Net met Li Jen gesproken aan de telefoon. Momenteel schijnt de zon prachtig en ik dacht goed nieuws te horen van Li Jen over zijn rijtest. Maar aan zijn stem te horen, klonk het resultaat niet zo goed. Hij heeft zijn rijtest niet mogen afleggen omdat hij geen speciale toelatingsbrief heeft gekregen van Avis. Blijkbaar staat in de kleine lettertjes van het verhuurcontract aangegeven dat je de auto niet mag gebruiken voor 'tests'. Dus altijd de kleine lettertjes lezen, zelfs de piep, piepkleine lettertjes. De man aan de balie van DMV, was dezelfde 'zure' kerel die we vorige keer bij de schriftelijke test hadden. Li Jen vroeg of hij eventueel later op de dag mocht terugkomen met een toelatingsbrief, maar alles was al volgeboekt. Dus heeft hij een nieuwe afspraak woensdag, overmorgen om 10u. Allemaal terug duimen dus dat alles goed gaat. Want het verhaal is nog niet ten einde...
Ik weet niet of mensen geloven in dingen als 'toeval', 'lot' en nog meer van dergelijke vreemde samenloop van omstandigheden die de loop van je leven bepalen. Ik weet niet of mensen geloven in een soort van algemene 'voortbestemdheid' van het leven in het algemeen. Wat mijn eigen leven betreft - of ik het wil geloven of niet - zijn er al teveel verschillende dingen gebeurd die op een of andere manier wijzen naar iets 'hoger' dan ons, die ik nog niet persé 'god' wil noemen. Li Jen geloofde daar in het begin zeker niet in. Hij was heel sceptisch over zo'n dingen. Maar met de tijd, komen we ook samen dingen in het leven tegen, die toch te 'toevallig' zijn, om zomaar 'toeval' genoemd te worden. Soms vraag ik het me af, misschien is het wel mijn wijlen vader, die van bovenuit op ons neerkijkt en over ons waakt. Misschien is hij het wel... Of gewoon een algemene 'bron' of 'kracht' die ons intuïtie voedt om ons op 'dat' pad te houden, en als we ervan afwijken ons tegenwerkt. Wie zal het zeggen, he?
Voor Li Jen is het vandaag een 'slechte' dag. Het begon al gisteren met het omstoten van de waterfilter, vlak voor hij ging slapen. Iets wat niet 'typisch' voor hem is, maar voor mij. Hij grapte al een beetje dat dit geen goed teken was. Deze ochtend, toen hij uit de parking van het appartementencomplex reed, had hij bijna de zijspiegel eraf gereden. Hij wilde zoals in het instructieboekje van DMV aanbevolen stond, eens een keertje achteruitrijden met de linkerhand aan het stuur en de rechterarm over de leuning van de passagierszetel - iets wat hij normaal nooit deed... De spiegel scheerde rakelings op een halve cm van de paal van de carport. Toen hij vertrok was het aan het regenen. Maar ja, het regent hier al een ganse week.
Bij DMV aagekomen, kreeg hij dus te horen dat hij de test niet mocht afleggen. Ondertussen was het al 8.30u geworden en begon het lokaal immens hard te regenen... en zelfs te HAGELEN ! Gedurende zo'n 10 minuten lang. En juist van 8.30u tot 8.50u was Li Jen zijn rijtest gepland. Heeft hij nu geluk of ongeluk gehad? Moest het nu juist op dat ogenblik beginnen hagelen - iets wat hier amper voorkomt? Li Jen vond het maar bizar.
Vervolgens bracht hij de wagen maar terug naar het verhuurcentrum, want we moesten hem tegen de middag terug afleveren. Li Jen was een beetje slecht gezind. En dat gebeurt zelden, want Li Jen laat zich zelden van zijn stuk brengen. Hij is altijd een heel positief ingestelde persoon. Bleek dat hij vergeten was de wagen bij te tanken. Hierop dus weggereden om te gaan tanken bij het dichtstbijzijnde tankstation en dan terug naar het leasing center. Daar toegekomen, zag hij plots dat het peil van de tank nog 1/8 te kort schoot op zijn dashbord. De kerel van het leasing center zag hem binnenrijden en dan plots weer wegrijden "Hey, what are you doing?", waarop Li Jen antwoordde dat de tank nog niet helemaal vol was.
Terug bij het tankstation, wilde hij de tank bijvullen, maar de hendel van de pomp klikte meteen als teken dat de tank vol was. Bovendien gutste de benzine eruit. Li Jen startte de wagen en wachtte op het peiltje van de tank, maar nog altijd 'niet vol'. Dus terug tanken, maar deze keer wilde de machine de bankkaart van Li Jen niet meer aanvaarden. Is er een limiet op het aantal keren dat je aan dezelfde machine mag tanken binnen hetzelfde uur? In de kiosk van het tankstation probeerde hij de situatie uit te leggen, maar de Mexicaanse kerel achter de balie verstond hem maar half en half. Uiteindelijk heeft hij hem 3 dollar toegestopt en getankt tot het peil terug 'vol' was.
Eind goed, al goed bij Avis de wagen toch afgeleverd gekregen, waarop hij meteen voor overmorgen de wagen voor een extra dag wilde reserveren. Moest het toch wel lukken, dat gans het computersysteem van Avis op dat moment plat lag. Weer een tegenvaller...
Dan is Li Jen maar richting Hertz gestapt, een kwartiertje verder van Avis. Een wagen voor woensdag gereserveerd. Terug stappen richting Mountain View station - half uurtje. Daar op de Caltrain gewacht - 20 minuten, maar ondertussen gelukkig wel met zijn vrouwke gebeld om zijn verhaal te horen en hem te troosten ;-). De zon was ondertussen doorgebroken, de hemel terug helderblauw... de hagelbui leek ineens een heel surrealistisch moment. Volgens mij voelde Li Jen zich toen even heel 'down', zoals in de sfeer op het einde van de film 'Magnolia' - toen het kikkers regende...
Aangekomen op 'Lawrence' station stak Li Jen over, hoorde ik hem plot aan de andere kant van de lijn "Oh, SHIT!!!" roepen. And SHIT it was, indeed !! Hij hield halt omdat er net vlak voor zijn neus geen kikker uit de lucht viel, maar een stuk duivenstront. Heeft hij nu geluk gehad of ongeluk? Hij keek naar boven en bevond zich net onder een aantal elektriciteitslijnen waar een honderdtal duiven hun ochtendbabbel - en behoeften - deden ;-).
Hmmm... ondertussen konden we terug een beetje lachen met deze wel heel stomme samenloop van omstandigheden en heb ik Li Jen 'veilig' begeleid tot aan de ingang van zijn werk. Ik hoop dat de rest van de dag beter verloopt voor hem. Hij zal wel vanavond later thuiskomen....
Vreemd genoeg, ben ik blij dat Li Jen woensdag een 'nieuwe' kans krijgt. De auto die we dit weekend hadden, was een rode 'Chevrolet'. Achteraf gezien, was het niet zo'n goede wagen : hij reed niet zo vlot als de vorige die we van Hertz hadden, een witte 'Toyota Corolla'. Li Jen is dit weekend al een keer terug naar het leasing center terug gereden, omdat er een bepaald lichtje op het dashboard brandde, waarvan we niet wisten wat het betekende. De handleiding van de wagen was niet meegeleverd. Maar de kerel van het leasing center zei dat dat 'niets' bijzonders was, maar heeft ook geen uitleg gegeven wat het dan wel mocht betekenen.
Bovendien, voelde ik me niet helemaal op mijn gemak in die wagen : ik was gisteren een beetje mottig geworden toen we van ons dagtripje Berkeley terugkwamen. Maar dat kwam dan misschien van mijn live-gps service als co-piloot kaartlezer ;-).
In het middelbaar heb ik een tijdje horrorboeken verslonden van 'Stephen King'. Eén van de eerste boeken die ik van hem las, was 'Christine' : het verhaal over een rode old-timer met duivelse bovennatuurlijke krachten...
Hmmm... ik moest er ineens aan terugdenken, nu ik Li Jen zijn verhaal aan het reproduceren ben...
Monday, January 28, 2008
Insomnia
De laatste twee dagen heb ik niet goed heb kunnen slapen. Gisteren heb ik dan maar wat gelezen tot 3u in de nacht. En nu begint het al tegen de 3.30u te worden. Vreemd, want ik heb vorige week ons bed in de juiste 'fung shui' richting geplaatst, zoals mijn moeder onlangs geadviseerd heeft. Li Jen is al gaan slapen, want hij heeft morgen vroeg rij-examen en daarna werken.
Volgens mij is hij een toch een tikkeltje nerveus, omdat hij de wegen hier nog niet zo goed kent. Vlak voor het slapen gaan heeft hij onze waterfilter omvergestoten waardoor het tapijt helemaal nat was en ook heeft hij zijn haren drooggeblazen terwijl hij helemaal zijn haar niet heeft gewassen. Normaal zijn dat dingen die mij overkomen. Normaal ben ik de 'onhandige' van de twee, waarbij hij me liefdevol uitlacht ;-). Maar in principe zou het geen probleem voor hem moeten zijn om te slagen. Hij rijdt al sinds zijn 18 jaar. Ik heb er alle vertrouwen in.
