I love Brüno

Terug achter mijn laptopje. Terug in the US&A. Het is al weer een tijdje geleden dat ik nog inspiratie heb gekregen om iets te zeggen, schrijven of ook maar iets van mij te laten horen... De insiders weten wel waarom, de outsiders hebben er het raden naar, maar dat is een ander verhaal.

Terug in het appartement, in Mountain View, California, terug sinds een kleine 2 weken. Alles lijkt hetzelfde, maar veel is veranderd sinds we naar hier zijn verhuisd, twee jaar terug. Zoals vroeger schrijf ik meestal in de nachten, als de nacht hier valt en het terug ochtend is in België. Soms lijkt het alsof ik op verschillende plaatsen tegelijkertijd op deze wereld leef, om nog maar te zwijgen dat het nog maar avond is in Korea.


Vandaag ben ik Brüno gaan kijken. Het was weer een tijdje geleden dat LJ en ik nog samen naar de film zijn geweest, iets dat we wel vaker deden toen we vroeger nog in België woonden. Resultaat is een boeiende discussie over de film, weer nieuwe inzichten en hopelijk nieuwe ideeën die ons in het leven verder helpen. Eigenlijk hebben we dit wel vaker moeten doen, maar het is er nooit van gekomen, door praktische omstandigheden.

Om dan maar meteen met de deur in huis te vallen, de reden van dit schrijven : deze film was gewoonweg brilliant ! of zal ik beter zeggen deze film VOND IK gewoonweg hilarisch brillliant !! Het kan misschien wel liggen aan mijn karakter om overenthousiast te zijn over alledaagse tot bijzondere dingen, waardoor ik altijd wel probeer het positieve te zien in alles wat niet zo positief of goed of zo brilliant lijkt; het kan ook liggen aan mijn gebrek aan een neutraal beoordelingsvermogen omdat ik de vorige film 'Borat' al zo goed vond; het kan ook gewoon liggen aan mijn gebrek aan goede smaak... Maar ziehier toch mijn ongezouten mening over bovenvernoemde film.

Wat voor sommigen een wansmakelijke tot aanstotelijk aannemende manier van humor wordt aanzien, is voor mij een brilliante manier om de problemen en stereotypen in de hedendaagse - zij het vooral Amerikaanse - maatschappij aan te kaarten. Sacha Baron Cohen is een genie - zowel letterlijk als figuurlijk met ballen - die door zodanig absurde situaties te creëren, reacties uitlokt van de 'modale' dagdagelijkse mens. Mensen zoals jij en ik. Eigenlijk zijn de situaties - als je het vanop afstand bekijkt - bijna zo absurd dat je je kan afvragen of ze niet te geënsceneerd zijn om waar te zijn, maar doordat mensen hierop reageren omdat ze geloven dat het 'echt' is, kan je je bijna afvragen hoe het komt dat mensen zo 'serieus' reageren. Is het niet een aanklacht op onze maatschappij, hoe zot deze soms is doorgedraaid dat normale mensen dergelijke 'absurde' situaties als 'waar' aannemen? Is zijn film niet een aanklacht op de maatschappij, door iets te creëren dat net boven de grens van wat 'aanvaardbaar' reëel wordt geacht, waardoor men denkt dat het reëel is? Eigenlijk zijn de situaties soms zodanig absurd, dat je je begint af te vragen hoe mensen eigenlijk dit echt kunnen aanvaarden als reëel, misschien omdat je tegenwoordig de meest schokerende dingen tegenkomt in het nieuws, media en misschien zelfs in ons dagelijkse leven tegenkomt - of is dat misschien alleen hier in the US?

Echtheid. De zoektocht naar echtheid. Het enige wat echt is in deze film, zijn de reacties van de mensen op deze absurde situaties die hij geënsceneerd heeft. Reacties die misschien wijzelf ook zullen hebben bij het zelf meemaken ervan. Toch vraag ik me af, de manier waarop wij als mensen reageren op bepaalde situaties, is dat niet maatschappelijk bepaald? Zijn wij mensen zo maatschappelijk geconditioneerd, dat we zelfs geen vat meer hebben op een eerlijke reactie die puur vanuit ons eigen overtuiging uitgaat, eerder dan wat maatschappelijk geconditioneerd is door een bepaalde groep in de samenleving? Het meest frappante voorbeeld in de film vind ik toch de scenes waarin Brüno naar een 'gay convertor' gaat om zichzelf helemaal hetero te laten maken, door zogenaamd Jezus in zijn ziel te laten. Wie gelooft nu in hemelsnaam, eerlijk gezegd in deze tijden, dat homoseksueel zijn een soort afwijking is die je kan genezen? Niemand toch, of toch? Toch niet door Jezus in je ziel toe te laten? Nog frappanter is de reactie van de 'gay convertor' te zien - die met hart en ziel probeert te geloven in zijn eigen 'niet gay zijn' of is dit ook al in scene gezet - op de rechtoe rechtane provocerende vraag van Brüno "Are you seducing me?"en de onschuldige ziel te complimenteren over zijn 'blow job lips'. Je lacht je een deuk of je zou bijna medelijden krijgen met die brave gast omdat zijn verrekkende ooghoeken verraden wat hij al heel zijn leven heeft proberen te onderdrukken en als een zonde ziet : gay te zijn.

Moeten we Brüno hiervoor afschieten, zijn provocerende houding waardoor mensen van hun stuk geraken? Ik denk het niet. We mogen blij zijn dat er nog artiesten als Sasha Baron Cohen zijn, die op een ietwat controversiële - op het eerste zicht wat luchtige - manier de meest stereotype reacties op alles wat niet 'normaal' gevonden wordt in onze maatschappij probeert aan te kaarten. Doordat Brüno zo extreem en tegelijkertijd ook rechtoe rechtaan provoceert, laat hij de ware aard van de mensheid zien, zoals deze geconditioneerd is geraakt.
Maar tegelijkertijd, zou je ook kunnen stellen, hoe komt het dan dat mensen zo serieus reageren op bijna absurde situaties die zo goed als 'abnormaal' zijn? Is men in deze hedendaagse - Amerikaanse of gewoon algemene - samenleving al zo ver gevorderd dat men het verschil al niet meer ziet tussen wat 'normaal' en 'abnormaal' geënsceneerd is? Zijn we al zoveel 'abnormaliteit' gewoon door de tv, nieuws en media dat we Brüno's cases als 'werkelijk' aanzien? Eigenlijk ligt wat Brüno voorschotelt al heel dicht bij de 'absurde' realiteit waarin we leven... Misschien nog niet in ieders leven maar al wel bestaande in bepaalde levenssferen.

Ik vraag me af waar heel deze redenering van mij naartoe leidt. Zoektocht naar de essentie van het leven? Neen, denk het niet echt. Zo diepzinnig raakt de film nog niet... Of wel? Zijn film eindigt wel zo, Brüno die - aanvankelijk op zoek gaat naar faam en glorie in Fantastisch Hollywood - uiteindelijk faam en glorie verwerft op het moment dat hij er niet op zoek naar is, maar zijn liefde uit voor zijn seutige bijna schoothond-assistent Lutz in bijzijn van honderden 'Anti-gay' fans... Gedurfd, provocerend, brilliant :-)... gevaarlijk.

Zelf heb ik nog niet zoveel gelezen over Sasha Baron Cohen... ik weet wel dat hij Joodse roots heeft en dat hij getrouwd is en zelfs met kindje of kindjes - verbeter me als ik het fout heb, heb het niet meer opgezocht maar doet er niet toe - zijn vrouw moet toch ongelooflijk dapper zijn om met hem in zee te gaan en in hem te geloven, want hij zal waarschijnlijk al doodsbedreigingen hebben gekregen vanwegen zijn provocerende houdingen. Zijn vrouw moet toch ongelooflijk trots zijn.
Denk niet dat hij provoceert, gewoon voor de fun en om te schokeren en achteraf om er een goede portie over te lachen, maar weldegelijk omdat hij als artiest, acteur, filmmaker, producer en vooral als mens zich toch vragen stelt en bekommerd is over hoe de hedendaagse maatschappij aan het evolueren is. Hoe wij als mens geconditioneerd zijn in onze reacties op alles wat niet 'normaal' is en toch 'abnormale' situaties als 'werkelijk' kunnen aanvaarden. Zijn we allemaal niet een beetje hypocriet en niet in staat om de waarheid gewoon te vertellen zoals het staat?

