Wauw! Alweer een nieuwe week. Een vriend van ons in België heeft een oproep gedaan om mee te doen aan de Antwerp Aflossingsmarathon in april volgend jaar, waarop een aantal enthousiaste vrienden van ons gereageerd hebben. Sigh. Heb echt wel zin om mee te doen, maar zit nog altijd aan de andere kant van de Oceaan. Niet dat ik sportief ben aangelegd. Zeg al honderd keren tegen mijzelf om een keer een baantje te gaan zwemmen in het zwembad van het complex, of een keertje aan fitness te doen, aangezien dat mee in de huurprijs van het appartement is inbegrepen. Eigenlijk zou ik wat meer aan sport moeten doen, maar ik geraak mij luie stoel niet uit, met uitzondering van uren en uren te stappen en wat rond te fietsen op onze plooifiets. Mijn vingers zijn ondertussen wel getraind om ellenlange mails en blogtekst te schrijven. Dat is toch ook 'exercising', niet ;-p.
Vorig weekend was terug een rustig weekend geweest. Zaterdag de gewoonlijke boodschappen voor ons huishouden en ook een STOFZUIGER gekocht !! Yippie hey ! Eindelijk een keertje ons tapijt ontdoen van het pluis dat zich een beetje overal aan het opstapelen is. En zondag hebben we een lazy Sunday gedaan in downtown Palo Alto en Shopping center. Beetje rondgekuierd onder een voor deze periode van het jaar toch wel aangenaam warme najaarszon. Niets gekocht maar wel een hele grote boekenwinkel gevonden en daar wat rondgeneusd in de reis- en kookboeken. Hmmmm... Li Jen en ik dromen ervan om nog naar zoveel plekken op deze wereld te gaan... Tja, wie niet he?
Deze week belooft toch een iets interessantere week te worden dan anders. Woensdag is er geen avondles en donderdag is het Thanksgiving in de US. Li Jen heeft dan vanaf donderdag verlengd weekend. We plannen een korte city trip naar Los Angeles, benieuwd hoe het daar gaat zijn. Waarschijnlijk een stukje warmer dan hier.
En volgende week komt een expat vriend van ons vanuit de Eastcoast overvliegen voor een weekje werk in Sunnyvale, dus gaan we zeker afspreken. Ik kijk er echt naar uit om terug met iemand af te spreken, 'op café' gaan, hoewel hij beweert dat dit niet echt bestaat in de States. En zoals het er nu uitziet, zal ik waarschijnlijk rond Pasen voor een week terug naar België komen.
Allemaal nieuwe vooruitzichten waar ik echt naar uitkijk. En ondertussen heb ik nog altijd mijn dagelijkse absurde obsessies op het internet - want nog geen tv, passie voor een nieuwe taal en mijn opruimwoede die ik straks ga botvieren met mijn eerste rondje stofzuigen ! De tijd zal vooruitvliegen.
Monday, November 19, 2007
Thursday, November 15, 2007
Week 8 : Introspectie
Donderdag 15/11/07, de dag is al meer dan halverwege. Zelden dat ik mijn 'schrijfbui' heb op een late namiddag als deze. Net een aangename en verhelderende 'chat' gehad met mijn dierbare vriendin Yan uit Oxford. Aan het nadenken, wat de volgende stap gaat zijn voor mij hier, in de States, wat ik ga doen met de tijd die mij aangeboden is. Kan het gevoel niet beschrijven buiten dat ik op dit moment iets voel 'opborrelen'. Iets nieuws dat aan het opkomen is : een voorgevoel dat ik een bepaalde weg ga inslaan die mij gaat veranderen en verrijken en terug het gevoel geeft met een bepaald 'doel' te leven. Een doel die ik voor mijzelf nog moet verduidelijken...
Ik bevind mijzelf in een luxe-positie van 'verplichte' sabbat te nemen dit jaar, omwille van mijn H1-B visa housewife status. Het bekomen van een H1-B visa voor mijzelf, is allesbehalve evident, aangezien dit type visa beperkt is in quota en bovendien veelal gebruikt wordt om buitenlandse geschoolde werkkrachten met een bepaalde 'specialiteit' naar hier te halen. Heel het proces was voor Li Jen al allesbehalve vanzelfsprekend geweest. Bovendien is de visa bedrijfsgebonden : je toekomstige nieuwe werkgever moet jou al ECHT WILLEN recruteren binnen het bedrijf omwille van je 'unieke vaardigheden' en er ook de nodige grote kosten willen aan uitgeven om de visa voor je aan te vragen... Bovendien is jobhopping dan totaal uit ten boze : als je ontslagen wordt, moet je het land binnen x aantal weken verlaten.
Niet dat ik mezelf 'onderschat' of zo, maar als men hier een architect of ingenieur kon aannemen die hier heeft gestudeerd zonder heel die kostelijke visa-procedure, dan zal men dat ook eerder doen. Het is niet dat ik een bepaalde 'special skill' bezit waardoor ik onmisbaar of verrijkend zal zijn voor het Amerikaans architectuurlandschap dat men mij wil binnen halen, of misschien moet ik er gewoon nog een uit mijn mouw schudden ;-) en mijzelf op 'American way' verkopen... Daar kan nog aan gewerkt worden, ik heb de tijd...
Min of meer probeer ik een beetje realistisch te blijven of ik via deze weg werk kan vinden. De andere weg is wachten op onze 'Green Card' application, een proces dat enkele jaren kan duren, maar mij als vrouw wel de volledige vrijheid geeft om gewoon te werken waar ik wil : zeg maar van resto tot ingenieursburo. Als Li Jen nu als expat naar de States zou zijn gekomen, mocht ik als vrouw wel werken. Dat zou wel ideaal zijn geweest. Vreemd systeem hier he?
Van zelfstandige in België naar -slik- huisvrouw in de US. Noem het liever 'thuisvrouw', aangezien ik zo vaak binnen zit. Soms frustrerend, omdat ik altijd wel een harde werker ben geweest, maar dan ook weer goed, om tot rust te komen en na te denken hoe ik deze kostbare tijd kan spenderen. Gelukkig is deze housewife geen shoppingfreak en hebben 'malls' en aanverwante schoenen, kleding, cosmetica, handtassen mijn interesse tot nog toe weinig kunnen bekoren en ben ik op zoek naar iets 'meer' van betekenis. Zowel innerlijk als intellectueel.
Net zoals het nu tijd is om een andere route richting mijn avondschool te zoeken - de iedere keer half uur durende wandeling in het tegenwoordige pikkedonker langs verlaten parkeerterreinen begint mij angst in te bezoemen en mijn fantasie over allerlei weirdo's te voeden - is het nu tijd om een nieuw pad in mijn leven te bewandelen. Alsof heel het verhuis naar de States niet een totaal nieuwe weg is... uiteraard wel. Maar ik zou de route wat beter moeten uitstippelen en stopplaatsen inbouwen. Wat wil ik voor mijzelf bereiken in deze beschikbare tijd? Ik besef mijzelf als gezegend met deze opportuniteit, zei het niet dat het zelfs misschien als een luxeprobleem kan worden afgeschreven 'tijd hebben'... Des te meer wil ik de tijd die ik heb niet meer 'verspillen' aan het 'niets' doen (lees : doelloos surfen op het internet, youtuben en op het superzacht tapijt van ons appartement heen en weer rollen ;-))
Dit verhaal wordt uiteraard nog vervolgd ....