Denk dat ik me eerder moet zorgen maken of ik er wel door zal geraken binnenkort. Want als ik rijd zoals ik fiets - dat is pas gevaarlijk. Volgens Li Jen kijk ik voortdurend rondom mij in plaats van recht voor mij, waardoor ik het verkeer voor mij niet zie aankomen. Reden hiervoor is omdat ik in Leuven altijd rondom naar de gebouwen terwijl ik fiets. Een beetje stomme beroepsmisvorming en ik weet niet eens of ik binnenkort in architectuur verder zal werken hier in de States... Het valt allemaal af te wachten.
Soms wou ik dat ik even rap over en weer kan vliegen. Ik hou me wel bezig, dag in dag uit, maar bij momenten mis ik thuis in België wel. Het is soms moeilijk te leven met je hart op twee plaatsen tegelijkertijd. Uiteraard moet ik hier zijn, waar Li Jen is. Hij is mijn allereerste 'thuis'. Maar mijn 'andere' thuis is in België, bij mijn familie, Li Jen zijn familie en onze vrienden. En zeker in moeilijke tijden en bij bijzondere gebeurtenissen, zou ik daar het liefst aanwezig zijn. Bestond er maar een 'beam me up'-machine, dan kon ik overdag in België aanwezig zijn en tegen de avond terug in de States. Ach ja, het zijn vooral de gedachten naar elkaar die tellen zeker?
Misschien voel ik me eventjes zo, omdat we net de 3de verjaardag van ons petekindje Quint niet hebben mogen meemaken. Wij waren er als trotse 'godfather and -mother' van dag één van zijn geboorte bij. Bovendien staat Chinees Nieuwjaar binnenkort weer voor de deur : voor Chinezen samen met het 'Maanfeest' de belangrijkste feestdagen in het jaar. Dé dagen waar de familieleden van verre samen komen om samen rond de tafel te zitten, te babbelen en lekker te eten. Een beetje zoals Thanksgiving in de States en Kerstmis overal elders in de wereld. Moeder maakt dan altijd zoveel lekkere dingen klaar, gerechten waar ze zeker 2 dagen op voorhand aan moet beginnen. En als je familie of vrienden bezoekt, neem je zak vol mandarijntjes mee om hen geluk en voorspoed te brengen voor het nieuwe jaar.
Hmmmm... maar niet getreurd. In maart is er voor mij het vooruitzicht om even terug naar België te keren. Ik kijk er wel naar uit...
Volgens mij is hij een toch een tikkeltje nerveus, omdat hij de wegen hier nog niet zo goed kent. Vlak voor het slapen gaan heeft hij onze waterfilter omvergestoten waardoor het tapijt helemaal nat was en ook heeft hij zijn haren drooggeblazen terwijl hij helemaal zijn haar niet heeft gewassen. Normaal zijn dat dingen die mij overkomen. Normaal ben ik de 'onhandige' van de twee, waarbij hij me liefdevol uitlacht ;-). Maar in principe zou het geen probleem voor hem moeten zijn om te slagen. Hij rijdt al sinds zijn 18 jaar. Ik heb er alle vertrouwen in.
Denk dat ik me eerder moet zorgen maken of ik er wel door zal geraken binnenkort. Want als ik rijd zoals ik fiets - dat is pas gevaarlijk. Volgens Li Jen kijk ik voortdurend rondom mij in plaats van recht voor mij, waardoor ik het verkeer voor mij niet zie aankomen. Reden hiervoor is omdat ik in Leuven altijd rondom naar de gebouwen terwijl ik fiets. Een beetje stomme beroepsmisvorming en ik weet niet eens of ik binnenkort in architectuur verder zal werken hier in de States... Het valt allemaal af te wachten.
Soms wou ik dat ik even rap over en weer kan vliegen. Ik hou me wel bezig, dag in dag uit, maar bij momenten mis ik thuis in België wel. Het is soms moeilijk te leven met je hart op twee plaatsen tegelijkertijd. Uiteraard moet ik hier zijn, waar Li Jen is. Hij is mijn allereerste 'thuis'. Maar mijn 'andere' thuis is in België, bij mijn familie, Li Jen zijn familie en onze vrienden. En zeker in moeilijke tijden en bij bijzondere gebeurtenissen, zou ik daar het liefst aanwezig zijn. Bestond er maar een 'beam me up'-machine, dan kon ik overdag in België aanwezig zijn en tegen de avond terug in de States. Ach ja, het zijn vooral de gedachten naar elkaar die tellen zeker?
Misschien voel ik me eventjes zo, omdat we net de 3de verjaardag van ons petekindje Quint niet hebben mogen meemaken. Wij waren er als trotse 'godfather and -mother' van dag één van zijn geboorte bij. Bovendien staat Chinees Nieuwjaar binnenkort weer voor de deur : voor Chinezen samen met het 'Maanfeest' de belangrijkste feestdagen in het jaar. Dé dagen waar de familieleden van verre samen komen om samen rond de tafel te zitten, te babbelen en lekker te eten. Een beetje zoals Thanksgiving in de States en Kerstmis overal elders in de wereld. Moeder maakt dan altijd zoveel lekkere dingen klaar, gerechten waar ze zeker 2 dagen op voorhand aan moet beginnen. En als je familie of vrienden bezoekt, neem je zak vol mandarijntjes mee om hen geluk en voorspoed te brengen voor het nieuwe jaar.
Hmmmm... maar niet getreurd. In maart is er voor mij het vooruitzicht om even terug naar België te keren. Ik kijk er wel naar uit...
Friday, January 25, 2008
Belgisch weer en rare mensen
"Het regent, het regent,... " op het melodietje van Nederlands oeroude 'Venz' hagelslag reclame... Hmmmm... jeugdsentiment uit mijn kinderjaren toen ik nog in Nederland woonde en ik enkel 'Tros', 'Vara' of 'VPRO' kende (... en 'Veronica' was voor een meer volwassen publiek, hehe).
Niet dat ik wil klagen over het weer hier, maar het is dit jaar uitzonderlijk nat. De mensen in de regio (van mijn klas) klagen hierover. De weervoorspellingen gaven voor vandaag 100% regen en ja het regent sinds deze ochtend onophoudelijk. Eergisteren en gisteren was het 80%, zo ook voor morgen en overmorgen. De temperaturen van de laatste dagen zijn vergelijkbaar met deze van Antwerpen heb ik opgezocht : Mountain View overdag 10-12°C / 's nachts 3-7°C, Antwerpen overdag 10-12°C / 's nachts 6-7°C, in en rond het Brusselse een paar graden kouder.
Ben dus laatste dagen gefascineerd geraakt door de radarkaarten van Wunderground, waar we dagelijks het weer checken. Li Jen heeft gisteren laten zien hoe je de 'geanimeerde' versie kunt oproepen, zodat je de wolken kunt zien voorbijdrijven en weet wanneer (tot op enkele minuten) en waar je ongeveer in een bui zit. Ja, Li Jen en ik zijn freaks 8-). Belangrijk voor mensen als ons die zich met de fiets verplaatsen. Hoewel we in België ook wel door regen, wind en sneeuw hebben gefietst en zelfs enkele kleren kletsnat zijn toegekomen op het werk.
Ik herinner me een van de laatste keren dat ik van het werk terug naar huis fietste, dat de hemel ineens openbrak en emmers, emmers water uit de hemel viel. Zo van één seconde droog naar een volgende seconde kletsnat. Zo van die druppels die bijna als hagelbollen op je neerkomen. Zo van die stralen die uit een goeie douchekop komen... Die ene keer kon het me echt niet deren, want ik fietste richting thuis. Het was niet heel koud, maar ik was door en door nat. De ganse tijd op mijn fiets kon ik niet stoppen van het lachen, gewoon omdat ik het ongelooflijk vond. Het gutste en ik moest lachen omdat de regen zo kietelde. Ik lachte omdat al mijn kleren tegen mijn lichaam plakten en ik er niet tegen kon. Goh, ja, dat was de leukste keer in de regen ooit. Moest ik toen net naar het werk fietsen, dan had ik waarschijnlijk niet zo gelachen ;-)
Met het slechte weer buiten van de laatste dagen, ben ik eigenlijk niet liever dan gewoon binnen, knus in het appartement met de lichten aan. Als het slecht weer is, vind ik dat het niet zo druilerig moet regenen, maar dan lekker hard stormen en zelfs donderen, op voorwaarde dat ik niet naar buiten moet natuurlijk. Vind het soms zalig om van binnenuit naar buiten te kijken, de verlaten straten, de donder in de verte te horen, bliksem die ons zolderkamer in Leuven verlicht. Niets is zaliger dan met slecht weer warm en knus binnen te zitten. En beetje stiekem lachen met de mensen die buiten zitten - bad, bad woman ;-)
Gisteren en eergisteren ben ik aan de regen ontsnapt, maar de wind waaide wel redelijk hard toen ik richting school fietste. De koudere lucht pakte zelfs op mijn adem. Volgens mij heb ik een slechte conditie. Ik ben nog altijd niet gaan sporten hier, met uitzondering van fietsen en hiken.