Denk wel, dat hij weldegelijk op voorhand zorgvuldig iedere situatie zou moeten bestudeerd hebben, welke reacties hij mogelijk zou kunnen verwachten en bij momenten toch ook wel oprecht naar verzoening streeft, door bijvoorbeeld een absurd belachelijke 'vredeslied' te zingen in het bijzijn van Palestijnse en Joodse vertegenwoordigers, al is het maar om hen te verzoenen in hun gezamenlijke eenswording over het feit dat 'hummus' geen politieke organisatie is maar voedsel; al is het maar hen te verzoenen in hun gezamenlijke eenswording dat Brüno's vredeslied en lyrieken quasi belachelijk zijn. Wie is er nu belachelijk? Brüno of de Palestijnen en Joden die vechten om... ja... om wat eigenlijk? Iets zinvols?

Denk wel, dat Sasha Baron Cohen ook wel bij momenten beseft, dat hij zijn leven riskeert wanneer hij reacties uitlokt die hij niet kan inschatten, zoals zijn provocerende klederdracht in het Midden-Oosten en zijn bezoek aan een 'terrorist' om zich te laten gijselen door Osama te beledigen. Op een of andere manier, blijft hij misschien toch wel beschermd in zijn leven, doordat zijn abnormaal gedrag op bepaalde situaties het 'normale' gedrag overstijgt, waardoor mensen als reactie zich na een tijd misschien toch niet gaan gedragen zoals ze zich normaal zouden gedragen... Ik vraag het me af...

Kan hierover nog uren en uren leutelen, als ik dat al misschien niet aan het doen ben; maar Brüno is een goede film voor mensen die houden van wansmakelijke humor, maar ook voor mensen die een goede portie van relativering hebben, zonder onverschillig te zijn.

Wil hierbij niet zeggen dat ik anders zou reageren dan de mensen in de film, hoe zou ik dit durven beweren, maar ik weet dat ik wel open sta voor heel wat absurde situaties in het leven. Zeker als het terug op de essentie komt waar ieder mens op zoek naar is : de essentie van het leven en om te leven. Is dit nog altijd de stereotype gedachte van 'liefde' en 'voortplanting'? Of ben ik weer te kortzichtig bezig?

Eerlijk gezegd, zoals iedereen wel een beetje ben ik zelf terug op zoek naar de essentie van het leven, of misschien is het weer een bezigheidstherapie van iemand die teveel tijd heeft om na te denken - waarschijnlijk wel - en al meer dan een jaar zonder werk zit - zij het niet voor lang meer. In alle eerlijkheid moet ik ook toegeven dat ik zelf ook niet altijd volg wat ik zelf schrijf of geloof. Een mens heeft het immers het meest moeilijkst om bepaalde bepaalde levensvisies op zichzelf toe te passen... Maar daar begint nochtans de verbetering van de wereld, niet?

Ook IK ben iemand die zich laat leiden soms door stereotype meningen, verwachtingen... we leven immers in een maatschappij die zonder bepaalde regels een totale chaos zou zijn. Maar die regels laten soms niet toe, eerlijk te zijn naar elkaar toe, zonder elkaar te kwetsen. Toch geloof ik dat als iedereen - al is het weer superidealistisch van mij om dit te geloven - het werkelijk goede voorheeft met elkaar in zijn kleine kring van leven, dat het leven er al een stuk beter zal uitzien voor iedereen, en een stuk gelukkiger. Neen, het leven dat enkel geluk is, daar geloof ik ook niet in, want geluk is er maar als je ook ongeluk ervaart. Anders heb je geen vergelijkingspunt. Het gras kan alleen maar vergeleken worden, als het ergens anders ook groener is, maar tegelijkertijd moet je ook weten dat het groenere gras ooit terug gewoon groen wordt.

Neen, ik ben geen profeet of zelfverbeteraar, noch ben ik een therapeut of zelfanalyst. Zelf zit ik nog vol fouten - ik ben en blijf maar een mens. Meer nog, ik ben en blijf maar een vrouw. Een vrouw die vandaag weer heeft ontdekt dat ze eigenlijk toch teveel kleren heeft en ineens afvraagt waarom ze eigenlijk 10 stuks min of meer dezelfde zwarte t-shirts heeft... Ooit gekocht in een opwelling zeker? Of gewoon verzameld met de jaren omdat ze het niet over haar hart kreeg om de oude versletene weg te gooien? Of misschien toch teveel zichzelf omringd met alles dat superflue is om niet na te denken over wat de essentie is van het leven of gewoon wat de meesten toch vaak wel herkennen - althans vrouwen onder ons - shoppen om daarna gelukkiger te voelen? Shoppen om dingen die niet compleet zijn te verbergen?

Neen, ook ik trap in de valkuil van al het superflue en de valkuil van de aanlokkelijke consumptie, in de waan van een tijdelijk geluk. Maar ik beloof plechtig vanaf nu wat beter op mijn stappen proberen te letten en hieraan te weerstaan. Het is toch moeilijker hier in de USandA, want alles is hier voorhanden. Kan niets garanderen, maar een mens leert uit zijn fouten. Want ik ben toch maar een mens. Ik ben toch maar een vrouw die net als alle anderen op zoek is naar betekenis in dit leven van me. Misschien tijd om voor Sasha Baron Cohen na zijn homo-perikelen eens in de huid van de stereotype vrouw te kruipen. Vraag me af hoe hoe de helft van de wereld, feministen incluis, hierop gaan reageren... Hopelijk met dezelfde relativeringsvermogen als op de vorige films. Hoewel... zijn wij vrouwen niet gevoeliger en rapper op onze tenen getrapt? Ik vraag het me af... of geef ik ons eigen geslacht al op voorhand te weinig krediet omwille van mijn stereotype denken... Laat het me weten als je het er niet mee eens over bent. Ik sta open voor alle reacties. Of geen ;p.

H1N1

OK. Ik geef toe dat deze blog een beetje verwaterd is de laatste tijd. Door de familiale gebeurtenissen in Belgenland was ik niet echt in de mood om te schrijven.

Hoe gaat het leven hier? Nog altijd zijn gewone gang.

Een aardbevingtje hier en daar. California wacht nog altijd op de Big One. Volgens sommige scientists is de kans zeer reeel dat we hier binnen een periode van 30 jaar een mega-aardbeving gaan meemaken, zo eentje die minstens 10 keer straffer is dan de recente aardbeving in Italie.

Een faillissementje hier en daar. Of op zijn minst wat ontslagen. Hier op ons bedrijf hebben ze recentelijk nog eens 1725 man op straat gezet en twee fabrieken gesloten. Pfft, ik ben er weer aan ontsnapt. Laten we hopen dat betere tijden in zicht zijn.

H1N1: men is hier in de ban van het virus.
Dit plakt aan de elke buitendeur van ons bedrijf:

The Pandemic Preparedness Team ordered these
precautions because confirmed cases and suspected
outbreaks have been reported in Bay Area communities...
The World Health Organization Wednesday raised the Swine
Flu alert level to Phase 5, which indicates a pandemic is imminent

The criteria for staying home is any of the following:
You have been to Mexico in the last 10 days
You have any flu symptoms (100+°F fever, lethargy,
lack of appetite, coughing. Some people with
swine flu also have reported runny nose,
sore throat, nausea, vomiting and diarrhea.)
Any person in your household has flu symptoms

If you have symptoms, you need to stay home for
10 days. If you have been in Mexico in the last 10 days,
or if you have been in contact with anyone with flu-like
symptoms, you should stay home for three days. That covers
the incubation period; if you have been infected, you should
develop symptoms within that time. If you remain in contact
with an ill person (for example, you remain in a home with
an ill housemate), you need to stay out of the office at least
10 days. That time frame should take you beyond the period
when the other person would be contagious.

Da's gene zever maar men overdrijft een beetje. 'k Laat jullie wel iets weten als we allemaal met een face mask moeten rondlopen.