Ik bevind mijzelf in een luxe-positie van 'verplichte' sabbat te nemen dit jaar, omwille van mijn H1-B visa housewife status. Het bekomen van een H1-B visa voor mijzelf, is allesbehalve evident, aangezien dit type visa beperkt is in quota en bovendien veelal gebruikt wordt om buitenlandse geschoolde werkkrachten met een bepaalde 'specialiteit' naar hier te halen. Heel het proces was voor Li Jen al allesbehalve vanzelfsprekend geweest. Bovendien is de visa bedrijfsgebonden : je toekomstige nieuwe werkgever moet jou al ECHT WILLEN recruteren binnen het bedrijf omwille van je 'unieke vaardigheden' en er ook de nodige grote kosten willen aan uitgeven om de visa voor je aan te vragen... Bovendien is jobhopping dan totaal uit ten boze : als je ontslagen wordt, moet je het land binnen x aantal weken verlaten.
Niet dat ik mezelf 'onderschat' of zo, maar als men hier een architect of ingenieur kon aannemen die hier heeft gestudeerd zonder heel die kostelijke visa-procedure, dan zal men dat ook eerder doen. Het is niet dat ik een bepaalde 'special skill' bezit waardoor ik onmisbaar of verrijkend zal zijn voor het Amerikaans architectuurlandschap dat men mij wil binnen halen, of misschien moet ik er gewoon nog een uit mijn mouw schudden ;-) en mijzelf op 'American way' verkopen... Daar kan nog aan gewerkt worden, ik heb de tijd...
Min of meer probeer ik een beetje realistisch te blijven of ik via deze weg werk kan vinden. De andere weg is wachten op onze 'Green Card' application, een proces dat enkele jaren kan duren, maar mij als vrouw wel de volledige vrijheid geeft om gewoon te werken waar ik wil : zeg maar van resto tot ingenieursburo. Als Li Jen nu als expat naar de States zou zijn gekomen, mocht ik als vrouw wel werken. Dat zou wel ideaal zijn geweest. Vreemd systeem hier he?
Van zelfstandige in België naar -slik- huisvrouw in de US. Noem het liever 'thuisvrouw', aangezien ik zo vaak binnen zit. Soms frustrerend, omdat ik altijd wel een harde werker ben geweest, maar dan ook weer goed, om tot rust te komen en na te denken hoe ik deze kostbare tijd kan spenderen. Gelukkig is deze housewife geen shoppingfreak en hebben 'malls' en aanverwante schoenen, kleding, cosmetica, handtassen mijn interesse tot nog toe weinig kunnen bekoren en ben ik op zoek naar iets 'meer' van betekenis. Zowel innerlijk als intellectueel.
Net zoals het nu tijd is om een andere route richting mijn avondschool te zoeken - de iedere keer half uur durende wandeling in het tegenwoordige pikkedonker langs verlaten parkeerterreinen begint mij angst in te bezoemen en mijn fantasie over allerlei weirdo's te voeden - is het nu tijd om een nieuw pad in mijn leven te bewandelen. Alsof heel het verhuis naar de States niet een totaal nieuwe weg is... uiteraard wel. Maar ik zou de route wat beter moeten uitstippelen en stopplaatsen inbouwen. Wat wil ik voor mijzelf bereiken in deze beschikbare tijd? Ik besef mijzelf als gezegend met deze opportuniteit, zei het niet dat het zelfs misschien als een luxeprobleem kan worden afgeschreven 'tijd hebben'... Des te meer wil ik de tijd die ik heb niet meer 'verspillen' aan het 'niets' doen (lees : doelloos surfen op het internet, youtuben en op het superzacht tapijt van ons appartement heen en weer rollen ;-))
Dit verhaal wordt uiteraard nog vervolgd ....
Monday, November 12, 2007
Weekend met Korean touch
Maandagavond nu. Net gedaan met avondeten en het internet netwerk dat om de 5 minuten uitvalt voor de zoveelste keer hersteld. Vandaag heb ik niet veel gedaan, buiten catch up babbel met Wai Keung en Willy (die mij heeft gevraagd hem te melden in deze blog ;-) en bij deze gebeurd) en met Yan vanuit Oxford. Tijd vliegt, zelfs als je niet veel nuttigs doet op een dag. Maar de dag is weer goed gevuld geweest met nieuwe inzichten, verhalen en grappige momenten.
Li Jen is momenteel zijn “kimchi” aan het maken : gefermenteerde Koreaanse groenten die worden gebruikt als bijgerecht bij de hoofdmaaltijd. Er steekt heel veel tijd en geduld in het maken van “kimchi”, een eigenschap die goed bij Li Jen past. Zelf kook ik liever à al Jamie Oliver, zo een beetje hyper als een wervelwind. Of ik maak liever brood. Maar de Koreaanse keuken is bij ons altijd het stokpaardje geweest van Li Jen.
Zijn passie hiervoor is ontstaan toen wij vorig jaar tijdens ons huwelijksreis in Auckland (Nieuw-Zeeland) waren, waar een grote Aziatische (1/5 van de bevolking) gemeenschap woont van Chinezen, Japanners en Koreanen. Uiteraard gaat dit gepaard met de aanwezigheid van heel veel Aziatische restaurants, foodcourts en vooral veel Koreaans. Op een avond toen we hongerig in de stad aan het ronddwalen waren op zoek naar voedsel, zijn we rond middernacht terecht gekomen in een Koreaans restaurant, beetje buiten het centrum van Auckland. Daar hebben we een van onze zaligste avondmalen ooit gegeten – ofwel kwam het omdat we uitgehongerd waren. Althans is die maaltijd Li Jen lang bijgebleven. Daarop heeft hij de ingeving gekregen dat hij een Koreaans kookboek ging zoeken als we terug in België waren om deze keuken wat verder te exploreren en zo geschiedde het … Lucky me, zal ik maar zeggen, want ik mag mee van zijn passie profiteren :-).
En net het voorbije weekend stond alles onbewust in het teken van Koreaans eten. Het was al goed begonnen toen het vrijdagavond werd en de wekelijkse routine van mijn ‘niets’ doen onderbroken werd met een avondje uit eten. Na Li Jens werk hebben we een klein Koreaans restaurant Totoro opgezocht, waar we eerder al hebben genoten van een spicy hotpot. Li Jen is een grote liefhebber van deze keuken omdat in vele gerechten chili pepers zijn verwerkt. Hij bestelde een “sundubu jjigae” (spicy stoofpotje met tofu en rundsvlees waarin men een rauw ei in klopt als het geserveerd wordt) en ik een veggie “dolsot bibimbap” (rijst met gemengde groentjes in een hete aarden potje). Als dessert ons een bubble tea gaan halen bij ons vertrouwde Tapioca Express, ondertussen hebben we al 10 van de 30 smaken geproefd ! Nog 20 te gaan !