Weird people
Geen rare mensen tegengekomen deze week, althans niet als ik op weg was naar ergens. Maar onlangs wel rare mensen die aan mijn deur kwamen kloppen. We hebben wel zo'n 'spiekgatje' in onze deur, maar daarmee weet je nog altijd niet waarom de mensen op je deur kloppen. De eerste maand dat we hier woonden, kregen we geregeld administratie van FedEx of UPS aan de deur geleverd en ik was bovendien deze week aan het wachten op een pakketje van USPS.
Vorige vrijdag werd ik wakker door een stevige klop op mijn deur. Daar stonden dus twee vriendelijk uitziende middelbare leeftijd vrouwkes aan mijn deur. Mijn ogen nog half toegeplakt en mijn hoofd nog in dromenland, deed ik open, en de vrouwen verontschuldigden zich om mij wakker te hebben gemaakt. Toch gingen ze niet zomaar weg. Zij waren van één of andere bijbelgroep en vroegen zich af of ik geïnteresseerd zou zijn om naar hun verhaal te luisteren. Maar omdat ik pas wakker was, stelden ze voor om eventueel 10 minuten later terug te komen. Met mijn sleepyhead heb ik dan toch maar geweigerd en toen verdween de 'vriendelijke' (plastieken) uitdrukking op beiden hun gelaat en ben ik maar terug in bed gekropen. De vrouwkes leken even op dat eng oud koppeltje uit de film 'Mulholland Drive'... Ik ben toen gewoon terug in bed gekropen maar kon niet meer slapen.
En deze week maandag, een beetje van hetzelfde. Klop, klop op de deur en er stonden twee mannen buiten. Eén was vermoedelijk een Koreaan die mij aansprak en tegen de deurpost leunde, maar ik verstond hem niet zo goed. "Blur blur blur blur blur blur ", probeerde hij me duidelijk te maken, waarop zijn Amerikaanse collega op hem inpikte met "We're from the Church of Christ". Ik hield mijn deur op een kier, want je weet nooit wat voor mensen er voor je deur staan. Ze vroegen of ik even tijd had om naar hun verhaal te luisteren, maar ik zei vriendelijk dat ik eigenlijk niet geïnteresseerd was. "Don't you want to go to heaven?" BAM !!! Daar heb je me zitten. Niet dat ik niet naar de hemel of hiernamaals wil, als er al ene is, maar komaan, met zoiets moet je bij mij dus niet afkomen, he !! "No thank you, I am not interested". "But it wil only take a few minutes to listen", bleef de Amerikaanse collega aandringen. Ondertussen voelde ik me niet zo safe met de Koreaanse kerel zo dicht tegen mijn deurpost geleund. "No, thank you, I am actually bouddhist", mijn eerste leugen van de dag - hoewel helemaal gelogen is het niet, want mijn moeder is semi boeddhist-taoïst... "It's okay!", drong hij verder aan 'want wij kunnen je toch bekeren, gnegnegne' - dacht die kerel volgens mij... Ondertussen werd ik een beetje ambetant en ik zei voor de laatste keer : "No really, I am not interested and I don't want to let anybody in without my husband's permission" - dit ook deels leugen om bestwil he - en ze dropen uiteindelijk af. Lijkt dit ineens alsof ik een superdomintante man heb, arme Li Jen ;-).
Maar al bij al, maak ik toch een beetje vooruitgang niet? Ik heb alleszins toch niet getwijfeld om eraan toe te geven. In tegenstelling tot de ene keer dat ik in Leuven een Afrikaanse student zijn boekjes had gekocht om zijn studies te financieren.
En toen ik klein was, kwam er geregeld een huis-aan-huis prediker bij ons thuis langs. Ik was toen 7 of 8 jaar, wij woonden toen nog niet zo lang in België. Af en toe deed ik de deur open voor de postbode of voor vroege leveringen aan ons restaurant... of voor huis-aan-huis-predikers zoals de getuigen van Jehovah. Met 20 Belgische franken kocht ik dan hun 'Wachttoren' boekje, die ik dan gebruikte om prentjes van Jezus, Adam en Eva uit te knippen voor mijn schrift van 'catechese' in de lagere school... Sindsdien kwamen zij gedurende 1 à 2 jaar geregeld langs en stapelden de boekjes zich op. Mijn ouders wisten van niks en dus bleven zij die boekjes maar kopen, omdat ze dachten dat ik het nodig had voor school ;-)). Hmmmm... zelfs met huis-aan-huis-leurders komt bij mij jeugdsentiment naar boven.
Ondertussen regent het nog steeds...
Niet dat ik wil klagen over het weer hier, maar het is dit jaar uitzonderlijk nat. De mensen in de regio (van mijn klas) klagen hierover. De weervoorspellingen gaven voor vandaag 100% regen en ja het regent sinds deze ochtend onophoudelijk. Eergisteren en gisteren was het 80%, zo ook voor morgen en overmorgen. De temperaturen van de laatste dagen zijn vergelijkbaar met deze van Antwerpen heb ik opgezocht : Mountain View overdag 10-12°C / 's nachts 3-7°C, Antwerpen overdag 10-12°C / 's nachts 6-7°C, in en rond het Brusselse een paar graden kouder.
Ben dus laatste dagen gefascineerd geraakt door de radarkaarten van Wunderground, waar we dagelijks het weer checken. Li Jen heeft gisteren laten zien hoe je de 'geanimeerde' versie kunt oproepen, zodat je de wolken kunt zien voorbijdrijven en weet wanneer (tot op enkele minuten) en waar je ongeveer in een bui zit. Ja, Li Jen en ik zijn freaks 8-). Belangrijk voor mensen als ons die zich met de fiets verplaatsen. Hoewel we in België ook wel door regen, wind en sneeuw hebben gefietst en zelfs enkele kleren kletsnat zijn toegekomen op het werk.
Ik herinner me een van de laatste keren dat ik van het werk terug naar huis fietste, dat de hemel ineens openbrak en emmers, emmers water uit de hemel viel. Zo van één seconde droog naar een volgende seconde kletsnat. Zo van die druppels die bijna als hagelbollen op je neerkomen. Zo van die stralen die uit een goeie douchekop komen... Die ene keer kon het me echt niet deren, want ik fietste richting thuis. Het was niet heel koud, maar ik was door en door nat. De ganse tijd op mijn fiets kon ik niet stoppen van het lachen, gewoon omdat ik het ongelooflijk vond. Het gutste en ik moest lachen omdat de regen zo kietelde. Ik lachte omdat al mijn kleren tegen mijn lichaam plakten en ik er niet tegen kon. Goh, ja, dat was de leukste keer in de regen ooit. Moest ik toen net naar het werk fietsen, dan had ik waarschijnlijk niet zo gelachen ;-)
Met het slechte weer buiten van de laatste dagen, ben ik eigenlijk niet liever dan gewoon binnen, knus in het appartement met de lichten aan. Als het slecht weer is, vind ik dat het niet zo druilerig moet regenen, maar dan lekker hard stormen en zelfs donderen, op voorwaarde dat ik niet naar buiten moet natuurlijk. Vind het soms zalig om van binnenuit naar buiten te kijken, de verlaten straten, de donder in de verte te horen, bliksem die ons zolderkamer in Leuven verlicht. Niets is zaliger dan met slecht weer warm en knus binnen te zitten. En beetje stiekem lachen met de mensen die buiten zitten - bad, bad woman ;-)
Gisteren en eergisteren ben ik aan de regen ontsnapt, maar de wind waaide wel redelijk hard toen ik richting school fietste. De koudere lucht pakte zelfs op mijn adem. Volgens mij heb ik een slechte conditie. Ik ben nog altijd niet gaan sporten hier, met uitzondering van fietsen en hiken.
Weird people
Geen rare mensen tegengekomen deze week, althans niet als ik op weg was naar ergens. Maar onlangs wel rare mensen die aan mijn deur kwamen kloppen. We hebben wel zo'n 'spiekgatje' in onze deur, maar daarmee weet je nog altijd niet waarom de mensen op je deur kloppen. De eerste maand dat we hier woonden, kregen we geregeld administratie van FedEx of UPS aan de deur geleverd en ik was bovendien deze week aan het wachten op een pakketje van USPS.
Vorige vrijdag werd ik wakker door een stevige klop op mijn deur. Daar stonden dus twee vriendelijk uitziende middelbare leeftijd vrouwkes aan mijn deur. Mijn ogen nog half toegeplakt en mijn hoofd nog in dromenland, deed ik open, en de vrouwen verontschuldigden zich om mij wakker te hebben gemaakt. Toch gingen ze niet zomaar weg. Zij waren van één of andere bijbelgroep en vroegen zich af of ik geïnteresseerd zou zijn om naar hun verhaal te luisteren. Maar omdat ik pas wakker was, stelden ze voor om eventueel 10 minuten later terug te komen. Met mijn sleepyhead heb ik dan toch maar geweigerd en toen verdween de 'vriendelijke' (plastieken) uitdrukking op beiden hun gelaat en ben ik maar terug in bed gekropen. De vrouwkes leken even op dat eng oud koppeltje uit de film 'Mulholland Drive'... Ik ben toen gewoon terug in bed gekropen maar kon niet meer slapen.