Wie zijn de winners?
Als we naar phase 6 gaan, slimmeriken op zoek naar cheap deals voor vliegtuigtickets
Kuisploegen: toiletten, openbare faciliteiten, metros,...
Pharma-bedrijven: vooral degene die griepvaccins op de markt hebben gebracht. In feite hebben de bestaande vaccins geen enkel nut, maar probeer dat maar eens duidelijk te maken aan de gewone man. Zolang men maar paniek zaait, krijgt men alles verkocht, hoe denk je anders dat Bush zijn War of Terror aan de man heeft kunnen brengen? Veel effectiever is gewoon thuis blijven.

Wie zijn de losers?
Als we naar phase 6 gaan, de kwetsbaren
Onschuldige biggetjes en hun baasjes
Mensen zoals ik die af en toe wel een stukske varken lusten: voor de zekerheid ga ik een voorraadje spek en ribbekes hamsteren...

In flight gedachten

Alweer in de lucht. Het lijkt alsof ik zelf vliegen kan. Ergens tussen Europa en mijn tussenstop in Philadelphia. De zon weerkaatst op de vleugels van het vliegtuig door het raampje tot mijn zitje aan de middengang recht op mijn gezicht. Heel even waan ik mij in de hemel. Mijn eigen wereld van gedachten en herinneringen, met mijn rustige muziek in de oren. Op weg naar degene bij wie ik thuishoor, maar tegeijkertijd zoveel mensen achterlatend die ook een deel van mijn thuis vormen : onze familie en vrienden in België. Toevallig of niet. Net nu op dit uiterste moment klinkt het openingslied van mij en LJ in de oren. Zoveel fijne herinneringen komen weer naar boven, de dag dat we in bijzijn van julie hebben beloofd met elkaar het leven door te brengen. Mooie, fijne herinneringen waarvan velen onder jullie deel van hebben uitgemaakt.
Zo ook deze laatste 1,5 maand terug in thuisbasis België. Samen met jullie de feestdagen te hebben mogen doorbrengen was beter dan we ooit hadden durven verwachten. De vele bijeenkomsten, etentjes, gesprekken. De gewone trouwe bende van vrienden die we gewoon waren voordat we voorgoed België verlieten een dik jaar geleden. LJ zijn blitsbezoek van 2 weken. Ik die wat vroeger toekwam en nu wat later is vertrokken.

Maar er is veel veranderd sinds dat we vertrokken zijn. Goede dingen. Minder goede dingen. Zoals het er aan toe gaat in het leven. Mijn leven in de VS loopt weliswaar nog altijd niet op wieltjes, hoewel LJ het wel naar zijn zin heeft wat zijn werk betreft. Zelf moet ik nog mijn draai vinden en ik zal mijn draai wel vinden, omdat ik zoals altijd mijn best zal doen.

Mijn leven in de VS heeft zich nog niet vorm gegeven voor mij, mede doordat ik vorig jaar al meer dan dan de helft van het jaar in de lucht of in het buitenland zat. Ik heb mijn hart verloren aan Korea vorig jaar, aan de mensen, de cultuur en in het bijzondere de taal. Benieuwd hoe ik hiermee zal omgaan en of ik iets hiermee kan doen eens terug in het land van Obama. Net als vele Amerikanen, kijk ik ook uit naar een nieuw begin. Een nieuwe lei. Nieuwe moed, nieuwe hoop om mijn leven gelukkig te kunnen leven, zoals ik heb kunnen leven in Seoul, in België. Een warm leven onder mensen die om elkaar geven. Een warm leven onder vrienden.

Alles in het leven heeft zijn voor en na. Het gras is altijd groener aan de andere kant. Het laatste jaar ben ik letterlijk op de dool geweest zo een beetje overal tussen VS, België, Korea en ja zelfs eventjes Canada. In het buitenland vertoeven, is boeiend, fascinerend, ik spreek dat zeker niet tegen. Je komt allerlei nieuwe mensen tegen, aan jou de keuze om aan ze te hechten of niet. Maar na hechting, komt altijd steevast afscheid. Omdat je dient terug te keren naar de plek waar je thuishoort. Hoe zeer ik ook gewend ben geraakt de laatste tijd op eigen benen te staan, om een klein deeltje van mijn leven te leven zonder LJ, tot zelfs een vreemdeslaappatroon ontwikkeld – mijn beide ellebogen boven de deken uitstekend naast mijn oren – het is niet altijd zo gekozen. Het was niet altijd even makkelijk. Het was bij momenten ook wel eenzaam. Het was soms verwarrend thuisloos te zijn. Maar ik genoot dan ook wel van die eenzaamheid met mijzelf. Vooral als ik zelf op reis was. Met enkel mijn gedachten, herinneringen, mijn impressies op zak.

Voor de eerste keer sinds lang, kijk ik echt uit om terug naar de VS te vliegen. Het werd tijd na 4,5 maand het land uit te zijn. Benieuwd of er veel veranderd is. Althans een nieuwe president. Nog eventjes. Kan niet wachten om in LJ zijn armen te vliegen en niet meer lost te laten. Niemand rond ons heen. Enkel ons tweetjes. Gewoon bij LJ rond te hangen, hem dag in dag uit terug te zien. Op hem wachten als hij van het werk komt. Mijn stille dagelijkse leven die ik gewend was te leven. Verandering is er op komst. Zicht op werk. Zicht op waar we ons uiteindelijk al dan niet gaan vestigen. Zicht op een normaal leven zonder teveel te dolen. Zicht op een kleine LT of LJ...?

Nog even en ik ben thuis.

bad news

Het is nog altijd goed weer hier, maar het regent slecht nieuws. Laatste update, National heeft 5% van zijn werknemers ontslagen. Van de ene ogenblik op de andere. Onmeedogenloos. Even na middag heeft de CEO een mailtje rondgestuurd om het nieuws aan te kondigen. De meeste slachtsoffers vallen hier in Santa Clara. Het wordt wel heel griezelig als je die mensen ook effectief kent. De ene ogenblik werk je met hen samen aan een project, de andere ogenblik maakt die persoon zijn cubicle leeg. No time to waste.

Pfft...
Afwachten...

't is weer zo ver

Even voor middag vandaag was het weer zo ver. In the office luidde het:
"Did you feel it?"
"Oh, that has been a while..."

Een 3.2tje, niets vergeleken met de 5.6 van vorig jaar, die was 250 maal straffer, maar toch duidelijk voelbaar.

anno 2008

anno 2007

Quasi rond dezelfde periode in't jaar en pal op dezelfde plek, niet al te ver van 't werk. Nog maar eens een herinnering dat de mens de nietige speelbal is van Moeder Aarde en dat de plek waar we wonen drijft op gelatine.

so far: 338 vs 159

Ongelofelijk.

De Amerikanen hebben massaal gestemd voor verandering. Voor de eerste keer zal een Afro-American man hen hoop geven. Het zal nodig zijn want de moraal in dit land is diep weggezakt. Weldra een einde aan acht jaar politiek bewind onder leiding van een arrogante baviaan die de geschiedenis zal ingaan als "war president" van een zinloze oorlog die Amerika bankroet heeft gemaakt (prijskaartje: $600000000000, das een 6 met 11 nullen).

Bij het zien van de reactie van de mensen op tv op het ogenblik dat de president-elect bekend werd gemaakt, de emoties, de tranen... ging er bij mezelf ook spontaan een snaartje trillen. Zou ik meevoelen met dit volk? Hmm, 't zal eerder zijn zoals bij ne maat van ons die emotioneel wordt telkens bij het horen van de hymne van de Champions League.

De uitdagingen voor de nieuwe president zijn gigantisch. Zijn taak begint morgen. Verkozen worden tot toekomstig leider van een land is een ding. Er werk van maken een ander. Deze man kan er van meespreken.

H20

Zonder water overleef je geen 3 dagen...

It's raining man, hallelujah. Voor het eerst sinds 7 maanden regent het hier. En stevig nogwel, met donder en bliksem. Dit betekent dan ook meteen het einde van het droge seizoen. En het doet eigenlijk wel goed. Niet dat ik als een zot naar buiten ben gestormd om te gaan dansen in de regen, maar 'k heb onze Chevy wel uitgereden voor een gratis carwash beurt :) Nu, een beetje regen schrikt me absoluut niet af, dus ik zal nog altijd met het fietske naar werk gaan, enkel oppassen voor de extra vettige bladeren op het wegdek.