Zaterdag (10/11/07) regende het de ganse dag, een beetje het druilerig weer zoals in België. We hebben een dagpas gekocht om met de bus richting San Antonio te gaan om inkopen te doen. Belangrijkste aankopen van die dag : een rijstkoker (zo’n simpel oud model met flashy rode kleur), een fluitketel, een Japanse theepot met theefilter en 24 rollen wc-papier. Grote boodschappen doen zonder een auto is voor ons een hele onderneming, achteraf is het altijd wel lachen als we met 1 of 2 Ikea-zakken vol spullen de bus opstappen, beetje op een ‘sjieke’ zwerver lijkend… Een leven zonder auto in de States is voor velen quasi ondenkbaar, maar zoals we nu merken, een mens past zich aan zijn omstandigheden aan. Met een beetje organisatie en goede moed zijn we er toch altijd geraakt, zij het wel traagjes en soms wat onhandig, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Een van onze volgende uitdagingen zal het meepakken van een stofzuiger en een strijkplank worden.
Het was het PARADIJS voor Li Jen ! Naast voeding heb je daar ook kleine winkeltjes met cosmetica, traditionele kleding, kleine elektro en allerlei andere snuisterijen. Je kon daar ook ter plaatse warm eten wat we uiteraard ook hebben gedaan : een “rakbokki” (spicy rice cake met noodles) voor mij en voor Li Jen een “bibim naengmyeon” (spicy koude noodles met groentjes) en een heldere zeewiersoep met ingemaakte daikon als voorafje. Daarna hebben we gedurende meer dan 2 uur alle rekken op gemak afgeschuimd om alle ingrediënten te kopen voor Li Jen zijn favoriete gerechten. Heel tevreden, maar wel afgezien met onze 2 loodzware rugzakken, terug naar ons appartementje waar we ons eerste Koreaans stoofpotje hebben gekookt. Vergezeld met de bijgerechten die we hebben opgeschept in de supermarkt en een flesje “soju” hebben we van onze maaltijd genoten en het weekend afgesloten met een Koreaanse drama, groene thee en zoete rice cakes.
Li Jen is momenteel zijn “kimchi” aan het maken : gefermenteerde Koreaanse groenten die worden gebruikt als bijgerecht bij de hoofdmaaltijd. Er steekt heel veel tijd en geduld in het maken van “kimchi”, een eigenschap die goed bij Li Jen past. Zelf kook ik liever à al Jamie Oliver, zo een beetje hyper als een wervelwind. Of ik maak liever brood. Maar de Koreaanse keuken is bij ons altijd het stokpaardje geweest van Li Jen.
Zijn passie hiervoor is ontstaan toen wij vorig jaar tijdens ons huwelijksreis in Auckland (Nieuw-Zeeland) waren, waar een grote Aziatische (1/5 van de bevolking) gemeenschap woont van Chinezen, Japanners en Koreanen. Uiteraard gaat dit gepaard met de aanwezigheid van heel veel Aziatische restaurants, foodcourts en vooral veel Koreaans. Op een avond toen we hongerig in de stad aan het ronddwalen waren op zoek naar voedsel, zijn we rond middernacht terecht gekomen in een Koreaans restaurant, beetje buiten het centrum van Auckland. Daar hebben we een van onze zaligste avondmalen ooit gegeten – ofwel kwam het omdat we uitgehongerd waren. Althans is die maaltijd Li Jen lang bijgebleven. Daarop heeft hij de ingeving gekregen dat hij een Koreaans kookboek ging zoeken als we terug in België waren om deze keuken wat verder te exploreren en zo geschiedde het … Lucky me, zal ik maar zeggen, want ik mag mee van zijn passie profiteren :-).
En net het voorbije weekend stond alles onbewust in het teken van Koreaans eten. Het was al goed begonnen toen het vrijdagavond werd en de wekelijkse routine van mijn ‘niets’ doen onderbroken werd met een avondje uit eten. Na Li Jens werk hebben we een klein Koreaans restaurant Totoro opgezocht, waar we eerder al hebben genoten van een spicy hotpot. Li Jen is een grote liefhebber van deze keuken omdat in vele gerechten chili pepers zijn verwerkt. Hij bestelde een “sundubu jjigae” (spicy stoofpotje met tofu en rundsvlees waarin men een rauw ei in klopt als het geserveerd wordt) en ik een veggie “dolsot bibimbap” (rijst met gemengde groentjes in een hete aarden potje). Als dessert ons een bubble tea gaan halen bij ons vertrouwde Tapioca Express, ondertussen hebben we al 10 van de 30 smaken geproefd ! Nog 20 te gaan !
Zaterdag (10/11/07) regende het de ganse dag, een beetje het druilerig weer zoals in België. We hebben een dagpas gekocht om met de bus richting San Antonio te gaan om inkopen te doen. Belangrijkste aankopen van die dag : een rijstkoker (zo’n simpel oud model met flashy rode kleur), een fluitketel, een Japanse theepot met theefilter en 24 rollen wc-papier. Grote boodschappen doen zonder een auto is voor ons een hele onderneming, achteraf is het altijd wel lachen als we met 1 of 2 Ikea-zakken vol spullen de bus opstappen, beetje op een ‘sjieke’ zwerver lijkend… Een leven zonder auto in de States is voor velen quasi ondenkbaar, maar zoals we nu merken, een mens past zich aan zijn omstandigheden aan. Met een beetje organisatie en goede moed zijn we er toch altijd geraakt, zij het wel traagjes en soms wat onhandig, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Een van onze volgende uitdagingen zal het meepakken van een stofzuiger en een strijkplank worden.
Na een zware shoppingdag, in de avond thuis lekker gekookt : tong met boter-citroen-kappertjes-saus op een bergje van aardappelpuree. Hmmm… het doet deugd om stilaan terug de gewone kost te koken zoals we in België deden.
Tegen 20u moesten we terug richting downtown Mountain View, omdat Li Jen een afspraak had bij de kapster. Zijn haren waren nu al 8 weken lang onophoudelijk aan het groeien (en hier onder de Californische zon groeit alles rapper ;-)) en hij wist er echt geen kanten meer uit ! In België liet hij zich om de 1,5 maand knippen bij zijn zus Lai King, die zelf een kapsalon heeft. Mijn haar wordt meestal 2x of 3x per jaar geknipt, ook door dezelfde zus. Hierbij mag ik trots melden dat sinds een jaar of 10 niemand anders mijn haar heeft aangeraakt dan zijn zus. Toen ze nog in opleiding zat, liet ik haar ook vaak met plezier haar creativiteit botvieren op mijn haar. Het resultaat heeft er altijd mogen wezen. Kapsalon Zen Hair in Ekeren – sluikreclame ;-))
Na Li Jen zijn hair make-over zijn we een kopje koffie gaan drinken in ons favoriete Red Rock café, waar een kerel op zijn akoestische gitaar een optreden gaf : John Bonnet. Hij klonk een beetje amateuristisch - te wijten aan een zware verkoudheid - desondanks tokkelde hij enthousiast door op zijn gitaar. Terug thuis, in onze zetel genesteld en de zoveelste Koreaanse drama gekeken die we weer wisten te downloaden. 정말좋아해요 !