En deze week maandag, een beetje van hetzelfde. Klop, klop op de deur en er stonden twee mannen buiten. Eén was vermoedelijk een Koreaan die mij aansprak en tegen de deurpost leunde, maar ik verstond hem niet zo goed. "Blur blur blur blur blur blur ", probeerde hij me duidelijk te maken, waarop zijn Amerikaanse collega op hem inpikte met "We're from the Church of Christ". Ik hield mijn deur op een kier, want je weet nooit wat voor mensen er voor je deur staan. Ze vroegen of ik even tijd had om naar hun verhaal te luisteren, maar ik zei vriendelijk dat ik eigenlijk niet geïnteresseerd was. "Don't you want to go to heaven?" BAM !!! Daar heb je me zitten. Niet dat ik niet naar de hemel of hiernamaals wil, als er al ene is, maar komaan, met zoiets moet je bij mij dus niet afkomen, he !! "No thank you, I am not interested". "But it wil only take a few minutes to listen", bleef de Amerikaanse collega aandringen. Ondertussen voelde ik me niet zo safe met de Koreaanse kerel zo dicht tegen mijn deurpost geleund. "No, thank you, I am actually bouddhist", mijn eerste leugen van de dag - hoewel helemaal gelogen is het niet, want mijn moeder is semi boeddhist-taoïst... "It's okay!", drong hij verder aan 'want wij kunnen je toch bekeren, gnegnegne' - dacht die kerel volgens mij... Ondertussen werd ik een beetje ambetant en ik zei voor de laatste keer : "No really, I am not interested and I don't want to let anybody in without my husband's permission" - dit ook deels leugen om bestwil he - en ze dropen uiteindelijk af. Lijkt dit ineens alsof ik een superdomintante man heb, arme Li Jen ;-).
Maar al bij al, maak ik toch een beetje vooruitgang niet? Ik heb alleszins toch niet getwijfeld om eraan toe te geven. In tegenstelling tot de ene keer dat ik in Leuven een Afrikaanse student zijn boekjes had gekocht om zijn studies te financieren.
En toen ik klein was, kwam er geregeld een huis-aan-huis prediker bij ons thuis langs. Ik was toen 7 of 8 jaar, wij woonden toen nog niet zo lang in België. Af en toe deed ik de deur open voor de postbode of voor vroege leveringen aan ons restaurant... of voor huis-aan-huis-predikers zoals de getuigen van Jehovah. Met 20 Belgische franken kocht ik dan hun 'Wachttoren' boekje, die ik dan gebruikte om prentjes van Jezus, Adam en Eva uit te knippen voor mijn schrift van 'catechese' in de lagere school... Sindsdien kwamen zij gedurende 1 à 2 jaar geregeld langs en stapelden de boekjes zich op. Mijn ouders wisten van niks en dus bleven zij die boekjes maar kopen, omdat ze dachten dat ik het nodig had voor school ;-)). Hmmmm... zelfs met huis-aan-huis-leurders komt bij mij jeugdsentiment naar boven.
Ondertussen regent het nog steeds...
Wednesday, January 23, 2008
Wie zoekt, die vindt...
Altijd wel blij als ik weer iets af heb kunnen maken... Mijn opstel voor vanavonds avondles, gaat over een bende Chinese jongens in België die de weg naar elkaars huis vragen. Tussendoor een beetje over de geografie van België gesproken - want mijn leerkracht is een Koreaanse in the USA, die amper van het land 'België' heeft gehoord. Redelijk inhoudsloze opstel, zij het me vooral om de spelling en de grammatica gaat, en dat in het Koreaans. Om dan nog maar te zwijgen over de 'azerty-qwerty'-verwarring die ik voortdurend ondervind door het continue overschakelen tussen een Belgisch-Engels toetsenbord... en om het nog leuker te maken, probeer ik het Koreaans toetsenbord ook onder de knie te krijgen, zodat ik op een slakkentempo (halve dag) nodig heb om 1,5 bladje vol te krijgen. Maar het resultaat is wel bevredigend :-).
Ben benieuwd of het vandaag droog gaat blijven. In de weersvoorspellingen staat 80% kans op neerslag, dus min of meer hoop ik dat ik de wolken te vlug af ben. Li Jen heeft op Wunderground ontdekt dat je via radar de neerslagwolken kan detecteren, zodat hij altijd weet wanneer hij best vertrekt om de regen te slim af te zijn. Momenteel is het heel bewolkt hier in de Bay Area...
Ik vraag me af of ik weer interessante of rare mensen tegen kom vanavond. Heb een dubbelzinnig gevoel over mijn ontmoetingen met die ex-gevangenen van vorige keren : enerzijds is het weer boeiend iemands levensverhaal te horen en geeft het je een ander inzicht op mensen die niet zijn zoals 'ons'; anderzijds wil ik gewoon anoniem in de massa rondlopen zonder opgemerkt of gestoord te worden. En wil ik Li Jen ook niet onnodig ongerust maken. We zullen wel zien.
Aanvankelijk toen we hier aankwamen, dachten we dat we het niet zouden redden zonder auto. Maar alles went na een tijd. Li Jen zal volgende week maandag zijn praktisch rij-examen afleggen en daarna kan ik een beetje met Li Jen oefenen voor mijn examen. We zullen dan telkens voor een weekendje een auto huren. Eigenlijk ben ik nog niet helemaal overtuigd om binnenkort een auto te kopen. Zeker niet, als we het nu redelijk goed redden met het openbaar vervoer en met ons fiets. Zelfs toen we in Kessel-Lo woonden, gebruikten we de auto maar één keer per week om boodschappen te doen en om te pendelen tussen Antwerpen en Leuven om familie te bezoeken (en vrienden ;-)). We fietsten altijd naar het werk : ik werkte in hartje Leuven en Li Jen in Heverlee. Goed te doen dus.
Toen we een paar maanden geleden hier pas toekwamen, hebben we van insiders gehoord dat het openbaar vervoer-netwerk in Silicon Valley niet zo uitgebreid is. Misschien omdat ze het zelf amper gebruiken. Het Viëtnamees meisje van mijn avondles, geeft zelfs toe nog nooit met de trein gereden te hebben. Kan me zoiets echt niet voorstellen. Anderzijds is het ook wel logisch, als alle jongeren vanaf hun 16 jaar al met de wagen mogen rijden. En als je reist met lange-afstandsbussen zoals de 'Greyhound', verklaren ze je voor gek omdat het zogenaamd 'onveilig' is. Hahaha, maar dan heb je nog niet gereisd met het openbaar vervoer in een land als China : de ervaring op een bus krijg je zelfs op een rollercoaster van een pretpark niet ;-)).
Tegenwoordig geraken we op minder dan een half uur tijd tot in San Antonio, waar we onze wekelijkse boodschappen doen. We zijn geëvolueerd van 60 a 45 minuten (eerst tram tot dowtown Mountain View, vervolgens 15 minuten te voet tot El Camino om bus 22 te pakken) naar 35 minuten (eerst tram tot downtown Mountain View en van daar rechtstreeks de bus), tot uiteindelijk een 20 minuten met een rechtstreeks verbinding van bus 32 op 8 minuten stappen van ons appartement. Wie zoekt, die vindt !! En dat is meteen het onderwerp van mijn opstel voor de avondles van morgen....
Ben benieuwd of het vandaag droog gaat blijven. In de weersvoorspellingen staat 80% kans op neerslag, dus min of meer hoop ik dat ik de wolken te vlug af ben. Li Jen heeft op Wunderground ontdekt dat je via radar de neerslagwolken kan detecteren, zodat hij altijd weet wanneer hij best vertrekt om de regen te slim af te zijn. Momenteel is het heel bewolkt hier in de Bay Area...
Ik vraag me af of ik weer interessante of rare mensen tegen kom vanavond. Heb een dubbelzinnig gevoel over mijn ontmoetingen met die ex-gevangenen van vorige keren : enerzijds is het weer boeiend iemands levensverhaal te horen en geeft het je een ander inzicht op mensen die niet zijn zoals 'ons'; anderzijds wil ik gewoon anoniem in de massa rondlopen zonder opgemerkt of gestoord te worden. En wil ik Li Jen ook niet onnodig ongerust maken. We zullen wel zien.
Aanvankelijk toen we hier aankwamen, dachten we dat we het niet zouden redden zonder auto. Maar alles went na een tijd. Li Jen zal volgende week maandag zijn praktisch rij-examen afleggen en daarna kan ik een beetje met Li Jen oefenen voor mijn examen. We zullen dan telkens voor een weekendje een auto huren. Eigenlijk ben ik nog niet helemaal overtuigd om binnenkort een auto te kopen. Zeker niet, als we het nu redelijk goed redden met het openbaar vervoer en met ons fiets. Zelfs toen we in Kessel-Lo woonden, gebruikten we de auto maar één keer per week om boodschappen te doen en om te pendelen tussen Antwerpen en Leuven om familie te bezoeken (en vrienden ;-)). We fietsten altijd naar het werk : ik werkte in hartje Leuven en Li Jen in Heverlee. Goed te doen dus.
