terug naar het zonnige South California van een week geleden ...

Dag 3 : zaterdag 29/12/2007

Palm Springs & Discovery Channel
We zijn in Palm Springs beland als uitvalsbasis voor onze dagtrip naar Joshua Tree National Park. De nacht van vrijdag op zaterdag ben ik tot 3u in onze motelkamer opgebleven. Niet echt de verstandigste voorbereiding op een zware dagtocht volgende dag.
Maar je kan het me niet kwalijk nemen als je het volgende hebt gelezen : de ontdekking van 'Man vs. Wild' op Discovery Channel waarin een cameraploeg de survivaltochten van prof avonturier Bear Grylls op de voet volgt. Moest nu wel lukken dat er net een episode bezig was over survival in de Sahara-woestijn, op het moment dat we de volgende dag in de - zij het niet zo'n onherbergzame - woestijn gingen hiken.
Helemaal gefascineerd door zijn moed en kennis van verschillende overlevingstechnieken, bleef ik aan het scherm gekluisterd, terwijl Li Jen al lang in dromenland was. Een korte samenvatting van wat er allemaal gedemonstreerd werd : (1) op een T-shirt plassen om als natte hoofddoek te fungeren tegen de dodelijke hitte, (2) diezelfde T-shirt gebruiken om uit diepliggend vochtig zand water te onttrekken, (3) rauwe schorpioenen en spinnen eten voor voldoende proteïnen, (4) hoe jezelf uit drijfzand redden, (5) de buik van een dode kameel opensnijden, het vacht stropen om als deken te laten fungeren, ingewanden en brol eruit halen zodat je in het karkas kan kruipen als schuil- en slaapplaats gebruiken tegen zandstormen en de koude nachten in de woestijn, het vlees kan je roosteren als diner :-), (6) water onttrekken uit dezelfde kameel door de bulten open te snijden voor vers water of bij gebrek aan beter, de darmen opensnijden en al het verteerd voedsel bij mekaar verzamelen, het pakketje bij mekaar knijpen om de lekkere juicy verteringssappen op te vangen (dat was echt wel de max!!), (7) tijdens een ontmoeting met de berbers kreeg hij rauwe geitentestikel als delicatesse aangeboden die hij beleefd opkauwde (bweeek !!).
Fascinerend allemaal, maar niet zo smakelijk, dus ik hoop dat niemand deze paragraaf aan het lezen is net na een rijkelijke maaltijd, hehehe.

Joshua Tree National Park
Voor onze dayhike hadden we gelukkig niet die survivalskills van hierboven nodig. Na een stevig ontbijt de grote weg op naar onze bestemming van de dag. We passeerden enkele velden bezaaid met wel duizenden windturbines die de regio van Caochella Valley van elektriciteit voorziet. Het was een machtig zicht om zoveel windturbines bij mekaar te zien. Groene energie !

Rondom ons alleen maar wijde vlakte, zon, zand en gebergten. De ingang van het National Park bevond zich op een uur rijden van Palm Springs en ondertussen passeerden we kleine woestijndorpen / -steden als Morongo Valley en Yucca Valley waar enkele tekenen van beschaving te bespeuren valt.

Aangekomen in het visitor center hebben we meteen een jaarpas aangeschaft dat ons 1 jaar lang toegang verschaft tot alle nationale parken in de US en dat voor slechts 80$ ! De weercondities van de dag waren gunstig : geen extreme weersomstandigheden en niet te heet. Wel raadden ze ons aan om zeker een 1 gallon (bijna 4 L) water per persoon per dag te drinken in de woestijn... zoniet bestaat er gevaar voor dehydratatie. De lucht is uitermate droog in de woestijn en je verliest meer water dan je zou vermoeden : je merkt amper dat je zweet omdat het vocht direct in de lucht verdampt door de extreme droogte. In de Sahara verliest een persoon gemiddeld 1 L vocht per uur. Nu Joshua Tree NP is niet de Sahara en het was bovendien hartje winter, maar aangenaam warm om zonder jas rond te wandelen.

Joshua Tree National Park - genoemd naar gelijknamige boom die daar overal groeit - is echt een aanrader voor iedereen die ooit in de buurten van LA komt en misschien van daaruit richting Nevada (Las Vegas!!) trekt. Als je tenminste van hiking of natuur houdt. Of je kan er ook gewoon met de wagen doorheen rijden, maar dan mis je wel de mooiste uitzichten over het gebied die je meestal te voet moet bereiken.

Gesitueerd in de overgangszone van de hoger gelegen noordelijke Mojave Desert en de lager gelegen zuidelijke Colorado Desert, biedt het park interessante wandelroutes doorheen beide ecosystemen. Op de foto hieronder zie je de vlakte van de Caochella Valley (begin Colorado Desert) getrokken vanuit een top van de Little San Bernardino Mountains. De vage horizontaal lopende lijn in die vlakte is de San Andreas-breuk.

Omdat we maar een dag konden spenderen in het park, hebben we gekozen voor een 5-uren wandelroute, op zoek naar een oude vervallen GOUDMIJN !! Yeah, hier zitten we in het land van de gold diggers !!