Die nacht konden we beiden niet zo goed in slaap vallen, voor mij de zoveelste keer op een rij, voor Li Jen de eerste keer. De geiser boven ons appertement deed weer raar en luidruchtig en het getik van de regen en de goot hield ons wakker. Na een warm melkje met honing zijn we tegen een uur of 5u terug in bed gekropen. Li Jen las nog wat in zijn favoriete magazine IEEE en ik ben als een blok in slaap gevallen.
Het was het PARADIJS voor Li Jen ! Naast voeding heb je daar ook kleine winkeltjes met cosmetica, traditionele kleding, kleine elektro en allerlei andere snuisterijen. Je kon daar ook ter plaatse warm eten wat we uiteraard ook hebben gedaan : een “rakbokki” (spicy rice cake met noodles) voor mij en voor Li Jen een “bibim naengmyeon” (spicy koude noodles met groentjes) en een heldere zeewiersoep met ingemaakte daikon als voorafje. Daarna hebben we gedurende meer dan 2 uur alle rekken op gemak afgeschuimd om alle ingrediënten te kopen voor Li Jen zijn favoriete gerechten. Heel tevreden, maar wel afgezien met onze 2 loodzware rugzakken, terug naar ons appartementje waar we ons eerste Koreaans stoofpotje hebben gekookt. Vergezeld met de bijgerechten die we hebben opgeschept in de supermarkt en een flesje “soju” hebben we van onze maaltijd genoten en het weekend afgesloten met een Koreaanse drama, groene thee en zoete rice cakes.
Sunday, November 11, 2007
Intermezzo
Nog net geen middernacht, nu ik dit nieuw bericht begin. Op het uiterste ogenblik dat ik deze woorden intik, zal zondag nog 3 minuten duren... Tegen het einde van mijn verhaal zal het alweer maandag zijn. Li Jen is al gaan slapen, want morgen weer vroeg naar werk. In België zijn de meesten op dit uiterste ogenblik al op hun werk, of op weg naar werk, of overslapen ;-). Best wel vreemd, dat men aan de ene kant van de wereld in bed gaat kruipen, nagenietend van een al dan niet geslaagd weekend, terwijl men aan de andere kant al aan de zoveelste maandag begonnen is... Klokslag middernacht... het begin van een nieuwe week : onze 8ste week in de US.
De rest van vorige week - donderdag en vrijdag - ben ik praktisch gans de tijd bezig geweest met het updaten van onze webalbum. En ik ben er nog niet mee rond ! Steekt veel meer tijd in dan je op eerste zicht zou denken. Vooral omdat je vaak en lang blijft stilstaan bij sommige exemplaren en weer afdwaalt .... Heel veel fijne momenten teruggevonden, van ons en onze vrienden, onze familie. Al van kleins af ben ik dol op foto's kijken. Soms kon ik urenlang doorheen ons familiealbum of die van een andere bladeren en nostalgisch terugkijken naar de tijd van toen. Toen we nog kinderen waren en het leven er een pak simpeler uitzag.
Iemand zei ooit tegen mij, dat hij zelf niet graag foto's neemt, omdat hij graag vooruit kijkt in het leven en niet wil blijven hangen in het verleden. Niet dat ik niet vooruit wil in het leven, maar ik dwaal graag af naar de momenten die terug mooie herinneringen oproepen. Ook al is het leven niet altijd rozegeur en maneschijn, "that's life", ook al kan eenieder wel om een of andere reden niet graag terugkijken... Maar voor mij kan ik niet verder zonder heel die emotionele bagage aan positieve momenten. Ze voeden dagelijks mijn moed om vooruit te geraken, om verder te gaan. Ze geven betekenis aan mijn bestaan, een reden om er te zijn, waarom ik hier leef... Hmmm, misschien wel een beetje te filosofisch gezwans zo op een zondag- op maandagnacht, maar het kwam zo even in me op...
De rest van vorige week - donderdag en vrijdag - ben ik praktisch gans de tijd bezig geweest met het updaten van onze webalbum. En ik ben er nog niet mee rond ! Steekt veel meer tijd in dan je op eerste zicht zou denken. Vooral omdat je vaak en lang blijft stilstaan bij sommige exemplaren en weer afdwaalt .... Heel veel fijne momenten teruggevonden, van ons en onze vrienden, onze familie. Al van kleins af ben ik dol op foto's kijken. Soms kon ik urenlang doorheen ons familiealbum of die van een andere bladeren en nostalgisch terugkijken naar de tijd van toen. Toen we nog kinderen waren en het leven er een pak simpeler uitzag.
Iemand zei ooit tegen mij, dat hij zelf niet graag foto's neemt, omdat hij graag vooruit kijkt in het leven en niet wil blijven hangen in het verleden. Niet dat ik niet vooruit wil in het leven, maar ik dwaal graag af naar de momenten die terug mooie herinneringen oproepen. Ook al is het leven niet altijd rozegeur en maneschijn, "that's life", ook al kan eenieder wel om een of andere reden niet graag terugkijken... Maar voor mij kan ik niet verder zonder heel die emotionele bagage aan positieve momenten. Ze voeden dagelijks mijn moed om vooruit te geraken, om verder te gaan. Ze geven betekenis aan mijn bestaan, een reden om er te zijn, waarom ik hier leef... Hmmm, misschien wel een beetje te filosofisch gezwans zo op een zondag- op maandagnacht, maar het kwam zo even in me op...
Thursday, November 8, 2007
Week 7 : Menselijk contact
Alweer voorbij middernacht. Het is al een tijdje geleden dat ik nog 's nachts geschreven heb. Laatste tijd heb ik weer een andere bezigheid gevonden om de nacht door te brengen : het updaten van onze fotopage of Flickr. Ben bezig geweest met het maken van een album van de voorlopig (we hebben zelf nog geen kleintjes) drie belangrijkste kleine mensen in ons leven : Li Jens neefje en nichtje en ons petekindje Quint. Het is een beetje vreemd te beseffen dat we nu een deel van hun opgroeien gaan missen, omdat we zover wonen.
Gelukkig bestaat er zoiets als internet waardoor foto's en zelfs live beelden redelijk makkelijk kunnen uitgewisseld worden, maar toch, het echt menselijk contact, het spelen en knuffelen, het zelf zien van de evolutie van die kleintjes, het is toch anders. Bij het bekijken van hun foto's en filmpjes die we in de loop der jaren geschoten hebben, komen zoveel warme herinneringen naar boven. En besef je hoe gehecht je aan hen bent. Toch bijna tranen van ontroering bij het terugzien van onze eerste kennismaking met elk van de drie kleine nieuwe mensjes...