Toen we een paar maanden geleden hier pas toekwamen, hebben we van insiders gehoord dat het openbaar vervoer-netwerk in Silicon Valley niet zo uitgebreid is. Misschien omdat ze het zelf amper gebruiken. Het Viëtnamees meisje van mijn avondles, geeft zelfs toe nog nooit met de trein gereden te hebben. Kan me zoiets echt niet voorstellen. Anderzijds is het ook wel logisch, als alle jongeren vanaf hun 16 jaar al met de wagen mogen rijden. En als je reist met lange-afstandsbussen zoals de 'Greyhound', verklaren ze je voor gek omdat het zogenaamd 'onveilig' is. Hahaha, maar dan heb je nog niet gereisd met het openbaar vervoer in een land als China : de ervaring op een bus krijg je zelfs op een rollercoaster van een pretpark niet ;-)).
Tegenwoordig geraken we op minder dan een half uur tijd tot in San Antonio, waar we onze wekelijkse boodschappen doen. We zijn geëvolueerd van 60 a 45 minuten (eerst tram tot dowtown Mountain View, vervolgens 15 minuten te voet tot El Camino om bus 22 te pakken) naar 35 minuten (eerst tram tot downtown Mountain View en van daar rechtstreeks de bus), tot uiteindelijk een 20 minuten met een rechtstreeks verbinding van bus 32 op 8 minuten stappen van ons appartement. Wie zoekt, die vindt !! En dat is meteen het onderwerp van mijn opstel voor de avondles van morgen....
Friday, January 18, 2008
Santa Clara County Jail
"I-880 / Milpitas" is naam van de halte waar ik elke woensdag- en donderdagavond toekom voor mijn avondles. Zoals sommigen al hebben kunnen volgen, heb ik vorige week op mijn terugweg naar huis hier een ex-gedetineerde ontmoet - bedankt voor de bezorgdheid over mijn veiligheid die sommigen lieten blijken ;-) over mijn encounter # 1.
Achteraf vroeg ik me af of zijn verhaal niet voor de helft verzonnen zou zijn en of redelijk straightforward zinnen zoals "Hi, I just got right out of jail... Do you know how to get to... Can you borrow me some money to ..." standaard openingszinnen zijn van bepaalde type mensen om contact te maken, sympathie, medelijden, medeleven op te wekken? Niet bepaald de beste manier, zou ik zeggen. Bij gebrek aan beter wekken dergelijke zinnen argwaan en zelfs schrik op van mensen die niet weten hoe hierop te reageren...
Wat ik toeschreef als een speling van het lot, bleek niet zo toeval te zijn...
woensdag 16/01/08 : encounter # 2
Eergisteren, woensdagavond, haastte ik me met mijn fietske richting tramhalte nadat de les 7 minuten was uitgelopen. Gelukkig stonden er al enkele mensen op het perron en was ik niet alleen. In de verte zag ik een kerel op het perron met een plooifiets zoals de mijne, maar ik keek hem voor de rest niet aan en liep hem straal voorbij. Eigenlijk maak ik voor de rest niet veel contact met mensen op weg naar de les, tenzij ze er zelf om vragen. Nochtans vermijd ik zoveel mogelijk oogcontact, kwestie van niemand te provoceren en dat ze mij ook maar met rust moeten laten. Zeker als je als vrouw alleen in late avond op schok gaat. Meestal heb ik mijn I-shuffle in mijn oren en muziek zo luid dat ik me minder eenzaam voel - wel slecht voor mijn oren. Asocialer wezen kan bijna niet.
Op het perron toegekomen, wilde ik mijn fiets opplooien, voelde ik plots iemand achter mijn rug. SLIK !!! Ik draaide me om : het was Li Jen !! God, heeft hij me even doen schrikken !! Hij wilde me verrassen ;-)). Mission accomplished, ja !! Hij was die dag laat op werk gebleven en dacht meteen de afstand vanaf Santa Clara tot Milpitas een keertje te fiets af te leggen. Sinds dat wij hier wonen, proberen we zoveel mogelijk afstanden te voet / fiets / bus / tram te timen, zodat we ons zo efficiënt mogelijk verplaatsen. Santa Clara - Milpitas per fiets : 50 minuten. Mountain View - Santa Clara : 35 minuten. Met combi tram-fiets doe ik er 1u10min over om tot school te geraken.
Eigenlijk vond ik al dat de fiets me bekend voorkwam, maar ja toevallig wilde het lukken dat ik vorige week woensdag een kerel aan de verkeerslichten had gekruist die ook een plooifiets had van hetzelfde merk - Dahon - als de mijne, maar een veel geavanceerdere met versnellingen - ik ben jaloers, die wil ik ook ! We hebben elkaar dan ook vriendelijk gegroet bij herkenning van onze fietsen.
Haha, dat was grappig. Nog maar net bekomen van mijn verrassing, kwam een vrouw op ons af en vroeg of we haar wat geld konden geven. "Hi, I just got out of jail. Can you give me half a dollar to make a phone call to my boyfriend?". Zelf was ik nog helemaal in de weer met het opplooien van mijn fiets en het wegsteken van mijn I-shuffle, en onder toeziend oog van Li Jen had ik gezegd dat ik er geen bij had. Mijn laatste 2 kwartjes van de dag had ik zelf opgebruikt en ik had nog maar 2 stukjes van 5 cent over en enkele briefjes van 1 dollar, maar dat kan je niet in de telefoonmachine steken, he! Li Jen en ik keken elkaar zo verdwaasd aan, kan toch niet toevallig zijn dat ik weer met ex-gedetineerden een perron deelde. Uiteindelijk had de vrouw een barmhartige donor gevonden en belde ze haar vriend op. We overhoorden een mix van Spaans en Engels en een paar keer een geweldig luide maar welgemeende "I love you". Inderdaad, kwam ze recht uit de gevangenis en vroeg ze haar vriend om haar in San José op te pikken.
De vrouw was blank, in haar eind 30, onverzorgd blond-bruin half lang haar, zo ook de kleur van de tanden. De rimpels op haar gezicht vertelden dat het leven niet bepaald goed is geweest voor haar, maar op het perron was ze redelijk hyper en blij op en neer aan het springen. Ze kwam naast ons op het perron staan en begon een gesprek aan te knopen over - hoe kan het ook anders - onze fietsen.... "These are nice bikes!! How much are they?". Ze vertelde dat haar vriend net een nieuwe fiets voor haar heeft gekocht om de vrijlating te vieren, wat verklaart waarom ze dubbel zo happy is? Kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen - bovendien voelde ik me best op mijn gemak - dus vroeg ik maar meteen : "Where is the jail anyway? Because I met another ex-convict at this station last week..." Zonder schroom toonde ze ons dat de gevangenis maar net over de brug van de I-880 snelweg was, op een goeie halve kilometer van de tramhalte. Dat verklaarde uiteraard mijn niet zo toevallige ontmoetingen. Zij kwam uit de vrouwenvleugel van "Elmwood Jail" een van de enkele gevangeniscomplexen in Santa Clara County (zeg maar "provincie" binnen de staat California). Ze heeft daar enkele dagen in de county jail vastgezeten voor het bezit en gebruik van drugs. Mensen die daar terechtkomen zijn geen zware criminelen (onder invloed rijden, verkeersmisdrijven, diefstallen,...) en verblijven daar van enkele dagen tot één jaar. Zwaardere misdrijven worden doorverwezen naar de state prisons en federal prisons. Volgens haar is het daar wel beter om te verblijven, omdat je daar meer vrijheid hebt, je eigen kleren kan dragen, tv, etc... maar je zit daar wel langer dan één jaar en met zwaardere criminelen uiteraard.
Verder vertelde ze ons dat ze al 10 jaar - sinds haar 27ste - methamphetamine spuit en dat ze daar moeilijk van af geraakte, omdat het ook een lichamelijke verslaving is. Al weet ze dat het slecht voor haar is, eens iemand in een bepaalde cirkel van levensomstandigheden terecht komt, blijft het een viscieuze cirkel. "Yeah, I hope you succeed to get off the drugs....". Af en toe smoort ze ook wat wiet, waarop we inpikten dat er in België en zeker in Nederland rond soft drugs een soepelere - maar daarom nog niet 100% legaal - wetgeving bestaat dan in de States. Daarlangs voegde ze eraan toe dat haar vriend onlangs een ongeval heeft gehad met de 'bus 22' en dat er momenteel een rechtszaak loopt tegen de VTA, omdat de bus in fout was.
Ons gesprek werd onderbroken door een aankomende tram. We stapten op en de vrouw ging wat verder van ons zitten. Af en toe een luid 'gejoel' van blijdschap. Ach ja, waarom ook niet he, als je haar achtergrond hebt gehoord. Maar de andere passagiers keken even verdwaasd op zoals ook wij zouden reageren moesten we de reden hiervoor niet kennen. Wij moesten 3 haltes verder er al af om onze overstap te maken en de vrouw zwaaide uit ons als een happy puber : "Bye guys!", waarop ik haar een welgemeende "Good luck!" wenste.
Wel dat was nogal een openbaring. Vooral een menselijke openbaring.
donderdag 17/01/08 : encounter # 3
Wat is nu de kans dat ik de volgende dag, gisteren dus, nog eens mensen van Elmwood Jail tegen kom? Alsof ze elke dag in massa worden vrijgelaten en uitgeteld altijd op woensdag- of donderdagavond tussen 21.45u en 22.55u op het perron me staan op te wachten? Uiteindelijk ben ik in heel mijn leven nog geen enkele gevangene tegen gekomen of iemand gekend die in de gevangenis heeft gezeten, alhoewel...