Hoewel de weg vol prachtige gesteenten lag - sommigen fonkelden al wat meer dan de anderen - geen goud te bespeuren :-(. Maar het park is wel een schatkist aan allerlei minerale gesteenten die zo voor het rapen lagen. De verleiding was wel groot om ons elke keer te bukken voor een of andere roodkleurig kwarts-mineraal.
Tegen de valavond waren we terug aan onze wagen en het werd tijd om het park te verlaten voor het volledig donker werd. We namen de route richting het zuiden en mochten de overgang van Mojave naar Colorado geleidelijk meemaken met de ondergaande zon. Nog net voor het nachtdoek volledig viel, stopten we aan een plek vol cactussen. Daarna was het in het volledige duister de weg terugvinden richting Palm Springs.

Ruby's Diner
Na een dag van intense inspanning en dehydratatie - onze huid begon hier na een dag letterlijk te trekken en vervellen - kon een avondje echte Amerikaanse kost d'r wel door. Ruby's Diner is wat je noemt een echte Amerikaans familie-hamburgerrestaurant in een kitschy jaren '40-decor - de tijd voor McDonald's. Bij binnenkomst wordt je supervriendelijk onthaald door smiley-faced verklede bedienden met kapjes en schortjes, die je leiden naar een van de superblinkende knalrode zeteltjes. Hmmm... hier is de tijd stilgestaan als je omringd wordt met posters van antieke Coca-Colameisjes. We zijn begonnen met 'Spicy jalapeno cheese sticks', daarna Li Jen een 'bacon cheeseburger' met frietjes en voor mij een 'Ruby's apple, pecan & bleu cheese salad'. En om af te sluiten konden we niet weerstaan aan de wereldberoemde 'Ruby strawberry sundae'. Eigenlijk na een dagje gezond sporten toch echt wel superdecadent gegeten, maar wel erg lekker !! Shame, shame on us ;-))

Noodweer in California

2008-01-05T15:48:00.000-08:00

Begin van deze week nog stralende zon toen wij in San Diego zaten : op nieuwjaarsdag met 22°C, klare hemel en droog vertrokken richting Mountain View. Sinds donderdag is het weer hier helemaal gekeerd. Begon met enkele regenbuien zoals we in België wel wat vaker hebben, maar vanaf vrijdag is het hier met bakken beginnen regenen. Zo'n zware storm die je wel eens 1x per jaar in België meemaakt, maar hier... Het is uitzonderlijk dat je meer dan een week overvloedig stormweer voorspeld krijgt. En zeker omdat het voorbije jaar een van de droogste jaren ooit in California was. Bepaalde gebieden van California kwamen zonder stroom te zitten door afgerukte elektriciteitsdraden en het zuiden van California waarschuwt voor modderstromen in de gebieden die onlangs door de bosbranden getroffen zijn omdat de grond daar loszit.
Het resultaat bij ons in de buurt : overal afgerukte takken en bladeren, goten die blijven overlopen, de parking van ons appartementcomplex overal diepe plassen. De reinigingsdiensten gaan wel wat werk hebben met het opkuisen van dit alles.

Ik was gisteren gelukkig ganse dag thuis, maar Li Jen moest nog naar werk, niet met de fiets weliswaar maar met paraplu en bus. Terwijl hij op de bus stond te wachten, is zijn paraplu - en die van ons is een redelijk groot en stevig exemplaar - een keer of 10 binnenste buiten gekeerd door de felle rukwinden. Bovenaan bleef hij wel droog, maar tot aan zijn knieën was hij helemaal nat omdat de regen volgens hem bijna horizontaal viel.
Vandaag wat minder wind, maar wel terug regen, regen, regen. Net terug van onze wekelijkse boodschappen in San Antonio. Ik had mijn werfschoenen maar aangedaan, omdat die min of meer waterdicht zijn, maar zo nat zijn ze zelfs niet in België ooit geworden. Blij dat we terug binnen zitten. Een auto had wel handig geweest nu. Momenteel is het eventjes gestopt en de zon breekt een beetje door. Mijn voeten zijn lekker aan het opdrogen en opwarmen aan ons elektrisch kacheltje.
Hmmm... heel even had ik de indruk terug thuis in België te zijn ;-).

Road trip South California II

2008-01-04T13:53:00.001-08:00

Dag 2 : vrijdag 28/12/2007
Als ontbijt cornflakes met melk gegeten en een paar bagels. Ingepakt, uitgecheckt en Goleta achter ons gelaten richting Santa Barbara.

Als je 'Santa Barbara' hoort, rinkelt er misschien een belletje dat verwijst naar een of andere cheezy Amerikaanse feuilleton uit de jaren '80. Uit nieuwsgierigheid heb ik het maar opgezocht, want Li Jen was me al aan het uitlachen omdat hij dacht dat ik het verwarde met 'The Bold and The Beautiful'... En inderdaad... mijn geheugen heeft me niet in de steek gelaten : het IS een feuilleton. Zelf heb ik het nooit gevolgd, misschien en passant heb ik er wel naar gekeken als het ergens op stond. Ik herinner me dat de immer-schattige oma van een vriendin van mij in Nederland wel eens naar dergelijke feuilletons keek... Nu niet om de fans van dergelijke programma's te bekritiseren, maar je kan de o zo diepzinnigheid van zo'n serie al wel afleiden als zelfs een niet Nederlandstalig noch Engelstalig Chinees omaatje het wel en wee van de Amerikaanse upperclass kan volgen ;-)... blijkbaar speelt 'B&B' nog tot vandaag op de Amerikaanse schermen. Denk dat mijn moeder een paar jaar geleden ook zo'n bui heeft gehad om zoiets te volgen, maar gelukkig is ze zich tegenwoordig in patisserie en gebak aan het verdiepen.