Dit jaar is officieel uitgeroepen tot een jaar van extreme droogte in California. Het heeft niet al te veel geregend/gesneeuwd dit jaar en de voorraad in de waterbekkens is serieus gekrompen. De oogst is bedreigd en de risico op bosbranden reeel. Niet zo tof voor Arnie, want de staat California is al zo goed als bankroet... En op TV zie je geregeld spotjes die mensen moeten sensibilizeren om een keer niet TE veel water te gebruiken om je gazon te besprinkelen of de tuinslang NIET te laten lopen terwijl je de wagen wast. Common sense zou ik zeggen.

De toekomst belooft niet beter te worden. Het zal hier nog droger worder door global warming en de sneeuw op de toppen van de Sierra Nevada, wiens smeltwater essentieel is voor California's watervoorziening, zal verder inkrimpen. Drinkbaar water wordt het thema van de eeuw, als de mensheid tegen dan de wereld nog niet verschroeid heeft en op tijd is overschakelt van fossiele brandstoffen naar solar, wind en geothermal. En laten we hopen dat de US en zijn nieuwe president hier een prominente rol in gaat spelen en niet afkomt met nieuwe zever zoals Clean Coal (de nieuwe hype om steenkool 'proper' te verbranden en zelfs om te zetten tot gas en naft om op die manier minder vaatjes ruwe aardolie te moeten importeren en dus minder dollars naar het buitenland sturen)

Halloween

Gisteren was het weer Halloween geweest. Dit is American culture op zijn best. Als kleine totters onder het wakend oog van hun ouders aankloppen van huis tot huis om snoep in te zamelen, dan is dat schattig (trick-or-treat is redelijk vergelijkbaar met nieuwejaartje-zoete-varken-heeft-vier-voeten). Als jongeren zich sminken als marilyn manson, dan is dat uit de bol gaan. Als volwassen mensen verkleed rondlopen alsof het carnaval is, dan is dat helemaal te gek. James S bij ons op werk liep rond met een pompoen over zijn kop getrokken. Komaan zeg...

't Zijn harde tijden

Dit landje zakt verder weg in de put. Banken gaan over kop. De mensen maken zich zorgen over de veiligheid van hun spaargeld. De pensioenfondsen zijn gekeldert en dat is een ramp want men moet hier zelf voor de oude dag zorgen en als je dan de jarenlang opgespaarde centjes op een paar dagen tijd ziet wegsmelten dan heb je reden om je zorgen te maken. En ik word langzamerhand mottig bij het volgen van de op-en-neer bewegingen van de beurskoers. Nog erger dan de Sirocco in Bobbejaanland.

De handelaars klagen over kalme dagen in hun winkels. Wagens geraken niet meer verkocht. De consumptiemolen draait niet meer goed. Dat heeft dan weer gevolgen voor de arbeidsmarkt. Dagelijks hoor je berichten over bedrijven die hun personeel in grote getale het roze formuliertje aanbieden. En van alle sectoren doet de technologiesector het slechts. En van alle technologiesectoren beuren de semiconductors het slechts. Slik... Oproep aan alle lezers om massaal gsms te blijven kopen ...

In het midst van deze woelige tijden wordt er bovendien een nieuwe president gekozen. De campagne duurt nu al een jaar en het wordt tijd dat ze er een einde aan maken. Als niet-burger heb ik uiteraard geen vinger in de pap te brokken over wie de volgende man in the White House wordt maar volgens de opiniepeilingen zou die man wel eens zwart kunnen zijn. Het valt echter nog te zien of de Amerikanen wel echt klaar zijn voor hun eerste black president. In ieder geval zal die man voor een enorme uitdaging staan. Niet enkel om het economische tij te doen keren maar bovendien de energiecrisis te bedwingen en de competiviteit van de US and A in de wereld te verbeteren.

Maar voor de rest gaat het leventje hier in de SF Bay Area zijn gewone gang.

Zoals de meesten onder jullie al wel weten is LT momenteel weer voor drie maanden in Seoul. Vanwege praktische redenen eigenlijk waar ik even niet verder op inga maar ook om de kennis van de taal verder uit te bouwen. Het is ongelofelijk hoe snel een vreemde taal beheerst kan worden als je erin ondergedompelt wordt. Langs de andere kant hoop ik niet dat mijn Engels teveel geAmerikanizeerd is.

Dus is het weer een klein beetje eenzamer hier. Maar niet getreurd want eind van het jaar vlieg in terug naar Belgie. Genoeg vakantie gespaard, hehe. Het eerste wat ik ga doen is waarschijnlijk bij de fritkot achter de hoek ne grote met stoofvleessaus gaan halen :) En LT vliegt ook terug eind van het jaar. Het wordt trouwens oppassen als LT terug in Belgie is want:

Gehaald op 9/11 nog wel. En eigenlijk niet helemaal goed voorbereid. Bovendien de nacht ervoor niet al teveel geslapen want tot vroeg in de ochtend zitten babbelen met de jongens. Vlak voor de behind-the-wheel driving test een dubbele shot espresso genomen om de ogen op te houden. Met als gevolg shaky hands... En toch gehaald! Nou, rijden in Amerika is niet zo moeilijk en hier werken de examencentra tenminste niet met een quota van zoveel percent moeten er vandaag gejost worden. Enfin, de dag daarna heeft het voorzichtige defensieve rijstijl die leermeester LJ heeft aangeleerd reeds plaatsgemaakt voor het meer assertievere out-of-my-way rijstijl. Vroem!

De tijd vliegt

De tijd vliegt.

Ondertussen is het al een jaar geleden dat LT en ik vanuit Belgie naar de US verhuisd zijn. Het is ongelofelijk hoe snel een zo'n jaartje voorbijvliegt. Het was dan van tijd tot tijd ook een hectische tijd geweest. De periode voor ons vertrek naar de US staat nog steeds vers in het geheugen gegriefd. De herinneringen aan het afscheid zij nog altijd even intens en de gedachte dat ik en LT alles en iedereen hebben achtergelaten in Belgie overwelmt ons van tijd tot tijd nog met heimwee.

Gelukkig kregen we een aantal weken geleden bezoek uit Belgie waar we naar uitgekeken hebben: LTing, Alan, WK en PL. Het deed goed om weer wat contact te hebben met echte Belgen... ahum en Hollanders. Wij zijn weer wat op de hoogte van wat er zich aan de andere kant van de wereld afspeelt en omgekeerd hebben de bezoekers een beter beeld gekregen van hoe ons leventje hier in de US eruit ziet.

California is een echt een paradijs voor eters en onze vrienden zullen het geweten hebben. Van een good old fashion American diner en een steakhouse waar vooral het gewicht van het lapke vlees op de schotel primeert, tot serene Chinese veggie food... en weird Indian dishes.
Bovendien is America een en al natuur. We zijn blij dat we deze pracht waar wij aan gehecht zijn geworden, hebben kunnen delen met onze vrienden tijdens een boeiende roadtrip. Van een laatavond hike in Yosemite met zero visibility tot een zinderend hete tocht door de vlakte van Death Valley. En klauterend aan de rand van de Grand Canyon, beleefden we onze stoute kindertijd voor een twee keer Voor sommigen was de inspanning een ultieme victory... ... anderen hebben er letterlijk en figuurlijk hun huid aan afgeschraapt Terug thuis op ons apartement, welke we door middel van luchtmatrassen tijdelijk omgebouwd hebben tot motel, was het tijd om even uit te blazen van de achteraf gezien toch loodzware roadtrip. Op de vooravond van 9/11, genietend van een steengoeie slice mooncake van een van de betere Chinese bakeries in SF en van een glaasje Merlot, welke we een aantal dagen ervoor voorgeproefd en goedgekeurd hebben tijdens een bezoek aan een lokale wijnboer in de Napa Valley, beseften we ineens dat we elkaar binnenkort tien jaar zullen kennen.

Tien jaar. Ongelofelijk. Een vriendengroep ontstaan rond het CLT. Twee groepen Chinese jongeren die, gedreven door een natuurlijke behoefte om hun roots in de Chinese taal te versterken, besloten hebben een cursus Chinees te volgen in Leuven. Een groep die in de loop der jaren hechter aaneengegroeid en uitgebreid is geworden. Dit is uniek.