Telt die kelner van ons restaurant ook mee die ooit met de VISA-kaarten van onze klanten - buiten ons weten om - allerlei trucjes heeft uitgehaald om zichzelf te verrijken, waardoor de voormalige BOB bij ons op een drukke zaterdagavond is binnengevallen en hem hebben meegevoerd? Ja die kerel heeft een tijdje achter slot en grendel gezeten. Nochtans zagen we het niet in hem. Zelf was ik nog maar een jonge puber die met hem in het restaurant werkte - en toen zeker naïef ;-)). Mijn ouders waren zoals velen van hun generatie eerlijke mensen die met hard werken hun brood verdienden voor een betere toekomst van hun kinderen. Ze waren er echt ondersteboven van, zeker naar onze klanten toe. En ze voelden ook heel erg mee voor de familie van de man, die de schande in de Chinese wijk in Antwerpen moesten dragen...
Dus ja, gisteren kwam ik van de les en het perron was redelijk leeg. Na het opklappen van mijn fiets, belde ik zoals altijd naar Li Jen die me virtueel wat gezelschap kon houden tot de tram daar rond 21.56u zou aankomen. Ondertussen had ik nog een stopje muziek in mijn andere oor. In de verte zag ik vier mannen de straat oversteken en richting de halte komen. Ze verzamelden zich rond de betaaltelefoon van het perron en één van de mannen - een grote brede lange donkere kerel - richtte zich tot mij en vroeg iets. Maar bij God - met een stop in het ene oor en aan het andere een gsm annex echtgenoot - hoorde ik niets van wat hij zei. Ik zag hem gebaren en zijn mond bewegen, maar het geluid drong maar tot me door zoals een doofstomme dit zou moeten horen... "Blur, blur blur, blur blur." Dus heb ik maar vriendelijk gezegd : "I am sorry, I didn't hear you, I am on the phone right now", waarop de kerel redelijk geagiteerd reageerde "I can see that !!" en met zijn armen in de lucht begon te gebaren "Oh, màn !!" een beetje verderop mokkerend. Beetje geschrokken van zijn reactie - ja het was een grote kerel - was ik eigenlijk zelf geagiteerd geraakt zeg maar verontwaardigd. Als hij inderdaad zag dat ik aan het bellen was en een stop in mijn oor had, waarom nog moeite doen om mij hierin dan te storen HE ?!! GRRRR !! Nu is nen mens es vriend'lijk tegen nen medemens hé !!! ongeacht ras, status, ... dan krijg je zo'n reactie. Uiteindelijk ben ik niet te weten gekomen wat hij me wilde vragen.
Li Jen had ondertussen alles overhoord aan de andere kant van de lijn - mijn les geleerd uit vorig encounter heb ik deze keer niet opgelegd - en vroeg me of ik wel veilig stond. Hij was vooral bezorgd omdat hij het geroezemoes onder al die mannen hoorde, maar ik zei, ik blijf hier rustig op mijn plek staan en doen alsof er niets aan de hand is. De vier mannen kwamen blijkbaar ook recht uit Elmwood Jail. Twee van hen hadden een uitgedragen katoenen pyjama-achtige broek aan en één van hen droeg zijn bezittingen in een verfrommelde bruin papieren envelop. De mannen belden één voor één naar hun familie of vrienden om hen op te halen. Twee van hen stapten uiteindelijk op de tram die van San José kwam - onder wie die grote armflappende man; de twee anderen wachtten net als ik op de andere tram. Het werd 21.56u. Geen tram. Ondertussen werd het 22.00u. Nog geen tram. Dejuuu, ik ging mijn aansluiting van 22.02u aan "Tasman" missen. Ondertussen was ik al 20 minuten met Li Jen aan de lijn. Het zag er naar uit dat de tram van 21.56u gewoon verschwunden was. Ik ging nog tot 22.26u moeten wachten en pas om 23.10u was ik thuis.
Ondertussen was ik zelf veel geagiteerder geraakt dan de armflappende man en begon ik in mijzelf een beetje te vloeken en zo, maar uiteindelijk hielp me dit niet vooruit. Misschien wel creëerde ik het imago van mijzelf om me van de buitenwereld te beschermen : de "don't mess with this girl"-face. Velen onder jullie vrienden die me wel kennen, vallen waarschijnlijk achterover van het lachen, maar jawel, die 'face' heb ik ook !!! Maar die 'serious' face maakt al vaak rap plaats voor een 'smiley friendly' face van zodra iemand mij aanspreekt. Dan ligt mijn hart weer op mijn tong. Het is een automatisme. Het is nog erger dan de 'botox'-smiles van sommige Hollywood-sterren. Het is de naïeve 'ik' die naar de mensen van de wereld toegaat, zoals ze zelf ook hoopt behandeld te worden. Uiteraard is dit puur 'idealisme', zo'n wereld bestaat niet. En ik weet, ooit ga ik hier serieus voor in de problemen geraken. Maar zolang ik de kaap van mijn '30' nog niet heb bereikt, laat me nog even in de waan, zou ik zeggen... Ik zal over enkele weken deze levensopvatting eens serieus 'herdenken' ;-))
Achteraf vroeg ik me af of zijn verhaal niet voor de helft verzonnen zou zijn en of redelijk straightforward zinnen zoals "Hi, I just got right out of jail... Do you know how to get to... Can you borrow me some money to ..." standaard openingszinnen zijn van bepaalde type mensen om contact te maken, sympathie, medelijden, medeleven op te wekken? Niet bepaald de beste manier, zou ik zeggen. Bij gebrek aan beter wekken dergelijke zinnen argwaan en zelfs schrik op van mensen die niet weten hoe hierop te reageren...
Wat ik toeschreef als een speling van het lot, bleek niet zo toeval te zijn...
woensdag 16/01/08 : encounter # 2
Eergisteren, woensdagavond, haastte ik me met mijn fietske richting tramhalte nadat de les 7 minuten was uitgelopen. Gelukkig stonden er al enkele mensen op het perron en was ik niet alleen. In de verte zag ik een kerel op het perron met een plooifiets zoals de mijne, maar ik keek hem voor de rest niet aan en liep hem straal voorbij. Eigenlijk maak ik voor de rest niet veel contact met mensen op weg naar de les, tenzij ze er zelf om vragen. Nochtans vermijd ik zoveel mogelijk oogcontact, kwestie van niemand te provoceren en dat ze mij ook maar met rust moeten laten. Zeker als je als vrouw alleen in late avond op schok gaat. Meestal heb ik mijn I-shuffle in mijn oren en muziek zo luid dat ik me minder eenzaam voel - wel slecht voor mijn oren. Asocialer wezen kan bijna niet.
Op het perron toegekomen, wilde ik mijn fiets opplooien, voelde ik plots iemand achter mijn rug. SLIK !!! Ik draaide me om : het was Li Jen !! God, heeft hij me even doen schrikken !! Hij wilde me verrassen ;-)). Mission accomplished, ja !! Hij was die dag laat op werk gebleven en dacht meteen de afstand vanaf Santa Clara tot Milpitas een keertje te fiets af te leggen. Sinds dat wij hier wonen, proberen we zoveel mogelijk afstanden te voet / fiets / bus / tram te timen, zodat we ons zo efficiënt mogelijk verplaatsen. Santa Clara - Milpitas per fiets : 50 minuten. Mountain View - Santa Clara : 35 minuten. Met combi tram-fiets doe ik er 1u10min over om tot school te geraken.
Eigenlijk vond ik al dat de fiets me bekend voorkwam, maar ja toevallig wilde het lukken dat ik vorige week woensdag een kerel aan de verkeerslichten had gekruist die ook een plooifiets had van hetzelfde merk - Dahon - als de mijne, maar een veel geavanceerdere met versnellingen - ik ben jaloers, die wil ik ook ! We hebben elkaar dan ook vriendelijk gegroet bij herkenning van onze fietsen.
Haha, dat was grappig. Nog maar net bekomen van mijn verrassing, kwam een vrouw op ons af en vroeg of we haar wat geld konden geven. "Hi, I just got out of jail. Can you give me half a dollar to make a phone call to my boyfriend?". Zelf was ik nog helemaal in de weer met het opplooien van mijn fiets en het wegsteken van mijn I-shuffle, en onder toeziend oog van Li Jen had ik gezegd dat ik er geen bij had. Mijn laatste 2 kwartjes van de dag had ik zelf opgebruikt en ik had nog maar 2 stukjes van 5 cent over en enkele briefjes van 1 dollar, maar dat kan je niet in de telefoonmachine steken, he! Li Jen en ik keken elkaar zo verdwaasd aan, kan toch niet toevallig zijn dat ik weer met ex-gedetineerden een perron deelde. Uiteindelijk had de vrouw een barmhartige donor gevonden en belde ze haar vriend op. We overhoorden een mix van Spaans en Engels en een paar keer een geweldig luide maar welgemeende "I love you". Inderdaad, kwam ze recht uit de gevangenis en vroeg ze haar vriend om haar in San José op te pikken.