Santa Barbara

De Santa Barbara die wij binnenreden is een verzorgde, mediterraans aandoende stad van voornamelijk laagbouw in witgepleisterde muren en rode terracotta pannen. Cabrillo Boulevard is de hoofdstraat met trendy winkels, koffiehuizen, bakkerijen, hotels in een decor van bloemen, arcades en fonteinen. Hier hadden we wel even het gevoel om ons even tussen de rijkere 'beau monde' van California te bevinden, ja zo een beetje zoals in de feuilletons. Santa Barbara is ook een studentenstad, zij het wel van studenten met een dikke portemonnee...
Maar zelfs in een dergelijk proper decor vind je op sommige hoeken daklozen en bedelaars... de mensen lopen er straal voorbij, alsof ze onzichtbaar zijn. Li Jen en ik zijn niet beter, wat dat betreft, met het verschil dat de straatmensen voor ons niet onzichtbaar zijn. Het is een beetje zoals de sfeer in Beverly Hills, Los Angeles : een frappant contrast tussen de opgekuiste rijkeren en de mensen van de straat als je door de 'bling bling' straten loopt... Het is een gevoel waarbij je absoluut niet met een goed geweten zal kunnen winkelen, laat staan in ons geval 'windowshopping'. Dus doen we dat ook niet en hebben we de pittoreske outdoor shopping malls Paseo Nuevo en El Paseo links laten liggen.

Op wandelafstand van de hoofdstraat bevindt zich het Presidio van Santa Barbara, een voormalig Spaans militair hoofdkwartier waarvan jammer genoeg maar enkele restanten van overblijven. Blijkbaar heeft de stad hier ooit - zonder rekening te houden met het bestaan van dit historisch monument - een typisch Amerikaans 'grid' stratenpatroon gesuperponeerd waarbij nu een aantal straten het voormalig hoofdkwartier doorsnijden. Ergens snap je dat toch niet : de Verenigde Staten bestaat op zich nog niet zo lang alsook de koloniale geschiedenis en bouwwerken van dit land, toch is men niet in staat de waarde van historische bouwwerken te waarderen. Gelukkig is sinds kort een deel van het monument heropgebouwd en gerestaureerd.

Op de middag Stearns Wharf en het strand van Santa Barbara bezocht. Omdat het die dag wat bewolkt was en met de winter lag het strand er een beetje verlaten bij. Hier en daar puilden wat gesteenten boven het zand uit. In de winter is het strand minder 'bepakt' door de sterkere winden en golven die het strandzand richting water meesleuren waardoor de onderliggende aardlagen tevoorschijn komen. De stranden liggen ook vol aangespoelde kelp : hier langs de kust zijn blijkbaar grote hoeveelheden 'kelpwouden' te vinden.

Kuierend op dit winterstrand, hebben we even aan de mensen thuis gedacht en een 'Gelukkig Nieuwjaar'-boodschap achtergelaten...

Na de middag even een bekertje koffie bijgetankt bij een van de vele koffiehuizen langs de hoofdstraat, waarop we richting de Mission van Santa Barbara vertrokken. Gesitueerd bovenop een heuvel, heb je hier een prachtig zicht op de stad en het water.

Braafjes onze inkom betaald, bovendien heb ik een 'Santa Barbara' medaillon aan de inkom gekocht : de patroonheilige van o.a. architecten...

Malibu

Voordat we verder landinwaarts gingen rijden, maakten we nog even een stop langs Malibu. Een beetje uitblazen op het strand waar enkele surfers zich in het koude water waagden. In de verte zagen we een paar donkere driehoekjes op en neer in het water bewegen en dichterbijkomen.... JAWS !!?!

Tot ons grote verrassing was het een school dolfijnen die voorbijtrokken richting de warmere waters van het zuiden. Enkele kwamen redelijk tot dicht tegen de kust om even met de golven te spelen om daarna hun koers verder zuidwaarts te zwemmen.
Malibu is net als Santa Monica een badplaats om 'u' tegen te zeggen. Tussen de villa's tegen de heuvels van Malibu probeerden de we nog wat restanten van de voorbije bosbranden te spotten, maar misschien was het al te donker om er iets van te zien.

Los Angeles : Mulholland Drive
Na Malibu sloegen we een weg in, de heuvel op die ons richting één van de beroemdste wegen van LA moest voeren : Mulholland Drive, ook wel bekend van de gelijknamige film van David Lynch. Het is in deze buurten dat de 'beau monde' en sommige celebs wonen : menig sjieke villa's - al dan niet 'gated' - zijn langs deze heuvelachtige en kronkelige wegen van de Santa Monica Mountains gebouwd. Het was al pikdonker toen we deze weg opreden - een beetje de spooky sfeer van de film simuleren - wat een hele uitdaging was omdat de weg zich in allerlei bochten wrong. Ergens bovenaan een heuveltop aangekomen, konden we van een prachtig nachtzicht over LA en suburbia genieten... Jammer dat de batterij van de camera het bijna begaf, maar we konden gelukkig nog enkel shots maken van dit adembenemend nachttafereel.