LT en ik hebben sind vorig jaar besloten om een eigen koers te varen en de wereld te verkennen. Ondanks de afstand is de band met de andere kant van de wereld niet vervaagd, integendeel. Dus, we gaan hier nog wel een tijdje blijven maar we gaan jullie zeker op de hoogte blijven houden van onze avonturen in deze f*@%!#$ country die met de loop der tijd voor een stuk ook ons thuis is geworden.

Pack 'n go

Pay 'n go, wash 'n go... en voor mij "pack 'n go"... Haha... ik leer het nooit... op voorhand netjes inpakken en een nachtrust zonder zorgen tegemoet. Eigen schuld. Het is een eigenschap die ik niet verleren kan... Op tijd inpakken. Meestal is het de dag zelf dat ik inpak. Met alle vertragingen vandien. Net alles ingepakt, nog de laatste dingen in mijn koelkast proberen op te eten, zoals een lekkere tapioca taro dessert dat ik voor het allerlaatste moment wilde overhouden. Dacht nog wat te gaan souvenirshoppen MAPLESYRUP maar dat zal ik wel in de luchthaven doen aangezien het weer dit niet echt toelaat. Beter op mijn gemakje in de luchthaven wat rondstrollen. Mijn vlucht vertrekt pas iets voor 16u en ik moet uitchecken om 11u. Mijn backpack is loodzwaar en nochtans heb ik niet veel bij. Het waren maar een 10 dagen Vancouver. Deze intermezzo was enigszins vreemd maar wel nodig. Bovendien heb ik een vriendin kunnen bezoeken en veel interessante gesprekken kunnen voeren.
Nu is het tijd om terug naar sunny California te gaan. Ik mis het mooie weer eigenlijk wel, maar Vancouver heeft die charme die ik een beetje mis in de steden in de USA...

Alles heeft zijn voor en na. Maar er is geen plek als de plek waar mijn wederhelft is. Hmmm... ik mis ons zwembad ook. Vanavond er toch wel in gaan duiken. Het is weer prachtig weer in California. En vanavond komt ook mijn zusje aan uit België. En overmorgen een aantal jongens van onze bende vrienden uit België. Het beloven een supertoffe 2 weken te worden :)... Ik heb er zin in :))

Deze laptop gaat dus de rugzak in. Goodbye rainy Vancouver. I will be back.

Nothing is free baby...

... except for the internet in the Vancouver library :) ... blijkbaar lukt het me niet meer om hier en daar draadloze signalen op te pikken zoals de eerste dagen, maar gelukkig bestaat er ook zoiets als community service betaald door de Canadeze taksen :)
Het is dinsdagavond. Regen. Vandaag wilde ik een toertje Zuid Vancouver doen, te voet, maar het weer heeft het niet echt toegelaten : regen. Ik wilde ook een aantal foto's trekken van de jogparcours die ik enkele dagen heb gedaan, maar het zal misschien voor een andere keer wezen.
Mijn maag knort : ik heb honger, maar toch wel gauw even een postje zetten.

Laatste dagen hier in Canada. Jammer dat het weer een beetje tegenvalt, anders had ik veel meer kunnen doen. Bovendien ben ik mijn paraplu gisteren ergens kwijtgeraakt, waardoor ik nu met zeer modieuze zwarte KW rondloop in trendy Vancouver... hahaha. Liever droog en flets dan nat en modieus ;p.

Gisteren was een fijne dag. Met mijn Japanse vriendin Naoko afgesproken en sushi gegeten. Het is hier net als in California een paradijs voor internationale keuken, vooral Aziatische keuken, maar ook Mexicaanse, Griekse,.. en noem maar op. In de avond ben ik met haar naar het huis van haar gastgezin gegaan, omdat de gastfamilie mij heeft uitgenodigd om daar te komen eten. Ik heb dan maar een doosje Belgische Godiva chocolade gekocht, kon toch niet met lege handen aankomen he...
Twas ongelooflijk fijn om daar tussen die mensen te zijn. De gastouders zijn Portugezen die 40 jaar geleden naar Canada zijn geëmigreerd en hebben hier hun leven uitgebouwd. Joe and Grace. Een tof huizeke met voor- en achtertuin en allerlei eetbare planten : courgetten, tomaten, druiven, VIJGENbomen... Ah ja, de vader maakt zelf zijn eigen wijnen, hij komt oorspronkelijk van Madeira.

Toffe en interessante gesprekken, lekkere wijn, lekkere zalm (BBQ) en geroosterde groentjes en likeurtjes als achterafje. De gastouders zijn echt wel levensgenieters en gastvrij. Ben gisteren van hen teruggekomen met een warm gevoel. Het gevoel van een thuis. Een warm thuis. Tis altijd fijn, onderweg warme mensen tegen te komen.

En sinds gisteren, heb ik voor de eerste keer 'verse' vijgen gegeten in heel mijn leven. Tot noch toe alleen maar gedroogde gegeten. En ik denk dat ik het te graag lust en min of meer verslaafd zal worden. De gastmoeder had zoveel vijgen aan haar bomen hangen, dat ze de vijgen systematish in de oven droogt, met vijgensiroop als bijprodukt. Gisteren ging de helft van het gesprek over eten en 'vijgen'. Waaah... fijn om met mensen met liefde over voedsel te praten.

Mijn maag knort. Ik heb vandaag mijn laatste granenbar aan een zwerver gegeven. Omdat hij mij om geld vroeg voor eten, dus heb ik maar een granenbar gegeven. Tot mijn verbazing was hij toch wel heel blij. Meestal hebben ze liever geld, dacht ik. Maar ik geef meestal gewoon eten. Als ik er bij heb.

Deze gezegd zijnde : mijn maag knort. Ik ga rap nog naar Chinatown om wat eten te halen voor het te donker wordt. Men zegt dat je in de avond beter weg blijft uit Chinatown. Niet dat het gevaarlijk is, maar onaangenaam. Ach ja, er gebeurt vanalles op de wereld. Je kan het niet altijd tegenhouden. Maar voorkomen is altijd beter, niet?

Vanavond gezellig met de regen tegen mijn raam wat lezen en voorbereiden om bijna te vertrekken. Morgen is mijn laatste dag Vancouver, misschien nog wat maple syrup inslaan en maple syrup koekjes en zo... Ik ben verzot op maple syrup.

Tijd om door te gaan, mijn tijd in de bib zit er weer op. Misschien morgen nog een postje.

Vancouver Peak : bear territory

Vandaag was het een prachtige dag in Vancouver. Aangename zomerzon, niet te warm, niet te koud, geen regen. Goed uitgerust opgestaan – want de nacht van donderdag op vrijdag heb ik amper 3u geslapen – en neen, ik ben niet tot laat uitgeweest of zo – het was de administratie in België die me parten speelde. Gezien het uurverschil kan ik enkel in de nacht bellen hier, als ik iemand voor de middag wil spreken. En ik had geluk. Want ik had netwerk op mijn kamer. In tegenstelling tot de laatste twee dagen : geen gratis draadloos netwerk te spotten, maar met een betaalde toegangscode voor 2 uur proberen zoveel mogelijk gedaan te krijgen. Ofwel in de bib van Vancouver vertoeven. Of ergens op cafe. Het is niet goed, niet meer kunnen leven zonder het internet. Nochtans, hebben we dit vroeger altijd gedaan. Onbereikbaar zijn : geen gsm, geen internet on the road.

Vandaag had ik eigenlijk helemaal geen idee wat ik ging doen. Tegen een uur of 10 is in mij opgekomen om misschien toch een beetje buiten de binnenstad te verkennen, richting Noord Vancouver, waar het groener en bergachtiger is. Lunch pakket klaargemaakt, comfortabele kleren aangedaan met de bedoeling een ontspannend dagje wandelen in de bossen.

Om richting het noorden te gaan, pak je de Seabus, een ferry die op regelmatige tijdstippen tussen de twee Vancouvers vaart om daar dan nog eens over te stappen op een bus die de bergen in gaat. Mijn bestemming zou Capilano worden, bekend voor zijn lange hangbrug over een rivier in het midden van een bos. En ergens op de bus, heb ik maar besloten om toch maar verder te rijden richting de eindbestemming : Grouse Mountain ofwel de Vancouver Peak. Je raad het al : de drang om naar een of andere bergtop te klimmen kwam naar boven.