Momenteel ben ik op mijn brood aan het wachten : voor morgen wordt het een volgranenbrood met walnoten en zonnebloempitten. Ondertussen begint mijn keukenvoorraad aan spullen, kruiden en zaden te groeien en kunnen we terug een beetje experimenteren met koken. Met het verhuis hebben we pas beseft hoeveel spullen we in de loop der jaren verzameld hebben, waarvan de helft amper gebruikt, of waarvan het bestaan zelfs vergeten was. We hebben ons voorgenomen om hier soberder en minimalistischer te leven. Want eigenlijk heeft een mens in sé niet zoveel nodig om te (over)leven wat het materiële betreft, zolang je maar rond komt. Wat een mens wel nodig heeft, is menselijk contact.
Voorbije avond mijn wekelijkse Koreaanse les gehad. In de loop van de dag had wat gestudeerd en mijn opstel gemaakt, deels in het Koreaan, deels in het Engels. Ik geniet echt van de lessen, de taal boeit mij enorm, misschien ook omdat ik nu alle tijd heb om er het maximum uit te halen.
Vandaag was ik een half uur te vroeg op de les, omdat ik uit verstrooidheid de tram van een half uur vroeger had genomen. Laatste 2 weken ga ik niet meer naar de Great Mall in Milpitas voor ik naar de avondles ga. Iedere week op je eentje 2 uur in een winkelcentrum rondhangen, is toch niets voor mij. Bovendien brengt het je innerlijk toch niet veel bij, dus heb ik besloten om gewoon rechtstreeks van thuis naar de les te vertrekken. Ik mis dan wel mijn wekelijkse Starbucks Pumpkin Spice Latte, maar dat haal ik in het weekend dan wel weer in.
Omdat de tijd vorig weekend 1 uur is teruggedraaid, was het vandaag veel donkerder toen ik nog mijn half uurtje moest stappen na de 3 kwartier durende tramrit. Eigenlijk was het al pikkedonker. Bovendien nog verdwaald ook (ben beetje nachtblind) en even gedesoriënteerd - wat een avontuur !! Normaal geniet ik nog een beetje na van de valavond en de mooie herfsttooi van de bomen op de 'prachtige' asfalt parkings langs McCarthy Boulevard, maar vandaag zat ik eerder in een scène van een David Lynch film. De verlatenheid van de plek, het schemer van de straatlantaarns, het 'non'-place gevoel, het 'gang'-effect als ik mij een weg baan tussen het struikgewas van 2 parkings. Voelde mij ineens redelijk eenzaam. De soms zeemzoete, dan weer supermelancholische melodramatische muziek uit Koreaanse drama's die op mijn I-shuffle draaide, paste absoluut niet bij het decor, maar maakte mijn 'mood' nog meer verlangen naar een warm huisje, ergens in België, een gezellig café op de Oude Markt in Leuven, de geur van mijn moeders koken, de happy roes der alcohol bij onze vrienden...
Gelukkig bleef die 'mood' niet te lang hangen, want de les was weer intensief en heel plezant. We zitten met zo'n vijftal mensen in de klas, waardoor je veel aan bod komt om te spreken. Vandaag werd er ook flink wat afgelachen omdat we voor de eerste keer een dialoog in het Koreaans moesten opvoeren, met soms hilarische situaties en uitspraken tot gevolg. Na de les werd ik teruggebracht door een Indische klasgenoot van mij, ja die kerel met zijn sjieke Mercedes-Benz sportwagen. Fijn gesprek gehad in de auto. Fijn om terug onder de mensen te zijn, al is het maar 1x per week. Fijn om terug een beetje de oude, vlotte 'Lai Tjong' te zijn, want heel even had ik de indruk dat ze aan het verdwijnen was :-)
Gelukkig bestaat er zoiets als internet waardoor foto's en zelfs live beelden redelijk makkelijk kunnen uitgewisseld worden, maar toch, het echt menselijk contact, het spelen en knuffelen, het zelf zien van de evolutie van die kleintjes, het is toch anders. Bij het bekijken van hun foto's en filmpjes die we in de loop der jaren geschoten hebben, komen zoveel warme herinneringen naar boven. En besef je hoe gehecht je aan hen bent. Toch bijna tranen van ontroering bij het terugzien van onze eerste kennismaking met elk van de drie kleine nieuwe mensjes...
Momenteel ben ik op mijn brood aan het wachten : voor morgen wordt het een volgranenbrood met walnoten en zonnebloempitten. Ondertussen begint mijn keukenvoorraad aan spullen, kruiden en zaden te groeien en kunnen we terug een beetje experimenteren met koken. Met het verhuis hebben we pas beseft hoeveel spullen we in de loop der jaren verzameld hebben, waarvan de helft amper gebruikt, of waarvan het bestaan zelfs vergeten was. We hebben ons voorgenomen om hier soberder en minimalistischer te leven. Want eigenlijk heeft een mens in sé niet zoveel nodig om te (over)leven wat het materiële betreft, zolang je maar rond komt. Wat een mens wel nodig heeft, is menselijk contact.
Voorbije avond mijn wekelijkse Koreaanse les gehad. In de loop van de dag had wat gestudeerd en mijn opstel gemaakt, deels in het Koreaan, deels in het Engels. Ik geniet echt van de lessen, de taal boeit mij enorm, misschien ook omdat ik nu alle tijd heb om er het maximum uit te halen.
Vandaag was ik een half uur te vroeg op de les, omdat ik uit verstrooidheid de tram van een half uur vroeger had genomen. Laatste 2 weken ga ik niet meer naar de Great Mall in Milpitas voor ik naar de avondles ga. Iedere week op je eentje 2 uur in een winkelcentrum rondhangen, is toch niets voor mij. Bovendien brengt het je innerlijk toch niet veel bij, dus heb ik besloten om gewoon rechtstreeks van thuis naar de les te vertrekken. Ik mis dan wel mijn wekelijkse Starbucks Pumpkin Spice Latte, maar dat haal ik in het weekend dan wel weer in.
Omdat de tijd vorig weekend 1 uur is teruggedraaid, was het vandaag veel donkerder toen ik nog mijn half uurtje moest stappen na de 3 kwartier durende tramrit. Eigenlijk was het al pikkedonker. Bovendien nog verdwaald ook (ben beetje nachtblind) en even gedesoriënteerd - wat een avontuur !! Normaal geniet ik nog een beetje na van de valavond en de mooie herfsttooi van de bomen op de 'prachtige' asfalt parkings langs McCarthy Boulevard, maar vandaag zat ik eerder in een scène van een David Lynch film. De verlatenheid van de plek, het schemer van de straatlantaarns, het 'non'-place gevoel, het 'gang'-effect als ik mij een weg baan tussen het struikgewas van 2 parkings. Voelde mij ineens redelijk eenzaam. De soms zeemzoete, dan weer supermelancholische melodramatische muziek uit Koreaanse drama's die op mijn I-shuffle draaide, paste absoluut niet bij het decor, maar maakte mijn 'mood' nog meer verlangen naar een warm huisje, ergens in België, een gezellig café op de Oude Markt in Leuven, de geur van mijn moeders koken, de happy roes der alcohol bij onze vrienden...