De vrouw was blank, in haar eind 30, onverzorgd blond-bruin half lang haar, zo ook de kleur van de tanden. De rimpels op haar gezicht vertelden dat het leven niet bepaald goed is geweest voor haar, maar op het perron was ze redelijk hyper en blij op en neer aan het springen. Ze kwam naast ons op het perron staan en begon een gesprek aan te knopen over - hoe kan het ook anders - onze fietsen.... "These are nice bikes!! How much are they?". Ze vertelde dat haar vriend net een nieuwe fiets voor haar heeft gekocht om de vrijlating te vieren, wat verklaart waarom ze dubbel zo happy is? Kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen - bovendien voelde ik me best op mijn gemak - dus vroeg ik maar meteen : "Where is the jail anyway? Because I met another ex-convict at this station last week..." Zonder schroom toonde ze ons dat de gevangenis maar net over de brug van de I-880 snelweg was, op een goeie halve kilometer van de tramhalte. Dat verklaarde uiteraard mijn niet zo toevallige ontmoetingen. Zij kwam uit de vrouwenvleugel van "Elmwood Jail" een van de enkele gevangeniscomplexen in Santa Clara County (zeg maar "provincie" binnen de staat California). Ze heeft daar enkele dagen in de county jail vastgezeten voor het bezit en gebruik van drugs. Mensen die daar terechtkomen zijn geen zware criminelen (onder invloed rijden, verkeersmisdrijven, diefstallen,...) en verblijven daar van enkele dagen tot één jaar. Zwaardere misdrijven worden doorverwezen naar de state prisons en federal prisons. Volgens haar is het daar wel beter om te verblijven, omdat je daar meer vrijheid hebt, je eigen kleren kan dragen, tv, etc... maar je zit daar wel langer dan één jaar en met zwaardere criminelen uiteraard.
Verder vertelde ze ons dat ze al 10 jaar - sinds haar 27ste - methamphetamine spuit en dat ze daar moeilijk van af geraakte, omdat het ook een lichamelijke verslaving is. Al weet ze dat het slecht voor haar is, eens iemand in een bepaalde cirkel van levensomstandigheden terecht komt, blijft het een viscieuze cirkel. "Yeah, I hope you succeed to get off the drugs....". Af en toe smoort ze ook wat wiet, waarop we inpikten dat er in België en zeker in Nederland rond soft drugs een soepelere - maar daarom nog niet 100% legaal - wetgeving bestaat dan in de States. Daarlangs voegde ze eraan toe dat haar vriend onlangs een ongeval heeft gehad met de 'bus 22' en dat er momenteel een rechtszaak loopt tegen de VTA, omdat de bus in fout was.
Ons gesprek werd onderbroken door een aankomende tram. We stapten op en de vrouw ging wat verder van ons zitten. Af en toe een luid 'gejoel' van blijdschap. Ach ja, waarom ook niet he, als je haar achtergrond hebt gehoord. Maar de andere passagiers keken even verdwaasd op zoals ook wij zouden reageren moesten we de reden hiervoor niet kennen. Wij moesten 3 haltes verder er al af om onze overstap te maken en de vrouw zwaaide uit ons als een happy puber : "Bye guys!", waarop ik haar een welgemeende "Good luck!" wenste.
Wel dat was nogal een openbaring. Vooral een menselijke openbaring.
donderdag 17/01/08 : encounter # 3
Wat is nu de kans dat ik de volgende dag, gisteren dus, nog eens mensen van Elmwood Jail tegen kom? Alsof ze elke dag in massa worden vrijgelaten en uitgeteld altijd op woensdag- of donderdagavond tussen 21.45u en 22.55u op het perron me staan op te wachten? Uiteindelijk ben ik in heel mijn leven nog geen enkele gevangene tegen gekomen of iemand gekend die in de gevangenis heeft gezeten, alhoewel...
Telt die kelner van ons restaurant ook mee die ooit met de VISA-kaarten van onze klanten - buiten ons weten om - allerlei trucjes heeft uitgehaald om zichzelf te verrijken, waardoor de voormalige BOB bij ons op een drukke zaterdagavond is binnengevallen en hem hebben meegevoerd? Ja die kerel heeft een tijdje achter slot en grendel gezeten. Nochtans zagen we het niet in hem. Zelf was ik nog maar een jonge puber die met hem in het restaurant werkte - en toen zeker naïef ;-)). Mijn ouders waren zoals velen van hun generatie eerlijke mensen die met hard werken hun brood verdienden voor een betere toekomst van hun kinderen. Ze waren er echt ondersteboven van, zeker naar onze klanten toe. En ze voelden ook heel erg mee voor de familie van de man, die de schande in de Chinese wijk in Antwerpen moesten dragen...
Dus ja, gisteren kwam ik van de les en het perron was redelijk leeg. Na het opklappen van mijn fiets, belde ik zoals altijd naar Li Jen die me virtueel wat gezelschap kon houden tot de tram daar rond 21.56u zou aankomen. Ondertussen had ik nog een stopje muziek in mijn andere oor. In de verte zag ik vier mannen de straat oversteken en richting de halte komen. Ze verzamelden zich rond de betaaltelefoon van het perron en één van de mannen - een grote brede lange donkere kerel - richtte zich tot mij en vroeg iets. Maar bij God - met een stop in het ene oor en aan het andere een gsm annex echtgenoot - hoorde ik niets van wat hij zei. Ik zag hem gebaren en zijn mond bewegen, maar het geluid drong maar tot me door zoals een doofstomme dit zou moeten horen... "Blur, blur blur, blur blur." Dus heb ik maar vriendelijk gezegd : "I am sorry, I didn't hear you, I am on the phone right now", waarop de kerel redelijk geagiteerd reageerde "I can see that !!" en met zijn armen in de lucht begon te gebaren "Oh, màn !!" een beetje verderop mokkerend. Beetje geschrokken van zijn reactie - ja het was een grote kerel - was ik eigenlijk zelf geagiteerd geraakt zeg maar verontwaardigd. Als hij inderdaad zag dat ik aan het bellen was en een stop in mijn oor had, waarom nog moeite doen om mij hierin dan te storen HE ?!! GRRRR !! Nu is nen mens es vriend'lijk tegen nen medemens hé !!! ongeacht ras, status, ... dan krijg je zo'n reactie. Uiteindelijk ben ik niet te weten gekomen wat hij me wilde vragen.
Li Jen had ondertussen alles overhoord aan de andere kant van de lijn - mijn les geleerd uit vorig encounter heb ik deze keer niet opgelegd - en vroeg me of ik wel veilig stond. Hij was vooral bezorgd omdat hij het geroezemoes onder al die mannen hoorde, maar ik zei, ik blijf hier rustig op mijn plek staan en doen alsof er niets aan de hand is. De vier mannen kwamen blijkbaar ook recht uit Elmwood Jail. Twee van hen hadden een uitgedragen katoenen pyjama-achtige broek aan en één van hen droeg zijn bezittingen in een verfrommelde bruin papieren envelop. De mannen belden één voor één naar hun familie of vrienden om hen op te halen. Twee van hen stapten uiteindelijk op de tram die van San José kwam - onder wie die grote armflappende man; de twee anderen wachtten net als ik op de andere tram. Het werd 21.56u. Geen tram. Ondertussen werd het 22.00u. Nog geen tram. Dejuuu, ik ging mijn aansluiting van 22.02u aan "Tasman" missen. Ondertussen was ik al 20 minuten met Li Jen aan de lijn. Het zag er naar uit dat de tram van 21.56u gewoon verschwunden was. Ik ging nog tot 22.26u moeten wachten en pas om 23.10u was ik thuis.
Ondertussen was ik zelf veel geagiteerder geraakt dan de armflappende man en begon ik in mijzelf een beetje te vloeken en zo, maar uiteindelijk hielp me dit niet vooruit. Misschien wel creëerde ik het imago van mijzelf om me van de buitenwereld te beschermen : de "don't mess with this girl"-face. Velen onder jullie vrienden die me wel kennen, vallen waarschijnlijk achterover van het lachen, maar jawel, die 'face' heb ik ook !!! Maar die 'serious' face maakt al vaak rap plaats voor een 'smiley friendly' face van zodra iemand mij aanspreekt. Dan ligt mijn hart weer op mijn tong. Het is een automatisme. Het is nog erger dan de 'botox'-smiles van sommige Hollywood-sterren. Het is de naïeve 'ik' die naar de mensen van de wereld toegaat, zoals ze zelf ook hoopt behandeld te worden. Uiteraard is dit puur 'idealisme', zo'n wereld bestaat niet. En ik weet, ooit ga ik hier serieus voor in de problemen geraken. Maar zolang ik de kaap van mijn '30' nog niet heb bereikt, laat me nog even in de waan, zou ik zeggen... Ik zal over enkele weken deze levensopvatting eens serieus 'herdenken' ;-))
Thursday, January 17, 2008
(A)sociaal zijn
Een beetje killing time tot ik straks richting Milpitas voor avondschool vertrek. Ben benieuwd of ik nog verrassingen ga tegenkomen zoals gisteren... Maar dat verhaal is voor mijn volgende entry ;-).