De kabellift naar de top kostte rond de 35 CA$. De klim te voet was gratis. Maar ik was totaal niet voorbereid. Nochtans ging ik het niet meer doen, alleen op mijn eentje gaan hiken. Hoewel echt op mijn eentje was het niet. Ik werd vergezeld van tientallen puffende klimmers, die net als mij de eerste trappen van de helling te enthousiast zijn opgestormd. Wat eigenlijk een hike zou moeten zijn, recht naar de top, was eigenlijk een stijle trap van afwisselend rotsen, hier en daar aangelegd hout, en dan weer wortels van bomen die door het v4$ele betreden van voorbijgangers te contouren van een trap lieten blijken. Ik ben geen fan van trappen tijdens een hike. Veel vermoeiender dan gewoon schuin omhoog stappen. In de Lonely Planet noemde noemt deze hike ‘The Stairmaster’. En inderdaad. Ik heb nog nooit zoveel gepuft als vandaag.

En vloeken in mijzelf, de eerste kwart van de klim. Waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan? Misschien omdat ik alleen was, leek de klim zwaarder dan verwacht. Bovendien, was ik vandaag allesbehalve uitgerust voor een klim : geen bergschoenen (ik had gelukkig wel mijn botten aan waarmee ik in België altijd naar de werven ging) – geen comfortabele broek om te klimmen (beter gewoon joggingkleren van gisteren aangedaan als ik op voorhand wist dat ik van gedachten ging veranderen) – geen comfortable Tshirt - geen hydrapak (ik had weliswaar mijn Camelbak bij maar mijn waterzak thuis gelaten). Dus absoluut geen ideale omstandigheden.

Bovendien niemand om mee te praten. Gewoon op mijzelf. Maar wel mijn favoriete muziek in de oren. Overal puffende mensen. Ben ik eigenlijk beetje blij dat ik min of meer een conditie heb. Ik moet er niet aan denken, hoe anderen zonder conditie zich zouden moeten voelen. Volgens mij, voelden die mensen hun hart er bijna uitbonken. Het deed me denken aan die ene keer in Korea, toen ik ineens besloot om op mijn eentje te gaan hiken. Een ongelooflijk vriendelijke man toen tegengekomen in de bergen, die mij dan een 4-tal uren lang, na het bereiken van de eerste bergtop rondgidste.

Vandaag heb ik niemand leren kennen. Eens aan de top gekomen, de beloning : mijn mijn meergranen boterhammetjes met humus en groentjes en een prachtig zicht naar Vancouver en het water rondom. Boterhammen smaken altijd beter op de top van een berg. Echt waar. Dat is altijd mijn motivatie om naar boven te gaan : mijn lunch. Om daar te zitten en te genieten. En klein en nietig te voelen, de prachtige natuur aanschouwend. Dan voel ik mij ineens de meest innerlijk rijke persoon van de hele wereld. Gewoon omdat ik dan volop zit te genieten. Ondertussen mijn kletsnatte rug laten opdrogen in de zon...

Na de lunch dacht ik nog even wat rond te wandelen op de site. Van daaruit vertrokken een aantal paden naar andere toppen in de buurt. Maar halfweg mijn bestemming, riep de parkwachter mij terug, omdat er een zwarte beer was gespot die richting het bergpad ging komen. Aanvankelijk mocht ik nog naar boven gaan, met als waarschuwing dat ik bij een eventuele encounter mij rustig moet terugtrekken en wegstappen. In de buurt van waar wij wonen in de US leven bovendien mountain lions in het wild. Als je daar gaat hiken, krijg je die waarschuwingen ook maar dan gewoon op een bordje. Misschien zijn beren wel gevaarlijker dan mountain lions. Hoewel ik heb gehoord dat ze niet agressief zijn, als je niet raar begint te doen. In ieder geval, de toegang tot ‘bear territory’ werd afgesloten tot het einde van de avond. Vond het toch wel jammer.

En toch “zag ik twee beren” vandaag... Ze liepen wel vrij rond op hun terrein maar waren gescheiden van de bezoekers via stalen hekken.

Tegen valavond dacht ik mijzelf te belonen met een kabelliftje richting beneden, maar er stond een rij van minstens 1,5 uur. Mensen stonden allemaal netjes in een rij van naar schatting toch wel een 100m, als het niet meer was. Bovendien mocht je de berg wel de opwaarts klimmen, dalen moest je met de kabellift. ‘Downwards travel prohibited’. Uiteindelijk ben ik toch maar terug te voet langs dezelfde weg naar beneden gegaan. Ik was gelukkig niet de enige. Heb onderweg wel een opmerking gekregen ‘You’re going against traffic’...Veel puffende en dappere klimmers in de tegenrichting. Was ik content dat ik aan het dalen was :).

De hike van vandaag heeft me weer geleerd om door te zetten op momenten dat ik het wilde opgeven. Vreemd waar ik overal terecht kom door pure impulsiviteit. Maar voortaan, ga ik toch wat bedachtzamer te werk gaan. Dat kan het pad dat ik beloop een stuk gemakkelijker maken.

Last but not least : voordat ik terugkeerde richting hotel, heb ik mijzelf een "matcha latte" beloond. Omdat ik meteen ook een gratis 2 uren toegangscode kreeg die ik ook op het netwerk van het hotel kon gebruiken. Dit gezegd zijnde, heb ik meteen dan ook deze blog gepost.

Friday evening in Vancouver

Vrijdagavond in Vancouver. Ik zit hier op mijn kamer op een na hoogste verdieping van mijn hotel-hostel met een prachtig zicht op de lichtjes en gebouwen van de stad. De hemel kleurt donkerblauw, het sportstadium voor het hotel is vanavond de scene van een voetbalwedstrijd, mensen verzamelen zich in massa voor mijn hotel. Er hangt ambiance in de lucht.

Net terug van een FANTASTISCHE jog langs de waterkant van het schiereiland dat eveneens de binnenstad van Vancouver is. Adembenemende zichten van prachtige gebouwen, bergen op de achtergrond, het water van de baai, de jachthavens met bootjes en rondvarende ferries, het schone volk dat zich klaarmaakt om buiten te gaan eten of al aan de terrasjes op hun eten zit te wachten bij glaasje wijn, koppeltjes, wandelaars met hun hond, de ondergaande zon.... eindigend op een stukje strand met rotsen... Prachtig, adembenemend, onbeschrijfbare scene voor de perfecte jog bij valavond in een mooie stad die Vancouver heet. Een metropool die zich klaarmaakt voor het weekend. Je proeft de synergie en vibe van een vrijdagavond. Het is magisch...

Het minisportveldje in Seoul waar ik altijd ging lopen is daar niets vergeleken mee : ik had toen enkel de lichtjes van de gebouwen bij middernacht rondom de rechthoekige leegte van het veldje, maar zelfs dat vond ik fantastisch. Zelfs de wijdse vlakte rond NASA Ames in onze buurt van Mountain View is hier niets vergeleken mee. Vandaag is het de eerste keer dat ik echt in een metropool jog, langs de waterkant, bevolkt met mensen, appartementen, parken. Het gevoel van leven. Het gevoel ergens bij te horen. Het gevoel mee deel te maken van een scene. Een stadscene. Een schouwspel. De Canadezen zijn echt heel vriendelijke mensen. Wandelaars die je gewoon 'goeiedag' knikken als je voorbijloopt. Ik beantwoord deze mensen met een glimlach terug. Ben dat eigenlijk niet echt gewoon, sinds ik verhuisd ben in de USA. Zo een echte, gemeende spontane vriendelijkheid. En dat voor een grootstad. In de USA, lijkt iedereen zo paranoia. Canada, voelt aan als wat ik gewoon ben. Thuis.

Na de jog ben ik gewoon richting downtown gestap om daar wat groenten en fruit te kopen voor de komende dagen. Decadent vind ik het, vol bezweet en klam, na een serene jog gewoon downtown betreden met joggingpak om boodschappen te doen in een winkel die veel doet denken aan de biowinkelachtige Wholefoods in USA.