LA - Palm Springs
Via Mulholland Drive terug op Sunset Boulevard terechtgekomen voor een rap tussendoortje in de Quiznos, hoewel we hebben gezworen hier niet meer terug te komen, heb ik toch maar een klein champignonsoep besteld. De rit richting de 'low desert' ten oosten van LA verliep redelijk vlot met uitzondering van een kleine avondspits langs downtown LA. Het was bovendien vrijdagavond, voor velen het begin van een lang nieuwjaarsweekend. We verlieten LA via de Interstate 10 die de onderste staten van de USA van west tot oost verbindt. De hoeveelheid activiteit langs zo'n snelweg is niet te vergelijken met een snelweg in Europa : auto malls, fastfoodketens, shopping malls, casino's, flikkerende neon- en reclameborden soms van dergelijke proporties en 'bling bling' dat ze heuse kijkfiles door 'rubbernecking' veroorzaken. Naarmate we ons meer oostwaarts verplaatsten, nam de hoeveelheid lichtjes en bewoonde activiteiten geleidelijk af. De afrit alsook het stukje weg dat naar ons eindbestemming voerde, was zelfs pikdonker. Voor enkele mijlen lang hadden we echt het gevoel midden in 'no man's land' te rijden : we waren al in de woestijn. Maar al gauw spotten we licht in de verte en werden we onthaald door een rij - hoe kan het ook anders - verlichte palmbomen die ons veilig naar het laatste woestijnstad van formaat leidden : Palm Springs.

Road trip South California I

2008-01-03T17:23:00.001-08:00

Als er nog een reden mag zijn waarom we graag in California zouden zijn - buiten het overvloedig aanbod aan verse ingrediënten, het multicultureel karakter van de streek, het mooi weer - dan is het wel de prachtige natuur eens je buiten de bewoonde omgeving komt.
Hier hebben Li Jen en ik al de ganse tijd naar uitgekeken : een road trip naar nieuwe bestemmingen. Een planning hebben we eigenlijk niet echt opgesteld, wel dat we richting het zuiden wilden trekken.

Dag 1 : donderdag 27/12/2007
Vroeg opgestaan, rap wat ingepakt in onze koffer, voedsel voor onderweg bij elkaar geraapt, alles de auto in en HOP er vandoor gereden... Li Jen aan het stuur en ik als navigator human gps, roadmap van the USA in mijn hand.

San José - Monterey : Point Lobos State Reserve
Vanuit San José zijn we via Gilroy naar Monterey gereden. Ook al is Monterey naar schijnt een prachtige stad om even een stop te maken, we hebben deze stad eventjes links laten liggen omdat we dat eventueel een andere keer kunnen doen als we in de buurt zijn. Voorbij Monterey hebben we halt gehouden aan Point Lobos State Reserve om daar een korte wandeling gemaakt door een bos van montereycipressen richting de pacific ocean...

Point Lobos is dan nog maar één van de zovele regionale 'state' parken die California rijk is, om maar te zwijgen van de grotere 'national parks' die over gans het land verspreid zijn... Het is niet altijd even makkelijk om de juiste bewoording te vinden om de natuurpracht te beschrijven die je op dat ogenblik op een bepaalde plek ervaart; zelfs een foto is maar een fractie van die intense prachtige beleving van de wonderen der natuur... Maar, we hebben ons best gedaan om een paar mooie kiekjes te maken, in de hoop iedereen een beetje warm te maken om op zijn eigen manier een steentje bij te dragen voor de houdbaarheid van deze planeet... en natuurlijk om zelf ook op exploratie te gaan :-).

California Coastal Route 1
Vanuit Monterey hebben we "Route 1" genomen die helemaal langs de kust van California rijdt. Zonder twijfel is dit een van de mooiste routes in California om te exploreren : verlaten stranden, de grillige kustlijn gevormd door het kustgebergte, een kronkelende weg langsheen natuurreservaten, dunbevolkte dorpen, wildlife spotting, ... natuurpracht alom.

We hebben het grootste gedeelte van de weg in de late namiddag tot aan de valavond afgelegd, waardoor we de prachtige kleurveranderingen van land, water en lucht geleidelijk konden meemaken en vastleggen.

De meest aangename verrassing van de dag was toch wel toen we tegen valavond in Poit Piedras Blancas aankwamen : een kolonie van zeeolifanten die daar even hun winterstop hielden. Het was een hartverwarmend beeld ze daar gewoon met volle kolos lui op het strand te zien niksen, hier en daar een brullend geluid, enkele dieren die wel de moeite deden om zich 1m te verplaatsen en dan PLOEF terug met volle kolos op het strand neervleiend... grappige beesten :-)
Blijkbaar komen tegen de herfst de mannetjes daar aan het land om hun territorium t.o.v. elkaar af te bakenen en te vechten voor de meest dominante posities op het strand. Vanaf midden december komen de zwangere vrouwtjes aan land en voegen ze zich bij de 'sterkste' mannetjes en zoeken de veiligste plekken van het strand op om hun jongeren op de wereld te zetten en groot te brengen.