Gelukkig bleef die 'mood' niet te lang hangen, want de les was weer intensief en heel plezant. We zitten met zo'n vijftal mensen in de klas, waardoor je veel aan bod komt om te spreken. Vandaag werd er ook flink wat afgelachen omdat we voor de eerste keer een dialoog in het Koreaans moesten opvoeren, met soms hilarische situaties en uitspraken tot gevolg. Na de les werd ik teruggebracht door een Indische klasgenoot van mij, ja die kerel met zijn sjieke Mercedes-Benz sportwagen. Fijn gesprek gehad in de auto. Fijn om terug onder de mensen te zijn, al is het maar 1x per week. Fijn om terug een beetje de oude, vlotte 'Lai Tjong' te zijn, want heel even had ik de indruk dat ze aan het verdwijnen was :-)
Monday, November 5, 2007
Rustig weekend
Een nieuwe week, een nieuwe start en nieuwe moed. Ondertussen zijn we aanbeland aan het begin van week 7 in California. Het belooft een aangename week te worden : weersvoorspellingen beloven rond 20°C en (voorlopig) geen neerslag.
Voorbije weekend was aangenaam en rustig geweest. Geen echte verplichtingen (boodschappen) gedaan, gewoon genieten van het aangenaam warm herfstweer hier en van elkaars gezelschap.
Zaterdag 03/11/07 hebben we allebei uitgeslapen en zijn we in tot in de namiddag thuis gebleven om Alan te verrassen op zijn verjaardagsfeest : hij werd zeer professioneel in de val gelokt door onze vrienden in thuisbasis België, onder het motto nog eens revange "Kolonisten van Catan" pakken :)). Haha, meestal heeft hij wel iets door, behalve deze keer.... De verrassing was dat Li Jen en ik onverwachts op een pc-scherm via videochat verschenen en dan begonnen te zingen, waarop de rest ging inpikken.
Daarna werd er voor een tweede keer gezongen, vanuit thuisbasis België voor Li Jen zijn verjaardag (surprise!!!), omdat hij zondag ging verjaren. The surpriser became the surpisee...
Het was ongelooflijk fijn iedereen daar aan de andere kant te zien. Eigenlijk is er niet veel veranderd, met uitzondering dat we er niet bij waren. Dezelfde vrolijke groep zoals altijd. Goh, ik mis ze wel, de gekke bende... Nog eventjes gebabbeld, waarna we de feestvierders hebben laten begaan, en wij met ons tweetjes de Light Rail pakten richting Campbell. Een 'stadje' ten zuiden van Mountain View dat we nog niet bezocht hadden. Was wel een uurtje rijden, denk dat we allebei in de tram in slaap vielen. Daar waren we op zoek gegaan naar een boekenwinkel, waar een schattige kat met de naam 'ISBN' de winkelhulp is.
Sinds dat wij hier zijn, struinen wij zoveel mogelijk boekenwinkels af, liefst tweedehandse, om te zien of er interessante boeken te vinden zijn. De sfeer van een boekenwinkel straalt altijd zo'n serene en rustige sfeer uit. De sfeer van kennis. De sfeer van 'exploration of the mind'. Niet dat wij altijd iets kopen, gewoon onze dag kan meestal niet stuk, als we weer een nieuwe boekenwinkel gevonden hebben. We kijken graag in kook-, reis- en taalboeken.
Tegen de vroege avond, zijn we in Campbell iets gaan eten in een organisch (bio) restaurant : Aqui Cal-Mex, waar men voornamelijk Californian style Mexicaans eten serveren. Li Jen heeft een veggie burrito besteld (ik ben de tel al kwijt van hoeveel burrito's we al gegeten hebben) en ik een crabcake salad met 3-kleurige tortilla chips reepjes. DELICIOUS !
Tegen de latere avond, Light Rail terug richting Mountain View en een stop gemaakt in downtown San José by night. Beetje rondgekuierd tussen het schoon volk dat zich klaarmaakte voor the Saturday Night out. Het was nog aangenaam warm die avond, meestal koelt het in de avond redelijk snel af in de vallei. Een Starbucks 'vinte' (de bijna 600 ml cup) en met ons tweetjes opgesoupeerd. Hmmm... de zoveelste Pumpkin Spice Latte.
Zondag 04/11/07, gisteren dus, werd Li Jen 29 jaar.... Gedurende een kleine 4 maanden in het jaar, hebben wij dezelfde leeftijd. Ooit, in het begin toen wij nog vrienden waren, heeft hij me voor de grap eens wijsgemaakt dat hij van het jaar 1977 was, waardoor ik hem zeker een aantal jaren lang verjaardagskaarten heb opgestuurd met een verkeerd jaartal... totdat ik op een gegeven ogenblik zijn identiteitskaart ergens zag liggen... GRRRR... Blijkbaar was hij van hetzelfde jaar als ik, maar dan een 9 maandjes jonger. YEAH I LIKE YOUNGER MEN ;p. Dus hebben we zeker één van zijn vroege 20'er jaren dubbel gevierd ;))
Die ochtend hebben we met zijn familie in Ekeren gewebcamd, alsook met zijn 4-jarig neefje en zijn tweede zus in Kapellen. Zijn neefje was helemaal hyper en blij om zijn oom terug te zien ;). Ongelooflijk hoe vroeg die kleine totters tegenwoordig met pc en aanverwanten overweg kunnen. Surfen en klikken per muis leren ze veel eerder dan ook maar één woord te lezen. Het is de generatie die nooit een leven zonder internet zullen gekend hebben...
Tegen de namiddag, zijn we vertrokken richting San Francisco. Van het chaotische Chinatown naar het rustige Japantown gestapt. Daar nog een ander leuk Japans winkeltje ontdekt, waar we allerlei huishoudspulletjes hebben gekocht. En een Japanse lunchbox voor Li Jen. Japanners hebben echt wel heel veel al dan niet handige denkbare en ondenkbare snuisterijen liggen. Je kan het maar zo gek niet bedenken.
Li Jen zijn verjaardag gevierd met een avondje rollende sushi-boten en gegeten tot we vol waren. De laatste keer dat we sushi aan de lopende band hebben gegeten, was 4 jaar geleden in Tokyo.... hmmm... oishikatta desu ne !
Voorbije weekend was aangenaam en rustig geweest. Geen echte verplichtingen (boodschappen) gedaan, gewoon genieten van het aangenaam warm herfstweer hier en van elkaars gezelschap.
Zaterdag 03/11/07 hebben we allebei uitgeslapen en zijn we in tot in de namiddag thuis gebleven om Alan te verrassen op zijn verjaardagsfeest : hij werd zeer professioneel in de val gelokt door onze vrienden in thuisbasis België, onder het motto nog eens revange "Kolonisten van Catan" pakken :)). Haha, meestal heeft hij wel iets door, behalve deze keer.... De verrassing was dat Li Jen en ik onverwachts op een pc-scherm via videochat verschenen en dan begonnen te zingen, waarop de rest ging inpikken.