Mijn vrijdagavond is perfect. Meer heb ik niet nodig. Ik voel de vibe van de stad en de mensen om me heen en heb zin om uit te gaan. Ik heb vooral zin om te bewegen, dansen. Maar mijn Japanse vriendin is al naar huis dus heb ik besloten om vanavond gewoon op mijn kamer te blijven, wat te lezen en te schrijven, nagenieten van mijn indrukken van deze avond. Morgen ga ik de omgeving van mijn route vastleggen op foto... beelden zeggen meer dan woorden bij momenten... Kon ik gewoon maar op video vastleggen wat mijn indrukken waren van vandaag en met jullie delen.

Het is vreemd, waar ik dit laatste jaar overal ben terecht gekomen. Had nooit verwacht, dat dit de route ging zijn die ik ging bewandelen. Had nooit verwacht dat ik ooit gewoon ging joggen in een stad die niet de mijne is en toch een klein moment het gevoel geeft van 'ergens' thuis te horen. Alleen jammer, dat LJ er niet is. Het is ongelooflijk, hoe ik elke keer op een ander stukje van de wereld dichter bij mezelf kom en nieuwe dingen mag zien en meemaken. Ik ben zo dankbaar, dat ik nog steeds in staat ben om mooie dingen te ontdekken, zien, bewonderen.

Vancouver captured my heart. Ik ben hier graag.

Vancouver

Aangekomen in Vancouver... Huh... wat doet LT in Vancouver.. ?!! Lang verhaal. Aangekomen in de namiddag, bus richting downtown gepakt, blijkbaar is mijn backpack toch wat zwaarder dan ik had verwacht. Half gevallen in de bus omdat de chauffeur een beetje bruusk aan het rijden was - ik een beetje schaamrood op mijn wangen - want zo vallen in een bus met een backpack is niet zo stoer en ik ben ook niet meer een van de jongsten meer ;p.
Mijn eerste exploratie van deze stad en eerste indruk : wat ligt alles dicht bij elkaar, alleszins vergeleken met wat ik gewoon ben in de US... De afstanden zijn hier terug 'Europees' formaat en ik heb het gevoel dat ik me hier wel kan thuisvoelen in deze 'kleinschaligheid'.
Op zoek naar een prepaid wireless internet kaart zodat ik op mijn hostel-hotel internet access kan hebben. Zit nu in een koffieshop, mijn dubbele espresso te drinken, beetje bekomen van al dat heen en weer gereis. Gratis wireless internet op een blijkbaar onbeveiligd netwerk. En bovendien nog een code gekregen om eender waar 2 uur lang gratis te surfen. Ik ben aan het overwegen om misschien hier elke dag mijn mail te komen checken... Ik zie nog wel.

Goh, ja, wat doe ik hier in Vancouver? Een vriendin opzoeken met wie in in Korea in dezelfde klas zat. Naoko. En een beetje exploratie opnieuw op mijn eentje. Wees gerust, tussen mij en LJ alles goed. Het is een beetje om praktische redenen dat ik terug een tijdje buiten de US vertoef. Ik blijf hier 10 dagen en dan terug richting US. Want dan begint de echte FUN pas : mijn zus en een drietal jongens komen af om van het Californisch mooie weer te genieten.

Het zou de hele tijd regenen in Vancouver tot deze week donderdag. Gelukkig valt de regen hier wat mee. Een paar superlichte druppels en niet meer en een beetje bewolkt. Ik voel em weer super gezegend met het weer en met deze stad die al een goede eerste indruk op me aan het achterlaten is. En de Canadezen hier : beleefd en ongelooflijk vriendelijk. Ik waan me terug een beetje in Europa. Ja, Canadezen zijn echt wel helemaal anders dan Amerikanen.

Goed, ik ga maar eens afsluiten en mijn avondmaal gaan sprokkelen. Vooraleer ze gaan vermoeden dat ik hier gratis aan het surfen ben op een ander netwerk :)).

Laat mij even raaskallen...

... in een taal die ik gewoon ben... Nederlands. Vlaams... of wat er nog van overschiet. Geen Engels nu, op dit vroege uur van de dag... 3.18u lokale tijd, nu ik dit eerste zinnetje post.
Wat doe ik hier, zo laat in de nacht en vroeg in de ochtend? Zonet een aantal telefoontjes en emails gepleegd richting België : mijn bank en het belastingkantoor van Leuven. Een aantal administratieve problemen zijn opgedoken, omdat ik mijn aanslagbiljet van 2007 nog niet had ontvangen - eigenlijk nooit had ontvangen waardoor ik niet wist welke som mij nog te betalen stond aan de Belgische Staat... Stom eigenlijk, want ik had mijzelf voorgenomen vorig jaar dat ik dit toch in het oog moest houden, moest ik het niet ontvangen om er zelf achter te vragen, maar met mijn 3 maanden Korea ben ik het helemaal uit het oog verloren...

Voor degenen die het niet weten van mij, als zelfstandige betaalde ik wel voorschotten op de belastingen maar ik krijg de volledige rekening meestal in de eerste helft van het volgende jaar gepresenteerd.. Met uitzondering van dit jaar dan. Gevolg : wegens 'nalatigheid' van betaling, zonder enige waarschuwing - misschien was dat er wel geweest maar ondertussen met de post verloren gegaan ergens in de lucht tussen België en Californië in - heb ik vandaag een aangetekende brief ontvangen waarin staat dat mijn rekening is geblokkeerd als het ware 'in beslag genomen' door de dienst Financiën.
Paniek, natuurlijk en beetje slecht gezind ook. Bovendien zou ik vandaag naar mijn avondles Koreaans gaan, die op de valreep werd afgelast wegens te weinig leerlingen vandaag - 2 van de 4 zouden maar kunnen komen... GRRRR.... en ik had mijn huiswerk nog wel gemaakt en de les nog voorbereid... 5 uren heb ik hieraan besteed vandaag. 5 uren... 아....진짜 짜증나 !!!!

Uit miserie ben ik maar gaan uit eten in een klein Filippijns eethuisje in downtown Mountain View, naar de bib gegaan en daarna 3 uur lang aan een stuk een nieuwe Koreaanse drama met LJ aangesneden...

En ondertussen, middernacht voorbij heb ik mijn nodige telefoontjes maar gepleegd naar de voornoemde instellingen om het ongemak op te lossen en mijn bank de toestemming gegeven om mijn rekening in België nog maar eens leeg te plunderen ten dienste van de Belgische Staat en zo vlug mogelijk te deblokkeren.
Begrijp mij niet verkeerd. Belastingen moeten betaald worden, ik vind het een goed systeem, we profiteren daar allemaal van - op lange termijn - maar jammer genoeg heb ik daar tot nog toe als kleine zelfstandige daar niet veel van gemerkt. En neen, als kleine zelfstandige, haal je geen profijt uit 'zelfstandig' zijn... Enfin. Klagen heeft geen zin. Dus gewoon betalen.

In tijden als deze, is gelukkig vlugge communicatie zoals internet, e-mail en Skype toch wel handig. Wel beetje verwarrend als ik 'goedenavond' aan de telefoon zeg i.p.v. 'goedemorgen'. Nog steeds last van jetlag, tijdsverwarring en tijdreizen ;-)

Administratieve rompslomp en buitenlandse verhuis... ik wens het niemand toe, maar het gebeurt.
Ik begeef mij nu richting bed. Heb enorm fijne glas Koreaanse bessenwijn uit Jeju-do naast mij liggen, genoeg om mijn gedachten op 'nul' te zetten als ik straks naast LJ neerplof.

Zalig toch... razen in de taal die ik gewoon ben. Wees gerust. Ik heb in al 4 of 5 weken geen glas alcohol meer gedronken. Moet mij terug trainen, want binnenkort zal ik op schok gaan met vrienden en een zus die gaan afkomen :)). Jippie hey :)). Eindelijk terug op cafe :))

Goedemiddag voor België en Europa. Goedenacht voor mij.