We zagen vooral volwassen zeeolifanten op het strand en een aantal kleinere zeeolifanten - vermoedelijk 1-jarige jongeren - maar voorlopig nog geen pasgeboren 'pups'. Daarvoor zouden we beter een maand later terugkomen... Maar het was toch een hele openbaring, dieren in het wild te zien in hun natuurlijke habitat.

Goleta
Na Piedras Blancas de rest van de kustlijn afgelegd tegen ondergaande zon tot aan Morrow Bay waarna het al snel donker werd. De timing was quasi perfect aangezien we dan terug landinwaarts moesten via San Luis Obispo om tot aan Santa Barbara te geraken. Tegen een uur of 21h kwamen we aan in Goleta, het stadje net voor Santa Barbara om daar een motel te zoeken. Altijd wel spannend om te reizen zonder echt een bestemming of zonder te weten waar je die avond gaat slapen. Maar eigenlijk voor een land als USA waar afstanden 'on the road' tot meer dan een dag kunnen duren, vind je zelfs tot in het kleinste dorp wel een of andere al dan niet louche 'inn' of 'motel' om de nacht door te brengen. Wij hebben er meteen ene gevonden in het hartje van Goleta : zoals bij de meeste kleinere steden is het centrum van alle activiteit een 'A12 Boomse Steenweg'-aandoende winkelbaan waar de plaatselijke bewoner zijn dagelijkse inkopen komt doen...

Op een of andere manier krijg ik altijd een 'droevig' gevoel als ik stop langs dergelijke 'snelweg'-commercialiteit : het gevoel van overal (omdat je dit overal tegenkomt in de States) en nergens te zitten (bij het gebrek aan een authentiek historisch centrum).
In een omgeving van baanwegcultuur, hoort baanwegvoedsel. Al wonen we reeds enkele maanden in de USA - de meesten onder onze vrienden vermoeden van ons dat we al kilo's zijn bijgekomen - we hebben die avond pas onze allereerste pizza-diner gegeten bij gebrek aan beter... Maar het was wel lekker ;-)...

Mobile freedom

2008-01-03T17:01:00.000-08:00

Vorige week woensdag hebben we hier voor de eerste keer een wagen gehuurd voor een week : een deftige spierwitte Toyota Corolla. Het gevoel van vrijheid na 3 maanden plezant sukkelen met ons plooifietskens en openbaar vervoer was onbeschrijflijk. Mobiel zijn in de States is echt wel een must ! Niet dat er hier niet gefietst wordt of zo, maar men kijkt hier al redelijk raar op als je zegt dat je alles te voet, te fiets of met het openbaar vervoer doet. Maar bij gebrek aan een rijbewijs hier, moet je toch flexibel en inventief zijn, niet?
Mijn leerkracht Koreaans moet er toch altijd bij vermelden als ze me aan nieuwe mensen voorstelt, dat ik van Europa ben en dat ik met het openbaar vervoer combi te voet naar haar avondlessen kom, waarbij ik een beetje in de grond zak van 'schaamte' als iedereen (lees : de Amerikaanse klasgenoten) 'oh waaauw, really' of zoiets verbazend uitslaakt... Ik voel me dan echt een 'alien' in de States. Ach ja. Voor een weekje dus gedaan met zo te voelen.
Die dag dan maar meteen alles gekocht wat we niet met het openbaar vervoer of fiets konden sleuren : alles wat groot en/of zwaar was. Eerst naar Ikea de rest van ontbrekende meubels voor ons appartement kopen, dan naar San Antonio shoppingcenter een klein tv'ke annex dvd-speler en pakken wc-papier genoeg om 3 maand mee rond te komen. Daarop naar Costco voor een voorraad van ontbijtgranen, gewone instant- en cupnoodles en vlees voor in de diepvries, ... je kan het allemaal niet zo gek bedenken. Het leek een beetje alsof we aan het hamsteren waren ;-)).

Tegen de avond gewoon alles in de living en de gang gedumpt, 1 week laten liggen, want de volgende dag zijn we vertrokken richting het zuiden van California...

Pre X'mas in San José en San Francisco

2008-01-02T12:20:00.000-08:00

Terug op vertrouwde post achter mijn oude laptop in ons appartement. Li Jen is al terug aan het werken. Ik kan maar niet wennen om te typen op de nieuwe laptop omwille van Qwerty i.p.v. Azerty - hoewel we dit wel kunnen oplossen door de instellingen van het keyboard te veranderen aangezien ik toch blind typ - maar dan een overgevoelige touchpad waardoor mijn cursor bij de minste beweging van mijn vingers - en volgens mij zonder touchpad aan te raken - helemaal naar de andere kant van het scherm vliegt of middenin een ander stukje tekst begint letters te vormen... volgens mij zijn we in het bezit van een nieuwe laptop met eerste generatie touchpad dat werkt met warmtesensor, khekhekhe.