Daarna werd er voor een tweede keer gezongen, vanuit thuisbasis België voor Li Jen zijn verjaardag (surprise!!!), omdat hij zondag ging verjaren. The surpriser became the surpisee...Het was ongelooflijk fijn iedereen daar aan de andere kant te zien. Eigenlijk is er niet veel veranderd, met uitzondering dat we er niet bij waren. Dezelfde vrolijke groep zoals altijd. Goh, ik mis ze wel, de gekke bende... Nog eventjes gebabbeld, waarna we de feestvierders hebben laten begaan, en wij met ons tweetjes de Light Rail pakten richting Campbell. Een 'stadje' ten zuiden van Mountain View dat we nog niet bezocht hadden. Was wel een uurtje rijden, denk dat we allebei in de tram in slaap vielen. Daar waren we op zoek gegaan naar een boekenwinkel, waar een schattige kat met de naam 'ISBN' de winkelhulp is.
Sinds dat wij hier zijn, struinen wij zoveel mogelijk boekenwinkels af, liefst tweedehandse, om te zien of er interessante boeken te vinden zijn. De sfeer van een boekenwinkel straalt altijd zo'n serene en rustige sfeer uit. De sfeer van kennis. De sfeer van 'exploration of the mind'. Niet dat wij altijd iets kopen, gewoon onze dag kan meestal niet stuk, als we weer een nieuwe boekenwinkel gevonden hebben. We kijken graag in kook-, reis- en taalboeken.
Tegen de vroege avond, zijn we in Campbell iets gaan eten in een organisch (bio) restaurant : Aqui Cal-Mex, waar men voornamelijk Californian style Mexicaans eten serveren. Li Jen heeft een veggie burrito besteld (ik ben de tel al kwijt van hoeveel burrito's we al gegeten hebben) en ik een crabcake salad met 3-kleurige tortilla chips reepjes. DELICIOUS !
Tegen de latere avond, Light Rail terug richting Mountain View en een stop gemaakt in downtown San José by night. Beetje rondgekuierd tussen het schoon volk dat zich klaarmaakte voor the Saturday Night out. Het was nog aangenaam warm die avond, meestal koelt het in de avond redelijk snel af in de vallei. Een Starbucks 'vinte' (de bijna 600 ml cup) en met ons tweetjes opgesoupeerd. Hmmm... de zoveelste Pumpkin Spice Latte.
Zondag 04/11/07, gisteren dus, werd Li Jen 29 jaar.... Gedurende een kleine 4 maanden in het jaar, hebben wij dezelfde leeftijd. Ooit, in het begin toen wij nog vrienden waren, heeft hij me voor de grap eens wijsgemaakt dat hij van het jaar 1977 was, waardoor ik hem zeker een aantal jaren lang verjaardagskaarten heb opgestuurd met een verkeerd jaartal... totdat ik op een gegeven ogenblik zijn identiteitskaart ergens zag liggen... GRRRR... Blijkbaar was hij van hetzelfde jaar als ik, maar dan een 9 maandjes jonger. YEAH I LIKE YOUNGER MEN ;p. Dus hebben we zeker één van zijn vroege 20'er jaren dubbel gevierd ;))
Die ochtend hebben we met zijn familie in Ekeren gewebcamd, alsook met zijn 4-jarig neefje en zijn tweede zus in Kapellen. Zijn neefje was helemaal hyper en blij om zijn oom terug te zien ;). Ongelooflijk hoe vroeg die kleine totters tegenwoordig met pc en aanverwanten overweg kunnen. Surfen en klikken per muis leren ze veel eerder dan ook maar één woord te lezen. Het is de generatie die nooit een leven zonder internet zullen gekend hebben...
Tegen de namiddag, zijn we vertrokken richting San Francisco. Van het chaotische Chinatown naar het rustige Japantown gestapt. Daar nog een ander leuk Japans winkeltje ontdekt, waar we allerlei huishoudspulletjes hebben gekocht. En een Japanse lunchbox voor Li Jen. Japanners hebben echt wel heel veel al dan niet handige denkbare en ondenkbare snuisterijen liggen. Je kan het maar zo gek niet bedenken.
Li Jen zijn verjaardag gevierd met een avondje rollende sushi-boten en gegeten tot we vol waren. De laatste keer dat we sushi aan de lopende band hebben gegeten, was 4 jaar geleden in Tokyo.... hmmm... oishikatta desu ne !
Friday, November 2, 2007
Social Security Number
Voorbij 14u in de middag hier, nog maar een goei half uur wakker, en net genoten van mijn Kashi ontbijtgranen. Sinds kort ontdekt dat men hier ook 'gewone en gezonde' ontbijtgranen hebben naast al die overgesuikerde, gekleurde ringen, vlokken toestanden... FOEI foei foei, zo laat pas opgestaan... maar het is de eerste keer hier dat ik zo lang heb uitgeslapen. Mijn lichaam is een beetje aan het bekomen van de aardbeving-kick van deze week, en mijn nachtelijke escapades in 'Temptation Island', het opruimen van de pc en mijn nightwritership ;-).
Mijn (halve) dag is al goed begonnen, want Li Jen heeft net laten weten dat wij ons Social Security Number eindelijk ! hebben aangekregen. Eigenlijk heeft HIJ een SSN aangekregen, want ik krijg er geen. Dit laat ons toe ons California Drivers License te halen en binnenkort een tweedehands wagentje te kopen. Het was wel even wennen, alles terug per openbaar vervoer en te voet te doen. In California wordt een internationaal rijbewijs niet erkend, tenzij je een 'visitor' bent. Volgend weekend plannen we een trip naar Los Angeles, omdat we ons best zouden inschrijven in het consulaat van België en Nederland daar. En dan zou de administratieve rompslomp van ons hier te vestigen eindelijk een beetje achter de rug zijn.
Wij zijn het land binnengekomen met een H-1B visa voor Li Jen en ik een H-4, welke een 'dependent visa' is. De visa-aanvraagprocedure vanuit België was een heel gedoe en veroorzaakte voor ons ook veel onzekerheid rond onze toekomstplannen, omdat er per jaar een quota van 65.000 personen is. Wie eerst indient, mag bijna zeker zijn van zijn werkvisum.
Dit jaar was het een pak spannender dan de andere jaren. De periode voor de indiening van de H1-B visa-aanvragen bij de USCIS begint jaarlijks vanaf 1 april tot einde september. Maar omdat 1 april dit jaar op een zondag viel, telden 31 maart en 2 april ook mee als eerste indieningsdag. Onze aanvraag was zeker bij de eerste die binnenkwamen, samen met een +120.000 andere... De kaap van 65.000 was al op de eerste dag dus overschreden, wat betekende dat alle visa-aanvragen die later toekwamen, werden teruggestuurd, hoewel de periode voor indiening een half jaar ging zijn... Vanaf dan was het een puur kansspel : we hadden 1 kans 2 om getrokken te worden door een 'random lottery'...