A car called LT

Hoe kan je overleven in Amerika zonder wagen? Perfect mogelijk! We doen bijna alles met de fiets. Het weer is hier altijd goed (het heeft hier al meer dan vijf maanden niet meer geregend). De afstanden zijn hier wel allemaal een pak groter. De dichtstbijzijnde deftige supermarkt ligt op 25 minuten afstand. Je wordt wel raar bekeken als je fietst, zeker als je rondcrosst met een iets alternatievere fiets zoals een vouwfiets. En bij de meeste collega's op het werk worden de wenkbrauwen spontaan gefronst als ik vertel dat we nog geen auto hebben. Of je krijgt commentaar zoals they are from Europe ... Als de afstanden wat groter zijn nemen we de bus/tram/trein. Of we huren een wagen als we nog verder weg willen. En als we dan een wagen gehuurd hebben, dan beginnen we meestal als zotten te hamsteren.

Enfin, na tien maanden hebben we uiteindelijk besloten om vooruit te gaan. Het is toch wel handiger om een auto te hebben en mobiel te zijn. En wie weet waar we in de toekomst terecht gaan komen, niets is zeker... Het was in ieder geval zeker de moeite waard geweest om te wachten tot nu want rond deze periode van het jaar smijten de car dealers met kortingen. De aanschaf zelf was een fluitje van een cent en op 1-2-3 geregeld. Vrijdagavond na het werk naar de car dealer. Over de prijs moest niet meer onderhandeld worden, dat was al gebeurd via email. Testdrive. Wagen inspecteren. Papieren tekenen. Terug naar huis, autoverzekering aanschaffen via internet. Volgende ochtend met een cheque terug naar de dealer. Klaar. Op minder dan 24h tijd reed ik weg met de auto. Nog nooit zo snel een wagen gekocht.

Het is uiteindelijk een Chevrolet geworden. Bij een Chevy denken de meesten spontaan aan die grote bakken van de jaren 50 en 60.


Maar jullie weten allemaal dat LT en ik een voorkeur hebben voor de kleinste en gezelligste wagens. Dus hebben we de zo kleinst mogelijke Chevy gepakt, althans naar Amerikaanse normen, want deze wagen is echt een pak groter dan onze oude Ford Fiesta. En jawel hoor, LT was heel tevreden met de naam van de wagen. Een wagen is voor mij geen tweede vrouw, maar in dit geval wel een tweede LT. Dezelfde dag nog zou Lai Tjong voor het eerst sinds acht jaar terug acher het stuur zitten.


Garlic festival

Inderdaad, hoe bedenken ze het? Een festival gewijd aan look. Er is hier een stad in de buurt (Gilroy) dat bekend staat voor zijn lookplantages. Een keer per jaar wordt hier een festival georganizeerd om de look te vereren. Het was enorm druk toen we daar aankwamen. Er waren verschillende podia waar muziek werd gespeeld maar de nadruk lag duidelijk op de massa's eetkraampjes aan de kant waar garlic food geserveerd werd. Look is geweldig en we hebben ons daar tegoed gedaan aan lookfrieten, lookloempia's, lookijscreme (!), gegrilde lookmaiskolven,...



Met heimwei verlang ik plots naar de nachtelijke vettige kebabs met looksaus van de Oude Markt in Leuven...

Yama wa ikite iru ! The mountain is alive.

"Yama yo Yama yo..... Yama yo Yama yo..... Yama wa ikite iru..... " The mountain is alive. Unbelievable very funny song - and I love the choreography - from one of the most peculiar and sublime Japanese movies we have ever seen "Cha no aji" - The taste of tea. A very suitable introduction for this entry, I think...

Thursday late afternoon. I took my laptop, some instant coffee, a mug and my thermos can to go sit outside at the swimming pool for doing some writing. I just got fed up with sitting inside all the time, but on the other hand, I can't go outside to downtown all the time and drink coffee on my own, can I? Anyway, it's a good thing, close to the apartment, some children playing in the swimming pool, nice music in my ears, my 'own' isolated world of thoughts, as always.

Today it will be 3 weeks that I have been back from Korea. Almost one month. Time is passing by so fast... *sigh*

Two weeks ago, it was Friday the Fourth of July : Independence Day. National holiday here in the USA, but for me it meant one day of weekend more to spend with LJ and jippie hey - going on a short road trip to Northern California. For the occasion I even wore my funky USA top :).
Our main destination was Lassen Volcanic National Park. LJ wanted to go there for quite some time, because he has always been fascinated by volcanoes - while I just love hiking and want to eat my 'boterhammen met choco' on the mountain top :)).

Up till now, we have been traveling to some volcanic destinations in the world - Taupo, Rotorua and Tongariro (New Zealand), Taveuni (Fiji Islands, scattered sleeping or dead volcanoes), Mount Fuji (Japan), Hallasan (Jeju-do, South Korea) - except for the last one, all being part of the Pacific Ring of Fire : "an area of frequent earthquakes and volcanic eruptions encircling the basin of the Pacific Ocean". LJ has set up some kind of 'life goal' for us : to visit all the places on the Pacific Ring of Fire. And of course living in the area close to the San Andreas fault makes it even more exciting for him to experience earth quakes in person...

So as I was telling, destination Lassen.... As usual, we did not really do a lot of preparations : just rented a car, packed some stuff in a rush and just left like that. Going on holidays is easy, if you have nothing really planned in your head except for the destination. No stress, just one goal :).

Bumpass Hell and Cold Boiling Lake


Bumpass Hell is a geothermal site in the park, where you can find terminal geysers, mud pools, boiling lakes,... as THE evidence that miles and miles underneath our feet the heart of mother earth is still alive and kicking. Imagine yourself walking around in an environment surrounded with the odor of rotten eggs and stinky damps ;p. In our opinion, not as worse as in Rotorua - the city that really smells like rotten eggs - New Zealand, where the people actually are living in that kind of stench day in day out.


After the geothermal site, we headed for some lakes in the surrounding area, most of them formed by melting water from the mountains. Beautiful landscapes with yellow, red and purple wild flowers :).

We got back by dawn after being bit - actually after "I" was being bit - by an army of blood thirsty tiny mosquitoes. At dawn, those tiny flying animals are at their worst : they even managed to stabbed me through my clothes... Anyway, did not really matter... I was willing to sacrifice my body for a nice scenery :-)

By the evening, we headed back to a town called Red Bluff - famous for its annual Rodeo riding contest - I thought such things were held in and around Texas or something - where we found ourself a cheap motel to spend the night. We ate dinner in a typical American 'diner' : meat with sauce, fries and fried shrimps. Not exactly my kind of food but once in a while, I don't mind. Ended with a the most sweetest cheese cake I have ever eaten in my whole life - soOOO much sugar in it that I don't find it hard to believe that a lot of children nowadays suffer from 'sugar-addiction'....


Mount Lassen Peak and crater - 3187m

The main goal of the next day was hiking to the top of Mount Lassen and to visit the crater. Departing from Red Bluff in the late morning, temperature already reached some 37°C - almost 100°F. We just found out that we were in one of USA's most hottest areas and we were lucky that we did not come to Red Bluff a few days later, where the temperature hit the 40°C and over. Moreover we were also in the 'wild fire' area, it hasn't been raining here for more than 4 months. Not a drop.

During the hike we could see some of the smoke hanging low above the mountains, as we heard it from someone, that those were not clouds but smoke from the fires. (The annual firework for the 4th of July in Red Bluff was even postponed because of fire hazard. ToOO bad, because there was nothing else to do in Red Bluff but sleeping in our motel room :))

Lassen Peak was really a very nice hike : the landscape surrouding the mountain was really impressive as it was for the crater itself. Even climbing up to an elevation higher than 3000m, it was not cold at all that day.


Most of the snow already melted but some of the glaciers were still intact. As for climate is changing and because of global warming, we might not see some of these glaciers anymore within a few years. We could hear the melting water streaming 'invisibly' underneath the glacier blanket; for us it was the first time to experience a melting ice mass like that.


From the peak, you could see some dead wasteland - an area with almost no vegetation around the volcano - resulted from the last volcanic eruption back in 1915. Although the last eruption was almost 100 years ago, in 'earth' terms, this is a quite recent one. The most know recent eruption known in the States is the 1980 Mt. Saint Helens, still being active today.


After the peak - and having lunch there of course - we walked to the crater : a large rough moonscape landscape - no words to describe how it feels to be at the edge for what was once a living volcano. I will just leave the impressions to the pictures, but even then the scenery was too big to really capture the essence of it on image.