Alle gekheid op een stokje, het nieuwe jaar is aan zijn tweede dag bezig en eigenlijk ben ik redelijk blij dat ik terug ben in een 'home sweet home' omgeving. Nooit gedacht dat ik Mountain View 'home sweet home' ging noemen, aangezien ik vaak met mijn gedachten elders zit, maar denk dat het eerder het gevoel van 'cocooning' is dat ik wel leuk vind na een tijdje hier op ons appartement. Aan het genieten van mijn eerste 'Celestial Seasonings' thee van het jaar, mijn favoriete merk van thee.... In België kocht ik dit merk altijd in de Essenza. Heb quasi alle smaken al eens geproefd (ja, ik heb iets met thee en smaken en tapioca bubbles) en hier in de US vind je de thee in praktisch in elk warenhuis en 'drug store' (>< 'koffiehuis' op zijn NL maar = 'drogisterij annex apotheek'). Zoveel indrukken en gedachten van het voorbije verlof te verwerken en jullie te vertellen, maar ik zal maar gewoon beginnen bij het begin. Eigenlijk hadden we geen idee wat we gingen doen met het verlof, want we hadden ook geen auto. Min of meer in een impuls hebben we besloten om toch maar eens het boekje van 'DMV' te bestuderen - met foto'ke van onze Arnie op de eerste pagina - en de theoretische test voor ons Californisch rijbewijs te gaan halen. Dus de week voor het verlof elke avond met ons tweetjes in onze Ikea 'Klippan' zetel geblokt, maar eigenlijk stellen de verkeersregels in California niet veel voor. Eén van de verkeersregels die ons toch wel is bijgebleven : "Do not shoot firearms on a highway of at traffic signs". LOL :-)))

En op vrijdag 21/12/2007, iets na de middag hebben we het allebei dus gehaald, waardoor we tijdelijk mobiel waren met een 'temporary license'. Die avond waren we nog met de bus richting San José gereden.
Onderweg eerst nog even gestopt bij 'Recycle Bookstore', gelijknamige boekenwinkel zoals in Campbell met een kat die daar rondloopt. Nog iets dat Li Jen en ik heel tof vinden hier is de aanwezigheid van een aantal hele grote boekwinkels voor tweedehandse boeken. Dat kan natuurlijk alleen maar als je in een land leeft waar 'massaconsumptie' gans de samenleving beheerst. Gelukkig zijn er ook mensen die bruikbare dingen recycleren, zoals boeken. Niets is zaliger dan rond te strollen in een omgeving van oude boeken - hmmm... de geur van boeken - en verbaasd te staan over de hoeveelheid van op papier opgeslagen kennis...
Heb daar een aantal originele basiswerken (eerste druk !!) van Francis Ching teruggevonden. Voor de niet-architecten onder ons : Francis Ching heeft een aantal boeken geschreven over de fundamenten van vorm en architectuur, waarvan de eerste edities volledig handgeschreven en handgeïllustreerd waren (geen foto's !). In de latere edities is de handgeschreven tekst vervangen door getypte tekst. Een basiswerk van onschatbare waarde voor spotprijs op de kop kunnen tikken :-)).
Het begin van de vakantie kon dus niet meer stuk. Om de goede mood van de dag te vieren, zijn we terechtgekomen in 'The Tandoori Oven', een soort fusion Indisch restaurant met reggae muziek op de achtergrond en bediend door jonge mensen met 'Tahiti-dreads' look :-). Beetje gekke combo he? Eten viel heel goed mee : lekker, hot 'n spicy !

De volgende dag hebben we het rustig aan gedaan. In de ochtend gewebcamd met de familie in België voor de verjaardagen van mijn schoonvader en schoonzus. Zoals altijd was er wel een probleem met de verbinding. Na menigmaal proberen hebben we gewoon met skype naar de vaste telefoon gebeld en eigenlijk iedereen wel aan de lijn gekregen, immer altijd hyper en schattige neefje en nichtje van Li Jen incluis !! Goh, eigenlijk missen we iedereen wel daar, zeker alle kleintjes die we niet meer geregeld zullen zien letterlijk 'opgroeien'...

Zondag 23/12/07 de trein richting San Francisco genomen, aan het station de metro / tram genomen richting Ocean Beach, een strand op enkele minuten rijden van deze metropolitane stad... Het was redelijk frisjes die dag, maar dat belette enkele surfers niet om de uitdaging met de golven aan te gaan, met hun thermopakjes aan. Dit is California inderdaad !