Veel mensen vragen zich voortdurend af, wat ik gans de dag aan het doen ben als Li Jen op het werk zit. Om kort te antwoorden : veel en niets. Veel, omdat ik tijd te kort schiet om nog dingen te regelen die ik wil geregeld krijgen : mijn administratie van België, ons huishoudbudget hier, mijn online-fotoboeken die nog niet geupdate zijn, af en toe telefoons / msn / skype van vrienden / familie, studeren, surfen, schrijven,... en in de avond gewoon bij Li Jen zijn. Niets, omdat ik me soms afvraag of de dingen waar ik mee bezig ben al dan niet superficieel zijn. Kan alleen maar zeggen dat de lijst van de dingen die ik wil doen, alsmaar langer wordt. En dat ik bezig blijf. Hoewel ik soms ook dagen heb dat ik amper 'vooruitgang' boek in mijn leven als 'huisvrouw'. I suck being a housewife !! Maar begrijp me niet verkeerd. Ik ben redelijk graag binnen. Hoewel meesten mij al een extraverte en sociaal persoon kennen, ben ik hier wel graag binnen : mijn eigen cocoon !!
Deze week maandag, hebben we afgesproken met een vriendin uit San Mateo, Joy (haar heb ik ook onze Las Vegas 3-daagse gegeven, wat achteraf blijkt een gratis trip te zijn met 'verborgen agenda'). Zij is een Amerikaans-Chinese die we enkele jaren terug hebben leren kennen toen ze nog studeerde aan Berkeley / Stanford en in 2003 een tijdje in Leuven bij IMEC haar stage deed, het bedrijf waar Li Jen 6 jaar heeft gewerkt. Het was nog in de tijd dat we nog op ons mini appartement in Leuven aan de Tervuursestraat woonden, zo mini dat we voor onze etentjes altijd enkele meubels in de mini-slaapkamer moesten proppen, zodat we zeker met 10 à 13 man binnen konden. Dat waren toch gezellige tijden toen ;-). Het appartement waar wij nu in wonen, is zeker 3x zo groot als toen. En ons huisje in Kessel-Lo nog meer natuurlijk. Hmmm... ik vraag me af wat voor mensen er nu in ons huis wonen.
Dus, we hadden maandag afgesproken om na haar werk eventjes in Menlo Park samen te dineren in een 'Europese' brasserie. Het was fijn haar terug te zien. Haar ook ondertussen wat advies gevraagd rond praktische dingen over het leven hier in de Bay Area.
Onlangs heeft ze een nieuwe donkerblauwe Honda Civic gekocht, na uitgebreid te hebben geresearched op het internet. Al heeft ze praktisch heel haar leven in de US gewoond en 'moet' je quasi altijd onderhandelen over de prijs van een wagen, ze heeft gewoon de dealer met de laagste prijs opgezocht, en daarmee uit ! Heeft zich niet laten verleiden door de 1-urenlange verkooppraat van de dealer voor extra snufjes, en dat voor een Amerikaanse. Ze is toch altijd wel een bijzonder meisje geweest, bovendien heel intelligent en toch free-minded in denken.
Jammer genoeg was het voor zowel Li Jen als haar volgende dag 'werkdag', dus hebben we het niet te lang kunnen maken. Moesten we in België hebben afgesproken, zaten we zeker in 't STUK of in de Blauwe Kater met goeie pinten en jenevers, maar bij gebrek aan beter...
Hmmm... ja dat ga ik doen als ik terug in België ben : eens goed op café !!
Veel mensen vragen zich voortdurend af, wat ik gans de dag aan het doen ben als Li Jen op het werk zit. Om kort te antwoorden : veel en niets. Veel, omdat ik tijd te kort schiet om nog dingen te regelen die ik wil geregeld krijgen : mijn administratie van België, ons huishoudbudget hier, mijn online-fotoboeken die nog niet geupdate zijn, af en toe telefoons / msn / skype van vrienden / familie, studeren, surfen, schrijven,... en in de avond gewoon bij Li Jen zijn. Niets, omdat ik me soms afvraag of de dingen waar ik mee bezig ben al dan niet superficieel zijn. Kan alleen maar zeggen dat de lijst van de dingen die ik wil doen, alsmaar langer wordt. En dat ik bezig blijf. Hoewel ik soms ook dagen heb dat ik amper 'vooruitgang' boek in mijn leven als 'huisvrouw'. I suck being a housewife !! Maar begrijp me niet verkeerd. Ik ben redelijk graag binnen. Hoewel meesten mij al een extraverte en sociaal persoon kennen, ben ik hier wel graag binnen : mijn eigen cocoon !!
Deze week maandag, hebben we afgesproken met een vriendin uit San Mateo, Joy (haar heb ik ook onze Las Vegas 3-daagse gegeven, wat achteraf blijkt een gratis trip te zijn met 'verborgen agenda'). Zij is een Amerikaans-Chinese die we enkele jaren terug hebben leren kennen toen ze nog studeerde aan Berkeley / Stanford en in 2003 een tijdje in Leuven bij IMEC haar stage deed, het bedrijf waar Li Jen 6 jaar heeft gewerkt. Het was nog in de tijd dat we nog op ons mini appartement in Leuven aan de Tervuursestraat woonden, zo mini dat we voor onze etentjes altijd enkele meubels in de mini-slaapkamer moesten proppen, zodat we zeker met 10 à 13 man binnen konden. Dat waren toch gezellige tijden toen ;-). Het appartement waar wij nu in wonen, is zeker 3x zo groot als toen. En ons huisje in Kessel-Lo nog meer natuurlijk. Hmmm... ik vraag me af wat voor mensen er nu in ons huis wonen.
Dus, we hadden maandag afgesproken om na haar werk eventjes in Menlo Park samen te dineren in een 'Europese' brasserie. Het was fijn haar terug te zien. Haar ook ondertussen wat advies gevraagd rond praktische dingen over het leven hier in de Bay Area.Onlangs heeft ze een nieuwe donkerblauwe Honda Civic gekocht, na uitgebreid te hebben geresearched op het internet. Al heeft ze praktisch heel haar leven in de US gewoond en 'moet' je quasi altijd onderhandelen over de prijs van een wagen, ze heeft gewoon de dealer met de laagste prijs opgezocht, en daarmee uit ! Heeft zich niet laten verleiden door de 1-urenlange verkooppraat van de dealer voor extra snufjes, en dat voor een Amerikaanse. Ze is toch altijd wel een bijzonder meisje geweest, bovendien heel intelligent en toch free-minded in denken.
Jammer genoeg was het voor zowel Li Jen als haar volgende dag 'werkdag', dus hebben we het niet te lang kunnen maken. Moesten we in België hebben afgesproken, zaten we zeker in 't STUK of in de Blauwe Kater met goeie pinten en jenevers, maar bij gebrek aan beter...
Hmmm... ja dat ga ik doen als ik terug in België ben : eens goed op café !!
Wednesday, January 16, 2008
De avonturen van de CLT-bende in het Koreaans
Middag nu. Een kleine pauze met een schijf homemade notenbrood met aubergine-hummus. Net klaar met mijn opstel Koreaans, vanavond weer met de fiets op pad. En deze keer heb ik genoeg cash op zak om me te verplaatsen ;).
Vorig weekend was om persoonlijke redenen een woelig weekend geweest, maar ondertussen heerst het dagelijks ritme over ons leven weer. Maar we denken nog altijd veel aan thuis, aan onze familie.
Bij gebrek aan inspiratie in de dialoogjes of teksten die ik voor de avondles moeten creëren, verzin ik altijd gesprekken of situaties tussen mensen die ik ken. Mijn naam in het Koreaans is 나 정 (na jeong) en die van Li Jen is 리 옌 (ri yen). Ondertussen heb ik meteen onze ganse CLT-bende mee vertaald en Willy 윌리 (wil li) en Yan 얀 (yan) vandaag in een dialoogje opgenomen. Volgende avonturen op het programma zijn deze van Alan 알렌 (al len), WK 와켄 (wa ken), PL 팡록 (pang rok), Joanna 조안나 (jo an na) en Ann 앤 (aen). Suggesties voor nieuwe verhalen en avonturen, roddels etc... zijn altijd welkom ;-).
Vorig weekend was om persoonlijke redenen een woelig weekend geweest, maar ondertussen heerst het dagelijks ritme over ons leven weer. Maar we denken nog altijd veel aan thuis, aan onze familie.
Bij gebrek aan inspiratie in de dialoogjes of teksten die ik voor de avondles moeten creëren, verzin ik altijd gesprekken of situaties tussen mensen die ik ken. Mijn naam in het Koreaans is 나 정 (na jeong) en die van Li Jen is 리 옌 (ri yen). Ondertussen heb ik meteen onze ganse CLT-bende mee vertaald en Willy 윌리 (wil li) en Yan 얀 (yan) vandaag in een dialoogje opgenomen. Volgende avonturen op het programma zijn deze van Alan 알렌 (al len), WK 와켄 (wa ken), PL 팡록 (pang rok), Joanna 조안나 (jo an na) en Ann 앤 (aen). Suggesties voor nieuwe verhalen en avonturen, roddels etc... zijn altijd welkom ;-).
Subscribe to:
Posts (Atom)