En vrijdag 22 juni 2007 was het zover : ik was net met Willy bij Yan om de laatste voorbereidingen te doen voor haar afscheidsfeest (voordat zij met Diether en Quint naar Oxford vertrok) en Li Jen was net even naar huis om onze BBQ te gaan halen, toen hij me vanuit thuis opbelde : zijn H1-B was getrokken en goedgekeurd !
Het enige nadeel voor mij is dat ik hier niet MAG werken en dat ik ook geen eigen SSN krijg. Gelukkig mag ik nog wel een eigen bankrekening nummer hebben en ook mijn rijbewijs halen. Mijn H-4 visa is soms wel frusterend, omdat ik van mijn status van 'zelfstandige architect in België' terug val naar een soort van 'housewive status'. Mag zelfs niet gewoon in een restaurant of boekenwinkel werken. Of in een 'Bubble Tea Bar', hmmmm.... Aan de andere kant, moet ik het maar zien als een soort van 'verplicht verlof' van ongeveer 1 jaar, totdat ik mijn eigen werkvisum krijg... ergens voel ik de kriebels wel om terug te gaan werken, omdat ik weet dat ik vanalles kan doen. Ik beschouw mijzelf als een goede 'labour force' alleen weet ik niet of ik hier terug als architect aan de slag kan, alleszins niet in de hoedanigheid dat ik in België gewoon was...
Ach ja, voorlopig wil ik me er niet teveel zorgen over maken, en doen alsof het elke dag vakantie is, met uitzondering dat ik het appartement quasi niet verlaat zonder Li Jen. Maar dat komt nog wel, denk ik... It take's time to settle down and to be at ease !!
Straks is het vrijdagavond. Ik kijk altijd er altijd naar uit als Li Jen thuis komt en vooral als het weekend weer voor de boeg is. Benieuwd wat we gaan doen...
Gisteren was het eigenlijk de eerste dag, sinds mijn blog up-date, dat ik echt 'niets' heb gedaan. Telefoontjes vanuit België gekregen en heel ontspannen liggen babbelen, op ons zacht tapijt terwijl ik via ons balkon naar buiten keek. Ook de bomen hier beginnen stilaan hun herfsttooi te krijgen. Verder beetje administratie afgehandeld die van tijd tot tijd via mijn broer vanuit België wordt toegestuurd... In de avond na het eten, een nieuwe Tapioca Bubble Tea uitgeprobeerd bij Tapioca Express : green apple flavour !! Yummie !! Ze hebben daar een 30-tal smaken. MY NEXT MISSION : ze allemaal eens uitgeprobeerd hebben !! SLUUURP !!
Mijn (halve) dag is al goed begonnen, want Li Jen heeft net laten weten dat wij ons Social Security Number eindelijk ! hebben aangekregen. Eigenlijk heeft HIJ een SSN aangekregen, want ik krijg er geen. Dit laat ons toe ons California Drivers License te halen en binnenkort een tweedehands wagentje te kopen. Het was wel even wennen, alles terug per openbaar vervoer en te voet te doen. In California wordt een internationaal rijbewijs niet erkend, tenzij je een 'visitor' bent. Volgend weekend plannen we een trip naar Los Angeles, omdat we ons best zouden inschrijven in het consulaat van België en Nederland daar. En dan zou de administratieve rompslomp van ons hier te vestigen eindelijk een beetje achter de rug zijn.
Wij zijn het land binnengekomen met een H-1B visa voor Li Jen en ik een H-4, welke een 'dependent visa' is. De visa-aanvraagprocedure vanuit België was een heel gedoe en veroorzaakte voor ons ook veel onzekerheid rond onze toekomstplannen, omdat er per jaar een quota van 65.000 personen is. Wie eerst indient, mag bijna zeker zijn van zijn werkvisum.
Dit jaar was het een pak spannender dan de andere jaren. De periode voor de indiening van de H1-B visa-aanvragen bij de USCIS begint jaarlijks vanaf 1 april tot einde september. Maar omdat 1 april dit jaar op een zondag viel, telden 31 maart en 2 april ook mee als eerste indieningsdag. Onze aanvraag was zeker bij de eerste die binnenkwamen, samen met een +120.000 andere... De kaap van 65.000 was al op de eerste dag dus overschreden, wat betekende dat alle visa-aanvragen die later toekwamen, werden teruggestuurd, hoewel de periode voor indiening een half jaar ging zijn... Vanaf dan was het een puur kansspel : we hadden 1 kans 2 om getrokken te worden door een 'random lottery'...
En vrijdag 22 juni 2007 was het zover : ik was net met Willy bij Yan om de laatste voorbereidingen te doen voor haar afscheidsfeest (voordat zij met Diether en Quint naar Oxford vertrok) en Li Jen was net even naar huis om onze BBQ te gaan halen, toen hij me vanuit thuis opbelde : zijn H1-B was getrokken en goedgekeurd !
Het enige nadeel voor mij is dat ik hier niet MAG werken en dat ik ook geen eigen SSN krijg. Gelukkig mag ik nog wel een eigen bankrekening nummer hebben en ook mijn rijbewijs halen. Mijn H-4 visa is soms wel frusterend, omdat ik van mijn status van 'zelfstandige architect in België' terug val naar een soort van 'housewive status'. Mag zelfs niet gewoon in een restaurant of boekenwinkel werken. Of in een 'Bubble Tea Bar', hmmmm.... Aan de andere kant, moet ik het maar zien als een soort van 'verplicht verlof' van ongeveer 1 jaar, totdat ik mijn eigen werkvisum krijg... ergens voel ik de kriebels wel om terug te gaan werken, omdat ik weet dat ik vanalles kan doen. Ik beschouw mijzelf als een goede 'labour force' alleen weet ik niet of ik hier terug als architect aan de slag kan, alleszins niet in de hoedanigheid dat ik in België gewoon was...
Ach ja, voorlopig wil ik me er niet teveel zorgen over maken, en doen alsof het elke dag vakantie is, met uitzondering dat ik het appartement quasi niet verlaat zonder Li Jen. Maar dat komt nog wel, denk ik... It take's time to settle down and to be at ease !!
Straks is het vrijdagavond. Ik kijk altijd er altijd naar uit als Li Jen thuis komt en vooral als het weekend weer voor de boeg is. Benieuwd wat we gaan doen...
Gisteren was het eigenlijk de eerste dag, sinds mijn blog up-date, dat ik echt 'niets' heb gedaan. Telefoontjes vanuit België gekregen en heel ontspannen liggen babbelen, op ons zacht tapijt terwijl ik via ons balkon naar buiten keek. Ook de bomen hier beginnen stilaan hun herfsttooi te krijgen. Verder beetje administratie afgehandeld die van tijd tot tijd via mijn broer vanuit België wordt toegestuurd... In de avond na het eten, een nieuwe Tapioca Bubble Tea uitgeprobeerd bij Tapioca Express : green apple flavour !! Yummie !! Ze hebben daar een 30-tal smaken. MY NEXT MISSION : ze allemaal eens uitgeprobeerd hebben !! SLUUURP !!
Subscribe to:
Posts (Atom)