Daarna nog het Golden Gate Park doorgewandeld tot aan Haight Street (Gay Town) en van daaruit de tram gepakt richting Chinatown. Avondeten in Lucky Creation, een klein vegetarisch (boeddhistisch) Chinees restaurant - gewone goeie basic veggie kost met als hoogtepunt een vis gemaakt met TARO yum yum yum, ons laten verleiden door een ijsje voor bijna 4$ per bol en ook nog eens rondgewandeld in een downtown shoppingcentrum om de sfeer tussen de drukke Kerstshoppers op te snuiven.... en dat tot 21h in de avond.
Tegen 22h terug naar het station om de trein terug te pakken, maar bleken alle hekken van het station dicht te zijn... Buiten stonden nog een aantal mensen verontwaardigd te wachten, niet wetende dat de laatste trein op zondag blijkbaar om 21h vertrok... Dus stonden we daar, in de kou, zonder vervoer. We hadden nog gedacht met iemand eventueel een taxi te delen die in onze buurt zou wonen, maar uiteindelijk hebben we het maar opgegeven. Een taxi zelf nemen zou te zot zijn, want tot Silicon Valley vragen ze minstens 100$. Li Jen was niet zo happy, maar ik dacht, laten we anders maar gewoon in de stad blijven en een goedkoop hotelleke zoeken :-)). Een beetje onverwachte avontuur is ook wel fun he !! Uiteindelijk rond 23h een hotel gevonden in hartje Chinatown zelf. De man aan de balie lachte wel een beetje zo clandestien, alsof hij kon raden wat er tussen een jong koppel ging gebeuren dat ongepland een hotel binnenloopt, zonder bagage en slaapspullen. Omdat het al zo laat was, bood hij ons een grotere kamer tegen walk-in rate. "Very nice room with big bed", lachte hij tegen ons. HENTAI PERVERT ! Wat dacht hij wel dat we gingen doen he? We gingen gewoon wat tv-kijken en slapen, echt waar... En echt waar. Bovendien zijn we een deftig getrouwd koppel ;-))

Maandag 24/12/07
Nooit gedacht dat we op een maandag zouden wakker worden in een hotel, hartje Chinatown San Francisco. Toch was het zo. Goed uitgerust had Li Jen zich ondertussen neergelegd bij deze onverwachte wending en in de ochtend bij een drogisterij tandenborstel en -pasta gaan kopen en wat minimale verzorgingsproducten, terwijl ik ondertussen de planning maakte voor een extra dagje San Francisco. Hmmm.... de eerste zonnestralen schenen door de houten lamellen van de kamerhoge raamluiken met op de achtergrond het geluid en geroezemoes van een ontwakende Chinatown.
Ons ontbijt gaan halen in de 'Golden Gate Bakery', volgens vele insiders de beste Chinese bakker in San Francisco area. Netjes en geduldig in de rij - die tot buiten doorliep - wachten en een kwartiertje later was het onze beurt : 2 x 'low bho beng', 2 x 'daan dhat', 1 x 'bo lo baau' en 1 x 'gaa ley gok'. En dat allemaal ovenvers, vooral de 'daan dhat'. Hmmmm... DELICIOUS genoten hiervan op de Portmouth Square, een groot plein met Chinese pagode, klein speeltuintje, groen met bankjes waar de oudere generatie Chinezen van San Francisco daar hun dag komen slijten met Chinese schaak, poker of meditatie.

Het was even nostalgie voor mij, een warme nostalgie naar de tijd van mijn wijlen vader. Nu moeten jullie weten dat ik uit een bakkersfamilie kom : mijn grootouders langs vaders kant hadden een bakkerij in Sha Tau Kok, een klein dorpje in Hong Kong tegen de grens met China. In die tijd was dat dus zowat de enige bakkerij in dat dorp. Zowel mijn vader, mijn ooms en tantes hebben daar van kleins af in de bakkerij gewerkt. Maar vooral mijn vader en mijn oudste oom. Zoveel verhalen van mijn vader die ik me nog herinner hoe hij met liefde en passie praatte over de zoete broodjes die daar uit de oven van mijn grootouders kwamen. Zoveel verhalen over hoe hij soms school of een examen moest missen omdat hij terug naar de bakkerij werd geroepen om de deadline van de 'Mooncakes' te halen voor het 'Midherfstfestival'. En hoe mijn moeder uit het dorp Kuk Po (aan de overkant van het water) daar vaak broodjes kwam kopen (en hoe ze mekaar hebben leren kennen).
Ja, altijd als ik Chinese broodjes eet, moet ik aan mijn vader denken. Toen ik nog klein was hoe hij in ons restaurant in Merksem - als hij tijd had - terug de beroemde 'low bho beng' van hun bakkerij maakte... en de ovenwarme 'daan dhats'. Het recept van onze familie 'low bho beng' is al jarenlang familie-geheim en wordt van generatie tot generatie doorgegeven. Ik heb het nog altijd niet leren maken, maar mijn moeder is de laatste tijd weer hevig aan het experimenteren met Chinees gebak. Volgens mij is dat haar manier om aan onze vader te denken :-). Volgens mij heb ik ook die 'bakgekte' van hem overgeërfd, alsook de liefde voor zoetigheid, hoewel ik de laatste tijd eigenlijk niet veel desserts en gebak meer maak. Er zijn hier niet genoeg mensen om het allemaal op te eten, aangezien Li Jen niet echt een zoetbek is... Hint, hint...

Dus... na het hartverwarmend ontbijt, Chinatown uitgelopen richting Russian Hill : straten van bijna 45° leiden je tot een van de hoogste punten van San Francisco, waar je een prachtig zicht hebt op de Bay Bridge naar Oakland en Alcatraz. Ons niet vragen hoeveel het zou kosten om hier te wonen, maar het zicht van daaruit was prachtig.

Russian Hill verder afgelopen richting Maritiem Museum aan Fisherman's Wharf waar we een aantal oude schepen hebben bezocht en daarop richting Pier 39 waar we een colonie zeeleeuwen zonnend konden aantreffen. Het was echt wel een grappig zicht, al die diertjes drijvend op hun vlotje, lui, lekker in de late avondzon.

Happy 2008

2007-12-31T10:34:00.001-08:00

... Zoals de meesten onder jullie wel weten van ons, wij zijn absoluut geen 'kei' in het sturen van kaartjes en zeker niet rond Kerst en Nieuwjaar. Ooit hebben wij zelfs een poging gedaan om ze te schrijven, een week of zo voor Kerst, maar uit luiheid hebben we die weer laten liggen en vergeten, tot het volgende jaar zodat we sommigen konden verrassen met 2 kaartjes : ene van het voorbije jaar en ene van het volgende jaar :)

Alle clichés van de beste wensen hier nog op een rijtje, maar wel oprecht gemeend : voor iedereen een gezond en vooral gelukkig nieuwjaar gewenst. Hopen dat iedereen zijn goede voornemens realiseert (stoppen met roken (W.), beginnen trainen voor de marathon in april :-), een lief vinden,...) en dat jullie diepste wensen mogen uitkomen. Eén ding heb ik me al gerealiseerd nu wij hier in de States zijn beland : het is nooit te laat om je dromen na te jagen als het moment zich voor doet !

In ieder geval, voor jullie in België en Nederland is het nog een dikke 4 uur aftellen vooraleer de eerste champagne zal knallen, amuseer jullie nog goed! Bij ons is de dag maar net begonnen, ondertussen in San Diego beland. Ook al zijn we ver weg en onderweg, wij denken van tijd tot tijd toch terug aan de mensen van thuis...

Road trip South California : onderweg

2007-12-29T09:24:00.001-08:00

Goedemorgen allemaal vanuit Palm Springs, South California. We zijn gisterenavond hier beland in een motel waar we net een uitgebreid en vooral GRATIS ontbijt hebben mogen eten, op een bankje buiten in de vroege ochtendzond. We zitten in het gebied van de 'Low Desert' en trekken vandaag richting Yucca Valley en Twentynine Palms om een dag in 'Joshua Tree National Park' te wandelen.
Beetje weinig tijd om heel onze route uit te leggen, een uitgebreid verslag zal nog volgen. De route tot nu toe gevolgd is : Mountain View - San Jose - Monterey - via Pacific Highway naar - Santa Barbara - over Los Angeles naar - Palm Springs. Morgen zullen we verder zuidwaarts trekken richting San Diego, waar we waarschijnlijk Nieuwjaar zullen doorbrengen. Misschien vanavond wat uitgebreider verslag, nu rap inpakken voor onze dagtrip...

Post X'mas, pre N'year

2007-12-26T10:10:00.000-08:00

Begin van tweede kerstdag hier. Blij dat ik Kerstmis overleefd heb, grotendeels slapend in bed doorgebracht gisteren. Rond de middag opgestaan met zwaar hoofd van hier tot ginder, ontbijt gegeten en terug in bed gekropen tot 18u in de avond. Li Jen heeft zich voor de eerste keer in ons verblijf hier in de US, rustig zijn eigen dingen kunnen doen, zonder dat ik teveel rond hem hang. Het is tenslotte ook vakantie voor hem he :-)). Het vrouwke voelde zich al een pak beter tegen de avond en we hebben Kerstavond dan ook gewoon thuis gevierd of eigenlijk hebben we het niet gevierd en gedaan alsof het een dag was als een ander. Het enige bijzondere gisteren, was dat ik MANGOPUDDING heb gemaakt (ben ik iemand aan het jaloers maken ondertussen, whoehahaha) en die ik vanavond ga verorberen. De rest van de avond doorgebracht zoals anders : 'City Hunter' gekeken (lachen geblazen met pervert hentai Saeba Ryo, een van Li Jen's favoriete manga-helden uit de jaren '80) en daarna de rest van 'Winter Sonata'. Toegegeven, ik was eigenlijk niet zo'n echte fan van 'dramatische' Koreaanse series à la 'Autumn in my heart' waar om de vijf minuten droevige wendingen in gebeuren met gemiddeld 50% huilbuien tijdens een episode.... maar 'Winter Sonata' van dezelfde regisseur heeft me toch wel gepakt.

Ondertussen is Li Jen net terug van Hertz : we hebben voor een week een wagentje gehuurd nu we ons voorlopig Californisch rijbewijs hebben en gaan vandaag eerst en vooral 'grote aankopen' doen met de wagen, zodat we niet meer voor de komende maanden alles per openbaar vervoer of fiets moeten sleuren. Jippie hey !!! De rest van de week is nog niet echt gepland, maar het ziet er naar uit dat we richting Zuid-California gaan trekken en misschien Nieuwjaar ergens in een woestijn, onder de sterren? Wie weet...

Merry X'mas

2007-12-25T05:01:00.000-08:00

Lieve familie en vrienden. Mijn 'state of mind' is niet te beschrijven op dit ogenblik. Het is ondertussen al 5u in de ochtend en ik kan de slaap niet vatten in deze 5 uur jonge Kerstochtend. Kan alleen maar zeggen : ik mis jullie verschrikkelijk, zeker in zo'n tijden. Maar ik beloof, als alles goed gaat, ben ik tegen maart weer even terug in België. Tijd om pinten te pakken en een goede babbel en shake :-)).
Merry X'mas, en koester de dierbaren dichtbij je !!